အခန်း ၈

အခန်း (၈)

သူတို့က ယူဖို့ဆန္ဒရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့်နည်းလမ်း သူမတွင် ရှိနေလေ၏။

‘လုကျင်းယွိက ချန်မေ့လန်ကို မျက်စိကျနေပြီလား’

‘ဒါတော့ မဖြစ်သေးဘူး၊ ငါ ဒါကို တားဆီးရမယ်’

သူမ၏ သားနှစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ တစ်ယောက်က အမြဲတမ်းဖျားနာနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က သူမကို မုန်းတီးနေသော်ငြားလည်း မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကလေးနှစ်ဦး ပိုမိုကောင်းမွန်သော စောင့်ရှောက်မှု ရရှိစေရန်တော့ သေချာစေရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ချန်မေ့လန်နှင့် ယန်ကျောက်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖြစ်မြောက်အောင် သူမ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

မှန်ပေသည်။ ချန်မေ့လန်ကို ယန်ကျောက်နှင့် လက်ထပ်ခိုင်းစေမည့် အစီအစဉ်ကို ကျိုးရွှယ်ချင်းက စတင်အကောင်အထည်ဖော်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ မီးလောင်ရာလေပင့်ပေးရန် လိုအပ်နေလေပြီ။

အလုပ်များလှသော ဇူလိုင်လ ရိတ်သိမ်းချိန်ရာသီသည် ပြက္ခဒိန်တွင် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာဖွေခြင်းနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ခြင်းတို့အတွက် ကံမကောင်းသော အချိန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားလေ့ရှိသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်အယူသီးမှုသက်သက် မဟုတ်ပေ။

ဇူလိုင်လသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်အတွက် အလုပ်အများဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။

ဂျုံများကို ရိတ်သိမ်းပြီးကာစဖြစ်သော်လည်း မခြောက်သွေ့သေးသလို မသန့်စင်ရသေးဘဲ သိုလှောင်ရန်အတွက် အိမ်အမိုးအောက်တွင် ပုံထားရလေသည်။ နှံစားပြောင်းများမှာလည်း ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်ကာ အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် လေးလံစွာ တွဲလွဲခိုနေကြ၏။

ပူပြင်းလှသော နွေရာသီနေရောင်အောက်တွင် ရက်အနည်းငယ်အကြာ၌ နှံစားပြောင်းများမှာ အခွံများ စတင်ကျွတ်ကျလာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက အနည်းငယ် ထိခိုက်မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်စာ ရိတ်သိမ်းမှုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ဤရာသီတွင် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာဖွေခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားလေသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ကျောင်းတိလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။

ပူပြင်းသော နွေနေရောင်က နေ့စဉ် တောက်လောင်နေသော်လည်း နံရံသစ်များမှ စိုစွတ်မှုများက အပြင်သို့ စိမ့်ထွက်နေလေ၏။

သားအမိနှစ်ယောက်မှာ ပူအိုက်လွန်းသဖြင့် အဝတ်ပါးပါးလေးတစ်ထည်ကိုသာ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ကြသည်။

နံနက်နိုးလာသောအခါ သူတို့၏ လက်မောင်းများမှာ အစိုဓာတ်များဖြင့် စိုစွတ်နေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် ယောင်းမဖြစ်သူတို့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ချန်မေ့လန် ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း ယန်ကျောက်နှင့် မည်သို့ ညှိနှိုင်းထားသည်ကိုမူ သူမ မသိခဲ့ပေ။

ယန်ကျောက်သည် ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် ယခုလေးတင် ကွာရှင်းထားခြင်းဖြစ်ရာ အိမ်ထောင်ဖက်ရှာဖွေရန်အတွက် ဆွေမျိုးတစ်ဦးနှင့် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်တွေ့ဆုံရန် ဆန္ဒရှိမည်မဟုတ်ဟု သူမ တွေးထင်ထားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်မှ လဝက်ခန့်တော့ အချိန်ယူရပေမည်။

သို့သော် နံနက်စောစော နှံစားပြောင်းများ ရိတ်သိမ်းရန် လယ်ကွင်းများသို့ သူမ သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ယောင်းမဖြစ်သူက သွားဖြဲပြလျက် ပြောလာခဲ့သည်။

“မြန်မြန် တံစဉ်ကို အောက်ချထားလိုက်စမ်းပါ၊ ဒီနေ့ သစ်ကိုင်းတွေပေါ်မှာ ဥဩငှက်လေးတွေ အော်မြည်နေကြတယ်၊ ဒါ ကြီးမြတ်တဲ့ ရွှင်လန်းမှုလက္ခဏာပဲ၊ ယန်ကျောက်လာလိမ့်မယ်၊ နင် သူ့ကို တွေ့ဖို့လိုတယ်”

