အခန်း ၂၅

အခန်း (၂၅)

“အိမ်သာ သွားချင်လို့လား၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်”

ယန်ကျောက်က စကားပင် ဆုံးအောင်မပြောလိုက်ရပေ။

ချန်မေ့လန်တစ်ယောက် ရွာအဝင်ဝတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည်ကို ရပ်ကြည့်နေကြသော ကလေးတစ်စုဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် အရပ်အရှည်ဆုံးဖြစ်ပြီး အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိမည့် ကောင်လေးမှာ အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် ရပ်နေလေ၏။

ချန်မေ့လန်က မေးလိုက်သည်။

“ကောင်လေး၊ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

ထိုကောင်လေးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားပြီး လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်မေ့လန်က မြန်ဆန်လှသည်။

သူမက လှမ်း၍ သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်လောက် အရပ်ရှိသော ထိုကောင်လေးကို နောက်သို့ ပြန်ဆွဲယူလိုက်၏။

သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထုတ်ပေးစမ်း”

ကောင်လေးမှာ ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ရုန်းကန်နေလေသည်။

“ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး”

ချန်မေ့လန်က သူမ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို ပိုမိုတင်းကျပ်လိုက်သည်။

“ယန်ရှောင်ဝမ်က တိပ်ခွေတွေ ကူးပြီးရောင်းတယ်၊ ရှောင်လန်က ပိုက်ဆံကိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းက ခုလေးတင် ရှောင်လန်ဆီက ပိုက်ဆံခိုးသွားတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”

ကောင်လေးက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်တော့၏။

“လူမိုက်တွေ၊ လူတွေကို ရိုက်နေတဲ့ မိန်းမဆိုးကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဟေ့”

ဤမြို့စွန်ရွာလေးမှ ကလေးများက အဘယ်ကြောင့်များ ဤမျှလောက် အကြောင်းပြချက်မရှိ ဆိုးသွမ်းနိုင်ရသနည်း။

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဆွဲယူလိုက်မှုနှင့်အတူ ချန်မေ့လန်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူအကြွေတစ်ဆုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အပြစ်တင် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“ဆက်အော်လေ၊ မင်း အော်နိုင်သလောက် အကျယ်ကြီးအော်လိုက်၊ ရွာထဲက လူတွေအကုန်လုံးကို ခေါ်လိုက်စမ်း၊ ရဲခေါ်ပြီး ရဲစခန်းသွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊

မင်း ငါ့ပိုက်ဆံကို ခိုးသွားတယ်လို့ ငါပြောမယ်၊ ရဲက မင်းဘက်မှာနေမလား၊ ငါ့ဘက်မှာနေမလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

သူမက သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် စတိုင်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဤကောင်လေးမှာမူ သူခိုးပိစိလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ အကယ်၍ အဖမ်းခံရပြီး ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံရပါက ရဲများက သူ့ကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးကြိမ်းမောင်းမည်မှာ အသေအချာပင်။

လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ထိုကောင်လေးက ချန်မေ့လန်၏ခြေရင်းသို့ တံတွေးထွေးချကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ကျိန်ဆဲလေတော့သည်။

“ယန်ရှောင်ဝမ်၊ နောင်တစ်ချိန် မင်းမိထွေး မင်းကို ရိုက်သတ်ပါစေလို့ ငါဆုတောင်းတယ်”

‘အို... ဒီကလေးက ရှောင်ဝမ် မိထွေးရတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေနှင့်ပြီးပြီလား'

ကလေးအချို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းဝန်းလှောင်ပြောင်ကြလေသည်။

“ယန်ရှောင်ဝမ်ရဲ့ အမေက သူ့ကို မလိုချင်တော့ဘူး၊ သူက သူ့မိထွေး ရိုက်သတ်တာ ခံရတော့မှာ”

ရှောင်ဝမ်မှာ နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေ၏။ ရှောင်လန်လေးကမူ အပေါ်အောက် ခုန်ပေါက်ကာ အော်နေလေသည်။

“ကိုက်မယ်၊ သေတဲ့အထိကိုက်ပစ်မယ်”

ကျောင်းတိလေးက ရှောင်လန်ကို ကာကွယ်ပေးရင်း လှမ်းအော်လိုက်၏။

“ငါ့မေမေက လူတွေကို မရိုက်ဘူး”

ကလေးတစ်စုမှာ ဥခွံထဲမှ ပေါက်ခါစ ကြက်ပေါက်လေးများအလား ဆူညံနေကြသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ဆယ်ယွမ်တန်၊ ငါးယွမ်တန်၊ နှစ်ယွမ်တန်၊ တစ်ဆယ်ပြားတန်နှင့် နှစ်ဆယ်ပြားတန် ငွေစက္ကူများကို သေသေချာချာ စီစဉ်ခွဲခြားလိုက်ပြီး ရှောင်လန်လေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“စောစောက သား အဲဒီအစ်ကိုကြီးကို ကိုက်တာ သူက သားပိုက်ဆံကို ခိုးသွားလို့လား”

