အခန်း ၄၁

အခန်း (၄၁)

ယမန်နေ့က ရောင်းမကုန်သော အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ငယ်လေးများမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အစီအရီ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ယခုအခါ ရေခဲသေတ္တာအတွင်းသို့ သေသပ်စွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ယနေ့နံနက်ခင်းတွင် ကလေးငယ်တို့သည် စောစောစီးစီး နိုးထလာကြပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ထပ်မံရောင်းချလိုလှသဖြင့် ပူဆာနေကြလေသည်။

ယန်ကျောက်က နေအိမ်တွင် နောက်ထပ်တစ်ရက်ခန့် ထပ်မံနေထိုင်ဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း ယမန်နေ့ကပင် ဆိုထားခဲ့သည်။ ချန်မေ့လန်သည် သူ့အတွက် မည်သည့်အလုပ်တာဝန်ကိုမျှ မခွဲဝေပေးရသေးပေ။

နံနက်စောစောစီးစီး၌ပင် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသော သူ၏ကျောပြင်ကို သူမ လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် အမှိုက်ပုံးငယ်တစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာ၏။

သူမ နေအိမ်တွင် မရှိခဲ့သော ကာလများအတွင်း ရေချိုးခန်းငယ်လေးမှာ အတော်အတန် ညစ်ထေးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏ ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ရေချိုးခန်းကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိဘဲ အခြားသူများကိုသာ အခကြေးငွေပေး၍ အမြဲတစေ လုပ်ဆောင်စေခဲ့သူဖြစ်သည်။

ယခုရက်ပိုင်းများအတွင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း မဆေးကြောဖြစ်သေးသည်မို့ အဝင်အထွက်ပြုလုပ်တိုင်း နှာခေါင်းဝ၌ တစ်ရှူးစနှစ်ဖတ်ခန့်ကို အမြဲဆို့ထားခဲ့ရသည်။

ဤအမျိုးသားကား အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ ရေချိုးခန်းကို မည်သို့မည်ပုံ ဆေးကြောသန့်စင်ရမည်ဟူသော အတတ်ပညာကိုပင် သူ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ထားသေးသည်။

ယနေ့အတွက်မူ ချန်မေ့လန်သည် နံနက်စာကို အပြင်မှဝယ်ယူခြင်း မပြုတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အပင်ပန်းခံ၍ ဆေးကြောပေးခဲ့သော ဤအမျိုးသားအတွက် နံနက်စာကို သူမကိုယ်တိုင် အနုစိပ်ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ပေးလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

ကလေးငယ်များ တံခါးဝ၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောင်းချနေစဉ်အတွင်း ရှောင်ဝမ်၏ နှာခေါင်းဝသို့ မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် သင်းပျံ့လာသော အနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။

ချန်မေ့လန်အား ကိုယ်တိုင်သွားရောက်မေးမြန်းရန် ရှက်ရွံ့နေမိသောကြောင့် ကျောင်းတိကို လက်ဖြင့်သာ ဖွဖွလေးတို့လိုက်၏။

“မြန်မြန်လေး၊ နင့်အမေ ဘာဟင်းကောင်းတွေ ချက်နေတာလဲဆိုတာ သွားမေးကြည့်ပါဦး”

ကျောင်းတိက အသံကိုမြှင့်ကာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“အမေ၊ မနက်စာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ချန်မေ့လန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလာ၏။

“ငရုတ်ဆီနဲ့နယ်ထားတဲ့ ပေါက်စီရယ်၊ ချဉ်ဟင်းလေးရယ်၊ ဆန်ပြုတ်ရယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ စားချင်စဖွယ်မကောင်းဘူးလား”

ယမန်နေ့ညက မြည်းစမ်းခဲ့ရသော နှမ်းလှော်နှင့် စီချွမ်ငရုတ်ကောင်းနံ့ သင်းပျံ့နေသည့် မွှေးကြိုင်စပ်ရှိန်းသော ငရုတ်ဆီလေးကို ရှောင်ဝမ် ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

၎င်းကို ပေါက်စီပူပူလေးအတွင်း ထည့်သွင်းစားသောက်ရမည့် အရသာကို တွေးတောမိသည်နှင့် ကလေးငယ်ခမျာ ဤမိထွေးသည် သူအနှစ်သက်ဆုံးသော အစားအစာများကိုသာ အဘယ်ကြောင့် အမြဲတစေ ဖန်တီးချက်ပြုတ်နိုင်ရသနည်းဟူသော အတွေးကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်တော့ပေ။

ရှင်းလင်းကျယ်ပြန့်သော လမ်းမထက်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများက ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့ကို စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် ငေးမောကြည့်ရှုသွားကြ၏ာ