‘ယန်ကျောက်က အခုပဲ လာတော့မလို့လား’

သေချာသည်မှာ ယန်ကျောက်သာ မလာပါက ပူပြင်းလှသော ဤဇူလိုင်လတွင် သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် ယောင်းမဖြစ်သူတို့ အိမ်တွင်နေရန် တမင်တကာ အလုပ်နားမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုရန်အတွက် ချန်မေ့လန်သည် အလှပြင်ဆင်ရန် မရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရန် လိုအပ်လေသည်။

သို့သော် သူမ၏ သေတ္တာထဲသို့ ရှာဖွေသောအခါ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အစားများ ပျောက်ဆုံးနေသည်သာမက ကျောင်းတိလေး၏ အဝတ်အစားအချို့လည်း ပျောက်ကွယ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် နံရံတစ်လျှောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယအစ်ကို၏ ခြံဝင်းနံရံတွင် ထောက်ထားသော ဝါးလုံးရှည်တစ်ချောင်းကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ နွေဦးရာသီတွင် ချယ်ရီသီးများ ခူးဆွတ်ရန် အသုံးပြုသော ဝါးလုံးရှည်ဖြစ်ပြီး ချယ်ရီသီးရာသီကုန်ဆုံးပြီးနောက် သိမ်းဆည်းထားသင့်ပြီဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့် နံရံတွင် မှီထားလျက် ရှိနေရသနည်း။

သူမ ဘာမျှမပြောဘဲ လှည့်ကာ ဒုတိယအစ်ကို၏အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒုတိယချွေးမသည် ရေနွေးများ အပြည့်ပါသော ဇလုံကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ငုံ့ကာ ခေါင်းလျှော်နေလေသည်။ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အခြားမည်သူမျှမရှိပေ။

ဒုတိယချွေးမ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် အဝတ်အစားသေတ္တာတစ်လုံးရှိပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သော့ခတ်ထားလေ့ရှိသည်။

ယခုမူ သော့တံမှာ သူမ၏ အတွင်းခံအင်္ကျီနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ရှိနေလေ၏။

ချန်မေ့လန်က သော့ကိုကောက်ယူပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ သေတ္တာကို တိတ်တဆိတ်ဖွင့်လိုက်ရာ မြို့မှ ပြန်ယူလာခဲ့သော သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်္ကျီများနှင့် ဂါဝန်များမှာ ချွေးမဖြစ်သူ၏ ဗီရိုထဲတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားလျက်ရှိသည်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထပ်မံရှာဖွေကြည့်ရာ ကျောင်းတိလေး၏ ပန်းပွင့်လေးများပါသော အင်္ကျီလေးများနှင့် ဂါဝန်လေးများပါ သေတ္တာထဲတွင် ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့်လည်း မကြာသေးမီက သူမနှင့် ကျောင်းတိလေး၏ အဝတ်အစားများ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ သမီးလေး ဝတ်ဆင်ရန်အတွက် အစ်မကြီးဖြစ်သူက ခိုးယူသွားသည်ဟု သူမ သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဒုတိယချွေးမ၏ဗီရိုထဲတွင် ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ။

သူမ ၎င်းတို့ကို မယူဘဲ ဆက်လက်ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သပ်ရပ်စွာ ထပ်ထားသော ယွမ်ငွေစက္ကူများကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ ၁၀ ယွမ်တန်များ ဖြစ်ကြ၏။ အမြန်ရေတွက်ကြည့်ရာ အနည်းဆုံး ယွမ်ငွေ ၁၀,၀၀၀ ခန့် ရှိနေလေသည်။

သူမသည် သေတ္တာကို ညင်သာစွာ ပိတ်ကာ သော့ခတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

သူမ၏ ဒုတိယချွေးမမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တင်ပါးကုန်းလျက် ဘာမှမသိရှာဘဲ ဆက်လက်ခေါင်းလျှော်နေဆဲဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သူမ စပ်စုချင်နေမိသေးသည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ကျောရိုးထိခိုက်ကာ အိပ်ရာထဲလဲနေပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်ဟု ဆိုထားသည်မဟုတ်လော။

သူ အဘယ်ကြောင့် ကန်အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းမနေရသနည်း။

ရုတ်တရက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ လွင့်ပျံ့လာသော ပြင်းထန်သည့် ရနံ့တစ်ခုကို သူမ ရလိုက်သည်။ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အိပ်ရာထဲလဲနေရမည့် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကုန်းကွကွဖြင့် ကြက်ရိုးများပြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ပိန်ပါးပြီး အရပ်ပုကာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ထိပ်ပြောင်နေသူဖြစ်သည်။

ပြောင်လက်နေသော သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ဝက်မှာ နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေလေသည်။

