အခန်း ၁၂
Vol. 2 Ch. 12
အခန်း (၁၂)
လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးအကြောင်းကို တစ်ဦး ကြားဖူးရုံသာရှိပြီး ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့ဆုံဖူးကြပေ။
ယန်ကျောက်သည် ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်မေ့လန်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် စတင်မိတ်ဆက်လေသည်။
“ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ယန်ကျောက်ပါ”
ချန်မေ့လန်သည် ယန်ကျောက်၏ မိသားစုအခြေအနေအကြောင်း သူမ၏ယောင်းမဖြစ်သူထံမှ ကြားသိခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမကို လက်ထပ်ရန် အားပေးတိုက်တွန်းလိုသဖြင့် ယောင်းမဖြစ်သူက ချဲ့ကားပြောဆိုနေသည်ဟုသာ အမြဲတမ်း တွေးထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယန်ကျောက် ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်စကားပြောဆိုလာချိန်တွင်မူ ယောင်းမဖြစ်သူက လုံးဝ ချဲ့ကားပြောဆိုခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ချန်မေ့လန် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။
“ကျွန်တော့်အဖေက မြို့တော်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်၊ လေတပ်ဝင်းထဲမှာနေတာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူတို့လည်း မြို့တော်မှာပဲ နေကြတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ကလေးနှစ်ယောက် ရှိတယ်၊ နှစ်ယောက်လုံး ယောကျ်ားလေးတွေပါ”
သူ၏ သားနှစ်ယောက်အကြောင်း ပြောဆိုချိန်တွင် ယန်ကျောက်သည် မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေလျော့လိုက်ကာ ရိုးသားသောမျက်နှာထားဖြင့် ဆက်လက်စကားဆိုသည်။
“ကလေးတွေရဲ့ အမေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ကွာရှင်းထားပြီးပြီ၊ နောင်ကျရင် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ခင်ဗျားကိုပဲအားကိုးရတော့မယ်”
ရွာထဲမှ အမျိုးသမီးများမှာ စုပြုံနေကြပြီး ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အားလုံး ချောင်းကြည့်နေကြကာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြလေသည်။
‘ဘာလို့ သူက အခုထိ သဘောမတူသေးတာလဲ။၊ ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ’
သို့သော် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အလကားပင်။ ချန်မေ့လန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် အလျင်လိုခြင်းမရှိပေ။
ယင်းအစား သူမသည် ကျောင်းတိလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ရှင် မိန်းမတွေ၊ ကလေးတွေကို မရိုက်ဘူးမဟုတ်လား”
ဤမျှလောက် ပြတ်သားပြီး ထူးချွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အားနည်းချက်တော့ သေချာပေါက် ရှိရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျိုးရွှယ်ချင်းက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ကွာရှင်းခဲ့မည်နည်း။
‘ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ငါက ဒီလိုကံကောင်းမှုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ’
ချန်မေ့လန် ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည်မှာ သူသည် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်လိုသောစိတ်ထား ရှိနိုင်သလားဆိုသည့် အချက်ပင်။
စစ်တပ်ထဲတွင်နေဖူးသော အမျိုးသားများသည် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု ကျူးလွန်ရန် လွယ်ကူတတ်သည်ဟု ပြောလေ့ရှိကြသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားကာ စကားနှစ်ခွန်းတည်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။
“ကျွန်တော် မရိုက်ပါဘူး”
သူမ၏ ယခင်ဘဝက ယန်ကျောက်တွင် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်လိုသော စိတ်ထားရှိသည်ဟု မည်သူကမျှပြောဆိုသံ သူမ တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ဖူးကြောင်း ချန်မေ့လန် ပြန်လည်သတိရသွားသည်။
ချန်မေ့လန်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။
“ကျွန်မတို့ အဆင်မပြေလို့ ကျွန်မက ကွာရှင်းခွင့်တောင်းရင် ရှင် သဘောတူမယ်မဟုတ်လား”
အပြင်ဘက်တွင် သူမ၏ ယောင်းမများမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေလုမတတ် ဖြစ်နေကြလေပြီ။
‘လက်မထပ်ရသေးခင် ကွာရှင်းမယ့်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေရအောင် ဒါက ဘယ်လိုစကားမျိုးလဲ’