ဈေးတန်းအတွင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအား အလွယ်တကူ ဝယ်ယူရရှိနိုင်သော်ငြား အမျိုးသမီးအများစုမှာ ဤကလေးငယ်များထံသို့သာ တကူးတက လာရောက်ဝယ်ယူတတ်ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှောင်ဝမ်၏ ဆံနွယ်လေးများကို ယုယစွာ ပွတ်သပ်လျက် မေးမြန်းတတ်၏။

“တစ်စည်းကို ဘယ်လောက်လဲ”

ရှောင်ဝမ်က တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြန်ဖြေလေသည်။

“ဆယ်ပြားပါ”

အမျိုးသမီးက ရှောင်ဝမ်၏ ပါးမို့မို့လေးကို အသာအယာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

“ရော့ ဒီမှာ ဆယ်ပြား၊ သားက လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးပဲ၊ ကျောင်းတိကို အနိုင်မကျင့်ရဘူးနော် ကြားလား”

ရွာလေးအတွင်းရှိ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းဟူသည် ၎င်းတို့၏ မိဘများအပေါ် ရွာသူရွာသားများက မည်သို့သဘောထားသည်ဟူသော အချက်အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေလေ၏။

ရှောင်ဝမ်သည် ငွေစက္ကူလေးများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်သည်။ အဘွားဖြစ်သူ၏ နေအိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က သူနှင့် ရှောင်လန်တို့ နှစ်ဦးသား အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက် ဖိနှိပ်အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို ယခုမှပင် သူ သဘောပေါက်စပြုလာပြီဖြစ်၏။

အကြောင်းရင်းခံမှာ ရွာအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများက ကျိုးရွှယ်ချင်းကို မြေခွေးမဟူ၍ အမြဲတစေ ကဲ့ရဲ့ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်ဝမ်တစ်ယောက် ဤရွာလေးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း နက်ရှိုင်းစွာ သဘောကျနှစ်သက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း၏ ရွှေရောင်နေခြည်များ ဖြာကျလာချိန်တွင်မူ မြေဩဇာထက်သန်ကောင်းမွန်သော လယ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လျက် ယန်ကွမ်းရွာနှင့် လမ်းတစ်လမ်းသာ ခြားထားသော နေရာ၌ ရှီးဖျင်မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် အကြီးမားဆုံးသော အီလက်ထရွန်းနစ်ပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်ရာ တုန်းဖန်အုပ်စုစက်ရုံကြီး ခမ်းနားစွာ တည်ရှိနေသည်။

တုန်းဖန်အုပ်စု၏ အကျော်တွင်မူ ရှီးမေအုပ်စုနှင့် ချင်ချွမ်းအုပ်စုတို့ ရှိနေပြီး ထိုနောက်ဘက်၌ ကျောက်မီးသွေးလုပ်ငန်းရှင်များစုဝေးရာ အမည်းရောင် မြေကွက်လပ်ကျယ်ကြီး တစ်ခုရှိလေသည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် ကျောက်မီးသွေးမိုင်းနှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကျောက်မီးသွေးသိုလှောင်ကွင်းအတွက် မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ငှားရမ်းထား၏။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤကျောက်မီးသွေးလုပ်ငန်းများမှတစ်ဆင့် မြို့တွင် အချမ်းသာဆုံးသူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန်ပင်။

ကျောက်မီးသွေးကွင်းအတွင်း၌ အနက်ရောင်ဝတ်စုံများကို ဆင်ယင်ထားသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ သိသာထင်ရှားစွာ ရပ်နေလေသည်။

ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ယန်ရှီရှန်းပင်။

သူ့နောက်တွင် ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသူမှာ ဟူရှောင်မေ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ ဟူရှောင်ဟွာဖြစ်ပြီး သူသည် ယန်ရှီရှန်း၏ ကျောက်မီးသွေးမိုင်းမန်နေဂျာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏။

ဟူရှောင်ဟွာက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလာသည်။

“ယောက်ဖ၊ အဲဒီ ပြည့်တန်ဆာ ဒဏ်ရိုက်စာက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ မနေ့ညက တတိယဌာနခွဲမှာ ကျွန်တော့်နှမကို ရွာတစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းတံတွေးထွေးကြတာ၊ သူ တော်တော်လေး စိတ်ဆင်းရဲနေတယ်”

ယန်ရှီရှန်းသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး အဆုတ်အတွင်းသို့ရောက်သည်အထိ အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

ပညာရေးဗျူရိုမှ အထက်လူကြီးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ အကြီးအကျယ် မျက်နှာပျက်ခဲ့ရ၏။

ဒေါသထွက်နေသော လူထုကို ငြိမ်သက်သွားစေရန်အတွက် ညွှန်ကြားရေးမှူးဟူက ဟူရှောင်မေကို ကျောင်းဆရာမအဖြစ်မှ လုံးဝထုတ်ပယ်ပစ်ရန် စဉ်းစားနေကြောင်းကိုပင် စောင့်ကြည့်နေသူများအား ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့ရသည်။

