အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉)

ယန်ရှုန်းက ၎င်းတို့ကို ကြည့်ပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်

“ဒါတွေက ဆင်စွယ်မာကျောက်ခုံတွေပဲ၊ ယန်ရှီရှန်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေလေ၊ ယွမ်ရာချီတန်မှာ သေချာတယ်၊ မေ့လန်က ဘယ်လိုလုပ် ရှီရှန်းရဲ့ မာကျောက်ခုံတွေကို လွှင့်ပစ်ရဲတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ ရှီဖျင်မြို့က ယောက်ျားအသစ်က ရှီရှန်းထက် ပိုပြီး ဩဇာတိက္ကမ ရှိနေလို့များလား”

အစ်မမော်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အရမ်းမှောင်နေတော့ ငါလည်း သေချာမမြင်လိုက်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက တော်တော်အရပ်ရှည်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်လည်း ပါလာတယ်၊ ရှီရှန်းက မြို့ထဲမှာ အဆက်အသွယ်တွေအများကြီးရှိတာ၊

ရဲအရာရှိ တော်တော်များများက သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုသစ္စာဆိုထားတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလို့ ကြားဖူးတယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက် ကွာရှင်းပြီဆိုရင် သူက မိန်းမအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့တာ တစ်ပိုင်းပေါ့၊

ဒါပေမဲ့ မိန်းမက တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သူ့အိမ်မှာ လာခေါ်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ သူ လွယ်လွယ်နဲ့ ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး”

ယန်ရှုန်းက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ရှီရှန်းရဲ့ လက်ရှိ အဆက်အသွယ်နဲ့ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းက တော်တော်လေး အင်အားကြီးတယ်၊ သူ့လက်အောက်မှာ လူမိုက်တွေနဲ့ နောက်လိုက်တွေလည်း အများကြီးရှိတယ်၊

ငါ့အမြင်တော့ မေ့လန်က ရဲမှူးကြီးတစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ မရှာထားနိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီခြံဝန်းထဲမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

အစ်မမော်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ရဲမှူးကြီးက ကွာရှင်းထားတဲ့ ငါတို့မေ့လန်ကို လက်ထပ်ပါ့မလား၊ သူ့ကို ယောက်ျားတစ်ယောက်ယောက်က လိုချင်တယ်ဆိုတာတောင် ကံကောင်းနေပြီ၊ မေ့လန်တော့ ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေ ဖြတ်သန်းရတော့မယ်”

ယန်ရှုန်းလည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီးနောက် မာကျောက်သေတ္တာကို အပြင်သို့ ယူသွားကာ အမှိုက်ပုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ မြင်သာသော နေရာတစ်ခုတွင် ပြန်တင်ထားလိုက်လေသည်။ သူ ဤမာကျောက်ခုံများကို မသိမ်းထားရဲပေ။

နံနက်စောစောတွင် ချန်မေ့လန်သည် ရေအိုးကြီးတစ်အိုးကို ဆူပွက်အောင် တည်ထားလိုက်သည်။ ရှောင်လန်နှင့် ကျောင်းတိတို့ကို ရေချိုးပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်၏။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခဲ့ကြပြီးနောက် သူမ၏အိပ်ရာခင်းအသစ်များတွင် အနံ့အသက်များ စွဲကျန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်လန်လေးမှာ တကယ့်ကို ညစ်ပတ်ပေရေနေသည်။ သူ၏ခြေထောက်များမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရေမဆေးရသေးသည့်အလား ခြေဖဝါးများတွင် အညစ်အကြေးများ ထူထပ်စွာ ကပ်နေသဖြင့် ပွတ်တိုက်၍ပင် မရတော့ချေ။

သူမက ဆပ်ပြာများ သုတ်လိမ်းပေးကာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် စိမ်ထားရလေသည်။

ဤကလေးငယ်လေးမှာ ၀တုတ်တုတ် ဗိုက်ရွှဲရွှဲလေးနှင့် ဖြစ်သည်။

သူက ရေဇလုံကြီးထဲတွင် ထိုင်ကာ ယန်ရှောင်ဝမ်ကို သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးအား ပွတ်တိုက်ဆေးကြောခွင့်ပြုထားပြီး ကြယ်ငါးလေးတစ်ကောင်အလား လက်ခြေဆန့်တန်းလျက် သက်တောင့်သက်သာနှင့် ဂျစ်တစ်တစ် အမူအရာလေး လုပ်နေတော့၏။

ကျောင်းတိလေးမှာ ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်အပေါ် အလွန်အကျွံ စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

ရှောင်ဝမ်အတွက် မျက်နှာသုတ်ပုဝါနှင့် သွားတိုက်တံများကို အလုပ်ရှုပ်ခံ ရှာဖွေပေးနေပြီး မျက်နှာဘယ်လိုသစ်ရမည်၊ သွားဘယ်လိုတိုက်ရမည်ကို အားတက်သရော သင်ပေးချင်နေသည်။