သို့သော် ယန်ကျောက်မှာမူ အလွန် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား တောင်းဆိုသရွေ့၊ ပြီးတော့ တကယ်ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ထားတယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်းကွာရှင်းပေးပါ့မယ်”
သူ သဘောမတူလျှင်ပင် ချန်မေ့လန်တွင် သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပေးနိုင်မည့် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ရှိနေသည်။
တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်ရှိလာပါက သူက ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ရာ သူမ ဘာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေစရာမလိုပေ။
သူမ လိုချင်သည့်အချက်များကို ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ဆီက စာချုပ်တစ်စောင်လည်း တောင်းချင်တယ်၊ ယန်ကွမ်ရွာကခြံဝင်းဟာ ကျွန်မရဲ့အိမ်ထောင်မပြုမီ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ပါ၊ ပြီးတော့ ကလေးတစ်ယောက်တည်း ပျိုးထောင်ရတာ ခက်ခဲလို့ ကျွန်မ နောင်ကျရင် အလုပ်လုပ်ဖို့လိုလိမ့်မယ်၊ ရှင် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးရမယ်၊
မိသားစုနှစ်စုက ကလေးတွေ အဆင်ပြေအောင်နေဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှင့်ကလေးတွေကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းမိရင် ရှင် ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ အရင်မေးရမယ်၊ ကျွန်မတို့ အကျိုးအကြောင်းသင့် ဆွေးနွေးလို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင် ချက်ချင်းကြီး ဒေါသမထွက်ရဘူး”
သူမ၏ ယခင်ဘဝက သူမသည် မိထွေးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းမှာ မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သူမ သိရှိထားလေ၏။ အခြေခံစည်းမျဉ်းများကို အစကတည်းက သေချာချမှတ်ထားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။
အလုပ်ထွက်လုပ်ခြင်းနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများအကြောင်း ပြောဆိုရခြင်းမှာ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်စုစာရင်း မှတ်ပုံတင်ရန်နှင့် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု လွှဲပြောင်းရန် အလျင်လိုနေသော်လည်း အနာဂတ်တွင် အလုပ်ထွက်လုပ်ရန် သေချာပေါက် ဆန္ဒရှိနေမည်ဖြစ်၏။
ယန်ကျောက်က ဤအချက်ကို သဘောမတူပါက အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမှာ ပျက်ပြားသွားမည်ဖြစ်သည်။ ချန်မေ့လန်သည် သူ့ကို လက်ထပ်မည့်အစား အိမ်ကိုသာ လက်လွှတ်ခံလိုက်ပေမည်။
အပြင်ဘက်တွင် ယောင်းမများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤအိမ်ထောင်ရေးမှာ သေချာပေါက် ပျက်ပြားသွားပြီဟု နှစ်ဦးလုံး ခံစားလိုက်ကြရသည်။
‘မေ့လန် ရူးနေတာလား၊ ယန်ကျောက်မှာ လစဉ်လစာရတဲ့ တရားဝင်အလုပ်အကိုင် ရှိတယ်၊ ဘာကိစ္စနဲ့ သူက သူမအတွက် အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်ပေးရမှာလဲ၊ ပြီးတော့ သူမက အလုပ်ထွက်လုပ်ချင်သေးတယ်လား၊ အရင်က သူဌေးသစ်တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖူးတာလေးနဲ့ပဲ သူမကိုယ်သူမ အထင်ကြီးနေတာလား’
သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြရပြန်သည်။
အကြောင်းမူကား ယန်ကျောက်က မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေကြားလိုက်သောကြောင့်ပင်။
“ကျွန်တော် အိမ်မှုကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်တတ်ပါတယ်၊ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ကျွန်တော် စစ်သားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ဖူးတော့ သူတို့ကို ဘယ်လိုပညာပေးရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်”
ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူကြီးတစ်ရွက်ကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ ကျောင်းတိလေး၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
‘ဒါက ချန်မေ့လန် အဆိုပြုထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ အားလုံးကို ယန်ကျောက်က သဘောတူလိုက်တာကို ဆိုလိုတာလား’
‘သူ သူမကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား’
အပြင်ဘက်တွင် ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် တစ်ဆင့်ခံသတင်းများကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ချန်မေ့လန် အိမ်ထောင်ပြုရာတွင် သူမ၏သမီးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာရန် ယန်ကျောက် သဘောတူလိုက်ကြောင်း ပြောဆိုသံများကိုလည်း သူမ ကြားခဲ့ရလေသည်။