ဟူရှောင်မေသည် စိတ်ဆင်းရဲရုံမျှသာမက ယမန်နေ့ညက ငိုယိုကာ ကြိုးဆွဲချသေမည်ဟုပင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သောကြောင့် ယန်ရှီရှန်းမှာ တစ်ညလုံး မျက်စိစုံမှိတ်၍မရဘဲ သူမအနီးတွင်သာ စောင့်ကြပ်နေပေးခဲ့ရသည်။

သူ အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ရဲစခန်းအတွင်းရှိ ထိုစာရွက်စာတမ်းကို အပြီးတိုင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန် သူတို့ အမျိုးမျိုး ကြံစည်ခဲ့ကြသည်မဟုတ်လော။

ထိုအရာကို မည်သူကများ ပြန်လည်တူးဖော်လိုက်သနည်း။

သို့သော် လတ်တလောတွင် ယန်ရှီရှန်း၌ အရေးတကြီးစဉ်းစားရမည့် ကိစ္စရပ်များ ရှိနေသည်။

ချန်မေ့လန်သည် သူ၏ မိသားစုအိမ်ဟောင်းအတွင်း၌ သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ဦးကို ခေါ်တင်ထားရှိသည်ဟူသော သတင်းက ယန်ရှီရှန်း၏ ရင်တွင်း၌ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်စေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင်မူ ကျောက်မီးသွေး လာရောက်ပို့ဆောင်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးချကာ ရွာအတွင်းသို့ အလုပ်သမားတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် သူ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောက်မီးသွေးချရန်အတွက် လူနှစ်ဦး သုံးဦးခန့်သာ လိုအပ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယန်ရှီရှန်းသည် လူခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့်ကို တမင်သက်သက် ရွေးချယ်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုသူများမှာ နယ်မြေလုပွဲများ သို့မဟုတ် ရန်ပွဲများတွင် သူ့နောက်မှ အမြဲတစေ လိုက်ပါလေ့ရှိသော လူမိုက်များပင်။ သူတို့ကို ဂေါ်ပြားများ ကိုင်ဆောင်စေလျက် ကုန်တင်ကားပေါ်သို့ တက်ခိုင်းကာ ယန်ကွမ်းရွာဆီသို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ယခင်နှစ်များကဲ့သို့ ကျောက်မီးသွေးကို ခွဲတမ်းစနစ်ဖြင့် ဝယ်ယူရပြီး ကားရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုယက်ဝယ်ယူရသော အချိန်ကာလမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအခါတွင်မူ ငွေကြေးပေးချေရုံဖြင့် အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ရောင်းလိုအားမှာလည်း အလွန်ပေါများလာပြီး အချိန်မရွေး ဝယ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ကျောက်မီးသွေးကား ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ရွာသူရွာသားများအတွက် သိပ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာမကောင်းတော့ပေ။

မကြာသေးမီကာလက ဗဟိုရုပ်မြင်သံကြားဌာနမှ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးခေတ်၏ အငွေ့အသက်များကို ပုံဖော်ရိုက်ကူးထားသော နှင်းမြို့တော် အမည်ရ ဇာတ်လမ်းတွဲကို ထုတ်လွှင့်ပြသနေပြီး ထိုဇာတ်လမ်းက လူအများ၏ရင်တွင်း၌ အတိတ်ကာလကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

လူအများစုမှာ ကျောက်မီးသွေးကားကို အာရုံစိုက်ခြင်းထက် အတူတကွ စုပေါင်းထိုင်ကာ ရုပ်မြင်သံကြားဇာတ်လမ်းတွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးငြင်းခုံရသည်ကိုသာ ပို၍ သဘောကျနှစ်သက်နေကြသည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် လူယုံများခြံရံလျက် ရွာအတွင်းသို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ရွာအဝင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ ခြေလှမ်းတိုင်းကို သတိထား၍ လျှောက်လှမ်းနေရဆဲဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နိုင်ငံတော်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒကို ကျင့်သုံးသည်မှာ သိပ်မကြာသေးသည့်အပြင် ကျေးလက်ဒေသများတွင် ရှေးဟောင်းအယူအဆများနှင့် တွေးခေါ်ပုံများ လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို လူမည်းအမျိုးအစား ငါးမျိုး စာရင်းဝင်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှုမြင်နေကြဆဲဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူ့ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ကြီးပွားချမ်းသာလာသော သူဌေးပေါက်စများကို အပေါ်ယံတွင်သာ လေးစားဟန်ပြသကြပြီး ကွယ်ရာတွင်မူ တိတ်တဆိတ် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ အထင်အမြင်သေးတတ်ကြသည်။

ထို့ထက်ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ ချန်မေ့လန်ကို ရွာသူရွာသား အများစုက သဘောကျနှစ်သက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။