ရှောင်လန်လေးက ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်ပြီး ခွေးကြီးတစ်ကောင်၏ကာကွယ်မှုကို ခံရသော ဝံပုလွေပေါက်စလေးတစ်ကောင်ပမာ ချန်မေ့လန်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်းတိုးဝင်သွားလေသည်။

“အင်း... သူတို့ကို ကိုက်မယ်”

သူက သူမနှင့် အတော်လေးရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပုံရပြီး လုံးဝ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

ယန်ရှောင်ဝမ်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော်လည်း သံသယဝင်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်မေ့လန်တစ်ယောက် ရယ်ချင်စိတ်ကို ကြိုးစားအောင့်အည်းထားရင်း ပြောလိုက်၏။

“သွားကြစို့”

ရှီဖျင်မြို့သည် လက်ရှိတွင် မြို့တော်နှင့် ရှန်မြို့တို့ပြီးလျှင် ဟွာနိုင်ငံ၏ တတိယအကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။

လူဦးရေ သိပ်သည်းဆနည်းပါးသော်လည်း ဧရိယာကျယ်ဝန်းသော စက်မှုမြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အနာဂတ်ကာလတွင် ၎င်း၌ မြေအောက်ရထားစနစ်နှင့် အဆင်ပြေချောမွေ့သော ပြည်သူ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်များ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး သွားလာရလွယ်ကူလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင်မူ အများပြည်သူသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ အဆင်မပြေသေးဘဲ မြေအောက်ရထားဆိုသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုသေးပေ။ တက္ကစီများပင် ခေတ်မစားသေးချေ။

လမ်းမများပေါ်တွင် အများဆုံးတွေ့ရသော ယာဉ်များမှာ တရားဝင်အခေါ်အဝေါ်အားဖြင့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ဟုခေါ်သော သုံးဘီးယာဉ်များသာ ဖြစ်သည်။

အချို့က မိုးနှင့် နေပူဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် အမိုးများ တပ်ဆင်ထားတတ်သော်လည်း အများစုမှာ နောက်တွဲယာဉ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်၏။

လူတင်သည်ဖြစ်စေ၊ ကုန်တင်သည်ဖြစ်စေ နောက်ဘက်ရှိ သေတ္တာပုံစံ နောက်တွဲထဲတွင် ထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သုံးဘီးဆိုက်ကက လမ်းမများနှင့် လမ်းသွယ်များကြားတွင် သွက်လက်စွာ သွားလာကာ အကျဉ်းမြောင်းဆုံး လမ်းကြားများထဲမှပင် သင့်အိမ်တံခါးဝအရောက် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ မိဘများအိမ်မှာ မြို့၏ အနောက်ဘက်တွင်ရှိပြီး ယန်ကွမ်ရွာမှာ အရှေ့ဘက်တွင် ရှိရာ ဖြောင့်တန်းသော အကွာအဝေးမှာ ကီလိုမီတာ ၄၀ နီးပါးခန့် ရှိသည်။

အများပြည်သူသုံး ဘတ်စ်ကားများ စီးမည်ဆိုပါက လေးဆင့်ခန့် ပြောင်းစီးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သုံးဘီးဆိုက်ကား ငှားရမ်းခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုပင်။

ယန်ကျောက်သည် ဆိုက်ကားတစ်စီး ငှားလိုက်ပြီး အိတ်များကို အောက်ခြေတွင် ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောင်းတိလေးကို အလယ်တွင် အရင်နေရာချပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ရှောင်လန်ကို ထိုင်စေကာ ယန်ရှောင်ဝမ်ကို အခြားတစ်ဖက်တွင်ထိုင်ရန် အမူအရာဖြင့် ပြလိုက်သည်။

ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးများသည် အနေခက်သော အရွယ်များဖြစ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးငယ်များအပေါ်တွင် ရှင်းပြ၍မရသော ရန်လိုမှုမျိုး ကိန်းအောင်းနေတတ်ကြ၏။

ထို့အပြင် ကျောင်းတိလေးမှာ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးပမာ လှပကျော့ရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ့ကို ပို၍ပင် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေလေသည်။

ထို့ပြင် ဤကောင်လေးက ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူတို့ကို သူ၏ဇာတိရွာသို့ ခေါ်သွားမည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ကျောင်းတိလေးက သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့လက်အား ကိုင်ရင်း အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

“ညီမတို့အိမ်က တကယ်ကြီးတာ၊ အဆောက်အအုံကလည်း အသစ်စက်စက်ပဲ၊ အစ်ကို့အိမ်ထက် အများကြီးပိုကောင်းတယ်၊ လာ၊ ထိုင်လေ”