သို့သော် ယန်ရှောင်ဝမ်က သူမ၏ကြိုးစားမှုများကို အသိအမှတ်မပြုပေ။ သူက ကျောင်းတိ၏ပစ္စည်းများကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ဖခင် ယူဆောင်လာသော သွားတိုက်ဆေးနှင့် ဆပ်ပြာကိုသာ အသုံးပြုလေသည်။

ကျောင်းတိ၏ အကူအညီကိုလည်း သူ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ရှောင်လန်၏ အသားပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများ ပျော့ပြောင်းသွားချိန်အထိ စောင့်ကာ သူကိုယ်တိုင် ပွတ်တိုက်ဆေးကြောပေးလေ၏။

ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် ရေနွေးအနည်းငယ် ရောစပ်ကာ ရှောင်လန်ကို ရေသန့်ဖြင့် ထပ်မံဆေးကြောပေးရန်ပင် သူ သိထားသေးသည်။

ကျောင်းတိလေးက ချန်မေ့လန်၏အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ၊ ရှောင်ဝမ်အစ်ကိုက သိပ်ပျော်ပုံမရဘူး”

မိသားစုနှစ်စုမှာ ယခုမှသာ အတူတကွ ပေါင်းစည်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။ ရှောင်လန်လေးကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေရှာသည်။

သို့သော် ရှောင်ဝမ်မှာ အသက်ပိုကြီးပြီဖြစ်ပြီး သူ၏မိခင်ကလည်း သေဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ကလေးမှာ သူ၏ မိခင်အရင်းကို အလွမ်းဆုံးဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ဤမျှစိမ်းသက်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ သူ မည်သို့လုပ်၍ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။

ကျောင်းတိလေးသည်လည်း ယခု ယန်ရှောင်ဝမ်ကဲ့သို့ပင် တစ်ပိုင်းတစ်စသာ နားလည်သဘောပေါက်သည့်အရွယ်ဖြင့် လုံးဝအသစ်ဖြစ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ဖူးသည်။

သူမ မကြောက်ရွံ့ခဲ့လျှင်ပင် ထိတ်လန့်နေသော ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်အလား အထီးကျန် တုန်လှုပ်နေခဲ့ဖူးသည်။

သူ့အပေါ် မကောင်းရင်လည်း သူ ကြောက်နေမည်။ သူ့အပေါ် ကောင်းရင်လည်း သူ ကြောက်နေဆဲပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ သူ့ဘာသာသူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အိမ်ရှိ မီးဖိုကို သန့်ရှင်းရေးမလုပ်ရသေးသဖြင့် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်၍မရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ နံနက်စာသွားဝယ်ရလေသည်။

အီကြာကွေး၊ ပေါင်မုန့်ပြားထဲတွင် အသားထည့်ထားသောမုန့်၊ ပဲနို့၊ တို့ဖူးပူတင်းတစ်ဝက်၊ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဖြင့် ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥနှစ်လုံးနှင့် အချဉ်ဖောက်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်တို့ ပါဝင်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ ကုန်ဈေးနှုန်းများမှာ သက်သာနေသေး၏။ ဤနံနက်စာ တစ်ခုလုံးအတွက် နှစ်ယွမ်ခန့်သာ ကုန်ကျခဲ့ပြီး လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးသုံးယောက် ဗိုက်ဝရန် လုံလောက်လှသည်။

နံနက်စာ ဝယ်ယူပြီးနောက် ချန်မေ့လန်က ကျောင်းတိလေးကို အထူးတလည် အကြံပေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ဝမ်က သမီးကို စကားမပြောချင်ဘူးဆိုတော့ သမီးလည်း သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့လေ၊ သမီးတို့က အဲဒီလောက် မရင်းနှီးသေးဘူးမဟုတ်လား၊ လူတွေက သူစိမ်းတွေအပေါ် အရမ်းဖော်ရွေလွန်းရင် သူတို့ကို လန့်သွားစေနိုင်တယ်၊ နားလည်လား”

ကျောင်းတိလေးက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးသွားပြီးနောက် သူမက အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“သမီးတို့ရဲ့ ဖေဖေသစ်ကို သမီးသဘောကျတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ညဘက်ဆို အိမ်ပြန်မလာလို့လေ”

‘ညဘက် အိမ်ပြန်မလာတာကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသဘောမျိုးပါလိမ့်'

ရွာမှ အမျိုးသမီးများမှာ အတော်လေး စပ်စုတတ်ကြသည်။ အချို့က ဆံပင်တွင် ခေါင်းလိပ်များ တပ်ထားကြပြီး အချို့က မျက်နှာပေါ်တွင် သခွားသီးစိတ်များ ကပ်ထားကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ အိမ်နီးချင်းများထံ လည်ပတ်နေဟန်၊ နေပူဆာလှုံနေဟန် ဆောင်နေကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်တော့ ချန်မေ့လန်၏တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ခြံဝန်းထဲရှိ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်၏ယ