၎င်းမှာ ယမန်နေ့က ကြက်ကင်ပင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူသည် အရိုးများကို ဟင်းရည်အဖြစ် ပြုတ်နေပြီး ကြက်သွန်ဖြူရိုးတံများနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်များကို ဖြူးထားသည်။

ရှန်ရှီရိုးရာပုံစံအတိုင်း ပေါင်မုန့်ပြားအချို့ကို ဖုတ်ကာ အမြှောင်းလေးများ လှီးဖြတ်ပြီး ကြက်သားဟင်းရည်ထဲတွင် စိမ်ထားလိမ့်မည်။ ဆီပြန်ကာ မွှေးကြိုင်နေသော ထိုဟင်းလျာမှာ အရသာရှိလှသည့် ဟင်းတစ်ခွက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယအစ်ကို၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် ချန်မေ့လန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

“နင် ဘာလို့ နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေတာလဲ၊ မြန်မြန်လုပ်၊ ယန်ကျောက်က အခုပဲ ရောက်လာတော့မှာ၊ မြန်မြန်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြင်ဆင်ထားလိုက်”

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း ချန်မေ့လန်ကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေသော ယောင်းမဖြစ်သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ချန်မေ့လန် ရေနွေးတစ်အိုး တည်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျောင်းတိလေး၏ ဆံပင်ကို အရင်လျှော်ပေးရန် လိုအပ်၏။ ထိုခေတ်အခါက ကျေးလက်နေ ကလေးများတွင် သန်းများ ရှိတတ်ကြသည်။

ကျောင်းတိလေး မြို့တွင်ရှိစဉ်က နေ့စဉ် ရေချိုးသဖြင့် သန်းမရှိခဲ့သော်လည်း ကျေးလက်တွင် အတန်ကြာနေထိုင်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်ထဲတွင် ဝမ်းကွဲများထံမှ ကူးစက်လာသော သန်းဥဖြူဖြူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ရေနွေးပူပူကို အသုံးပြု၍ ဆံပင်အဖျားများကို ရေနွေးဖြင့်ဖျန်းကာ သန်းဥများကို ဦးစွာ သတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဘီးစိပ်လေးဖြင့် ဂရုတစိုက်ဖြီးချပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောင်းတိလေး၏ ဆံပင်များကို ဆံသာနှစ်ခွ ကျစ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကြာရွက်ပုံ ကော်လံပါသော လက်တိုအင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးမလေးတွင် မူလက အလွန်လှပသော ဂါဝန်လေးတစ်ထည် ရှိခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒုတိယချွေးမ၏ ခိုးယူခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘောင်းဘီအဟောင်းလေး တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

ကလေးမလေး၏ ပလတ်စတစ် ဖိနပ်လေးများကို ပြောင်စင်အောင် ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။ ကျေးလက်တွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း ကောင်မလေး၏ အသားအရေမှာ ဂျုံရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူမသည် ပိန်ပါးပြီး အနည်းငယ် ယောက်ျားလေးဆန်နေသော်ငြားလည်း ယခုအခါတွင်မူ လိမ္မာရေးခြားရှိသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေပြီ။

“နင့်ကိုယ်နင်ပဲ အလှပြင်သင့်တာလေ၊ ကလေးအတွက် ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေတာလဲ”

ချဉ်စပ်ဟင်းရည် ချက်ပြုတ်ပြီးစီးကာ ယမန်နေ့က ကျန်ရစ်သော ဂျုံရောမုန့်ပြားများကို ယူဆောင်လာရင်း ကျိုးချောင်ဖန်က အပြစ်တင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယချွေးမသည် ခေါင်းလျှော်ပြီးစီးကာ ကြက်ဟင်းရည်နှင့် ပေါင်မုန့်ကို စားသောက်အပြီးတွင် စကားဝိုင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပြောင်စင်အောင် သေချာသုတ်လိုက်လေသည်။

သူမက ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်၊ နင် ကျောင်းတိကို အရင်ဖွက်ထားသင့်တယ်၊ အဲဒီ ယန်ကျောက်က ငရဲမင်းကြီးလိုပဲ၊ နင် ကလေးတစ်ယောက် ခေါ်လာတာကိုမြင်ရင် သူ နင့်ကို လက်ထပ်ချင်မှ လက်ထပ်မှာ၊ ငရဲမင်းကြီးက ငါတို့အိမ်မှာ ဒေါသထွက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ကျိုးချောင်ဖန်သည် သူမက ‘ငရဲမင်းကြီး’ ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ပါးစပ်ကို ဆင်ခြင်စမ်းပါ၊ စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်ရင် တိတ်တိတ်နေ၊ နင့်ကို ငအလို့ ဘယ်သူမှမထင်ဘူး”

ချန်မိသားစု၏ ဒုတိယချွေးမသည် နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရွှေလက်ကောက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။

သူမက ပြောလိုက်၏။