တစ်ဝက်ဝမ်းသာပြီး တစ်ဝက်စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူမသည် ကျိုးချောင်ဖန်က ကျောင်းတိလေးကို ချန်ရစ်ထားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်၏။
ယန်ကျောက်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ နက်ရှိုင်းအေးစက်ကာ နက်နဲလှသော အကြည့်များကို တွေးတောမိရင်း ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ သူ့ဇနီးဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူနှင့်အတူနေထိုင်ချိန် အလွန်နည်းပါးခဲ့သဖြင့် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤနေရာတွင် သူနှင့် ဆုံတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် ခေါင်းစီးပဝါကို တင်းကျပ်စွာပတ်ထားပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော လူအုပ်ကြားမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။
ချန်တကုန်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လာရောက်မေးမြန်းလေသည်။
“တပ်ရင်းမှူးယန်... အို... ရဲဘော်ယန်ကျောက်၊ စကားပြောရတာ ဘယ်လိုနေလဲ၊ ခင်ဗျားဘယ်လိုထင်လဲ”
ယန်ကျောက်သည် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“သူမ သဘောတူရင် ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ကျွန်တော် လက်ရှိမှာ နေစရာနေရာမရှိဘူး၊
ပြီးတော့ ယန်ကွမ်ရွာက ကျွန်တော့်အလုပ်ခွင်နဲ့ အရမ်းနီးတယ်၊ ကျွန်တော် ခဏလောက် ရဲဘော်ချန်မေ့လန်ရဲ့ ယန်ကွမ်ရွာကအိမ်မှာ ယာယီနေဖို့ လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အိမ်လခပေးနိုင်ပါတယ်”
‘သူတို့တွေ လက်ထပ်တော့မှာကို၊ အိမ်လခပေးမယ်ဆိုတဲ့ စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ’
ချန်တကုန်းသည် ချန်မေ့လန်ဘက်သို့လှည့်၍ အကဲခတ်လိုက်၏။
“နင် ဘယ်လိုထင်လဲ”
ယန်ရှီရှန်းသည် သူဌေးအသစ်ဖြစ်ပြီး ရှီးဖျင်မြို့တွင် ဒေသခံ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ငယ်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ သူမအား ခြိမ်းခြောက်အနိုင်ကျင့်ရန် လူမိုက်အချို့ကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်ပေ၏။
အိမ်တွင် ရဲအရာရှိတစ်ဦး နေထိုင်ခြင်းက ဤစိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပပျောက်သွားစေမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမက လွယ်လင့်တကူပင် လက်ခံလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
ယောင်းမမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ယောက်မလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထောင်ကျတော့မည်ဖြစ်ရာ အိမ်တွင် စားရမည့်ပါးစပ်တစ်ပေါက် လျော့သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထမင်းချက်ရသည်မှာလည်း သက်သာသွားတော့ပေမည်။
ယန်ကျောက်က နောက်ဆုံးအနေဖြင့် မှာကြားပြီးနောက် အချိန်မဆွဲဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း သဘောတူညီမှု ရပြီပေါ့၊ ပထမဦးဆုံး ခင်ဗျားရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ်၊ ထောက်ခံစာနဲ့ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းကို ပြင်ဆင်ထားပါ၊ ကျွန်တော် ရဲစခန်းကို သတင်းပို့ဖို့သွားလိုက်ဦးမယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ ခင်ဗျားကိုလာကြိုပြီး ကျွန်တော်တို့ ရှီးဖျင်မြို့ကို အတူတူပြန်ကြတာပေါ့”
‘တကယ်ပဲ ဒီလိုနဲ့ ပြီးသွားတာလား’
‘မေ့လန် တကယ်ပဲ မြို့ကို ပြောင်းသွားနိုင်တော့မှာလား’
ဒုတိယချွေးမမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပြီး ‘သူတို့တွေ ဘာမှတောင် သေချာ မဆွေးနွေးရသေးဘဲ ဒီနှစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူညီမှု ရသွားတာလဲ’ဟု တွေးတောနေမိလေသည်။
‘အခု ငါဘာလုပ်ရမလဲ’
သူမတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကြောင့် မေ့လန်ကို မြို့တွင် အိမ်ထောင်ပြုခွင့်မပေးနိုင်ပေ။
ယောင်းမက ကျောင်းတိကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် ဆက်လက်စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မေ့လန်၊ ကျောင်းတိကို ငါတို့ရွာမှာ ဘာလို့မထားခဲ့တာလဲ၊ ငါ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်၊ ကလေးသုံးယောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် လေးယောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ၊ တစ်ယောက်လောက် ပိုတာကို ငါထိန်းနိုင်ပါတယ်”
ကျောင်းတိလေးက ချက်ချင်းပင် ခြေဆောင့်ကာ ကန့်ကွက်လိုက်လေသည်။
“ဟင့်အင်း၊ သမီး မေမေနဲ့လိုက်သွားမှာ”