ခြံဝန်းထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဟင်းခင်းထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးလွှားနေပြီး အခြားတစ်ယောက်ကတော့ လှေကားထစ်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ပျက်နေသောတိပ်ခွေဖွင့်စက်ကို ပြင်ဆင်နေလေသည်။

တကယ်တော့ ၎င်းကို ပြင်ဆင်၍ရနိုင်သေးသော်လည်း ယမန်နေ့က ဖိတ်ကျခဲ့သော နွားနို့ရေခဲချောင်းကြောင့် အစိတ်အပိုင်းများ ကပ်စေးသွားကာ လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ရှောင်ဝမ်သည် ဤရွာလေးကို အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း ဘာကြောင့်မှန်းတော့ သေချာမတွေးတတ်ပေ။

အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသမီးများက သူ့ကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်နေကြသဖြင့် သူ ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျကာ စိတ်တိုလာရသည်။

သူက တိပ်ခွေဖွင့်စက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး အမှိုက်ပုံပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ မြည်အောင် ပစ်ချလိုက်လေတော့၏။

ထိုအသံကြောင့် ယောင်းမဟွမ်တစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားရသည်။

“ဒီကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ၊ သူ့မျက်နှာကလည်း ကြည့်လို့အဆင်မပြေဘူး”

တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“သူ ကျောင်းတိကို အနိုင်ကျင့်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်တယ်”

ယောင်းမဟွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“သူ မရဲပါဘူး၊ ကျောင်းတိရဲ့ ဖခင်က ငါတို့ကျင်းတုန်းခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးလေ၊ ဒီကောင်လေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို ကြည့်ရတာ သူတို့အဖေက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲဖြစ်မှာပါ”

ရှောင်ဝမ်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြန်ဝင်သွားလေ၏။

‘အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ’

သူ၏ဖခင်က စစ်မြေပြင်တွင် တစ်နေ့တည်းနှင့် ရန်သူ ၃၀ ကို သတ်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ မည်သို့လုပ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ချန်မေ့လန်က နံနက်စာ ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အနားသို့ ရောက်လာသည်။

“ယောင်းမဟွမ်၊ အစ်မလျို၊ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြတာလား”

ယောင်းမဟွမ်မှာ အထူးပင် အံ့ဩသွားပုံရသည်။

“မေ့လန်၊ နင်က အပြင်က နံနက်စာဝယ်စားဖို့ ပိုက်ဆံသုံးရက်ပြီလား၊ ကိုယ်တိုင်ချက်တဲ့ နံနက်စာက အပြင်ကဝယ်စားတာထက် ပိုအရသာရှိပြီး ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တယ်လို့ နင် အမြဲတမ်း ပြောနေကျမဟုတ်ဘူးလား”

သူမ ထိုသို့ ပြောလေ့ရှိခဲ့သည်မှာ မှန်ပေသည်။ အတိတ်ဘဝကလည်း အိမ်တွင် ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်စားသောက်သည့် အလေ့အကျင့်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူး ရရှိခဲ့သနည်း။

လုတာ့ပေါင် ပထမဆုံးအကြိမ် အရက်သောက်တတ်လာချိန်တွင် သူက အရက်မူးပြီး သူမကိုဖက်ကာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

“မေမေ၊ မေမေ့လက်ရာတွေ အရသာရှိလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် အဲဒီကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ဆို အခုချိန် ဖေဖေ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ မေမေက ထိုက်တန်မှာမဟုတ်ဘူး”

သူတစ်ပါး၏ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် သူမ၏နှလုံးသားနှင့် ဝိညာဉ်ကိုပါ ပုံအောခဲ့သော်လည်း ကလေး၏မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ကြမ်းတမ်းသော လက်များ၊ ထူထဲသော အသားအရေရှိသည့် အိမ်ဖော်အိုကြီးတစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ပေ။

ဤဘဝတွင်တော့ သူမ နေ့ရက်များကို ရောက်လာသလိုသာ ဖြတ်သန်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သူမ၏ စစ်မှန်သောနှလုံးသားကို ထပ်မံပုံအပ်တော့မည်မဟုတ်ချေ။

မေ့လန် အိမ်ထဲသို့ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယောင်းမဟွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မေ့လန်ကတော့ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရာပဲ၊ ယန်ရှီရှန်းနဲ့ ဟူရှောင်မေတို့ အရင်ကတည်းက ဖောက်ပြန်နေကြပြီး အခုပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အတူတူ တွဲနေကြပြီဆိုတာကို သူ သိတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး”

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရခြင်းက ဒေါသထွက်စရာကောင်းလှ၏။