‘ဒါဆို အိမ်ကတောင် ဒီအန်တီချောချောလေး ပိုင်တာပေါ့လေ'

ယန်ရှောင်ဝမ်တစ်ယောက် မိခင်ဖြစ်သူက သူ၏နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားမိသည်။

“နင့်အမေကပဲ နင့်အဖေနဲ့ နင့်အပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့တယ်လို့ နင်ထင်နေလား၊ သူက နင့်ကို မမြင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ ရှိတာ၊ သူကလည်း မိန်းမအများကြီးနဲ့ ပတ်သက်နေတာ၊

လျိုကျင်းကျင်းတို့၊ ချီစုန်းလုတို့လိုမျိုးပေါ့၊ သူတို့အကုန်လုံးက နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းကောင်းတဲ့ မိသားစုတွေက မိန်းကလေးတွေချည်းပဲ၊ သူငယ်ချင်းဆိုတာတွေက အကုန် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ အားလုံးက သူ့ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်းမယားလေးတွေချည်းပဲ”

ထိုအမျိုးသမီးများထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ ယန်ရှောင်ဝမ် မသိရှာပေ။ သို့သော် သူ၏ မိခင်က သူ့ကို ထိုသို့နာကျင်စေခဲ့ပြီး ယခု ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း သူတို့ကို အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အိမ်တွင် နေထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားနေလေပြီ။

သူ အဘယ်ကြောင့်များ ဤမျှလောက်ဆိုးရွားသော မိဘများနှင့် လာဆုံရသနည်း။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်မေ့လန်က နွားနို့ရေခဲချောင်းလေးအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ကို အရင်ဆုံး လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ယန်ရှောင်ဝမ်က ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ရာ ရေခဲချောင်းနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။

ပူပြင်းသော ရာသီဥတုကြောင့် ရေခဲချောင်းမှာ တစ်ဝက်ခန့် အရည်ပျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်တော့ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော တိပ်ခွေဖွင့်စက်လေးပေါ်သို့ အကုန် ပေကျံသွားလေတော့၏။

ချန်မေ့လန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ၊ အန်တီ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပါရစေ”

ယန်ရှောင်ဝမ်က ခေါင်းမာမာဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့”

သူက လှည့်လိုက်ပြီး ဆိုက်ကား၏ အစွန်ဆုံးဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီး ပိုမိုသွက်လက်သူပီပီ သူက လက်ကိုင်ကို မကိုင်ထားရုံသာမက ခြေချိတ်၍ပင် ထိုင်နေလိုက်သေးသည်။

တိပ်ခွေဖွင့်စက်မှ တွဲလောင်းကျနေသော နွားနို့ရေခဲချောင်းက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသို့ တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းများက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ဖော်ပြနေတော့သည်။

သို့သော် ဆိုက်ကားလေး ဆတ်ခနဲ စတင်ထွက်ခွာလိုက်ချိန်တွင်တော့ ကောင်လေးမှာ လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားလေတော့သည်။

အကယ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူကသာ သူ့ကို လှမ်းမဖမ်းထားခဲ့လျှင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

လူကြီးများက မရယ်ကြသော်လည်း ကလေးများကတော့ ရယ်မောကြလေသည်။

ရင်းနှီးမှုရနေပြီဖြစ်သော ရှောင်လန်နှင့် ကျောင်းတိတို့သည် လက်ချင်းပင် ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး ယန်ရှောင်ဝမ်၏ အခြေအနေကို မြင်ကာ အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

ဆိုက်ကားလေး ဆောင့်ခုန်သွားချိန်တွင် အရည်ပျော်နေသော ရေခဲချောင်းက သူ့ရင်ဘတ်မှသည် ဘောင်းဘီပေါ်အထိ စီးကျနေသော်လည်း ယန်ရှောင်ဝမ်၏ ခေါင်းမာသော အကြည့်လေးက ချန်မေ့လန်ကို တွေဝေသွားစေခဲ့၏။

‘ဒါက ကျိုးရွှယ်ချင်း ပြောခဲ့တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကလေးတဲ့လား'

သူမကတော့ သူသည် အသုံးမကျသူဟု လုံးဝမထင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ထံတွင် ခိုင်မာသောစိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိနေသည်မဟုတ်လော။

မိသားစုဘဝလေးကို အကောင်းဆုံးပုံဖော်ချင်သော သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤခေါင်းမာသော ကလေးငယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ နိုးကြားလာခဲ့လေပြီ။

သူတို့ အိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံနေလေပြီ။

ချန်မေ့လန်၏ ရှည်လျားဝေးကွာလှသော အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် နေရာဒေသ အများအပြား၌ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယန်ကွမ်ရွာလေးကိုတော့ သူမ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။