အခန်း ၄၂

အခန်း (၄၂)

ရွာ၏ ပါတီအတွင်းရေးမှူးမှအစပြု၍ သူ၏ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းများအထိ ယန်ကွမ်းရွာရှိ လူတိုင်းသည် ချန်မေ့လန်ဘက်မှသာ ရပ်တည်နေကြပြီး သူ၏ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူဟူ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိပေ။

ထိုနေအိမ်ကို ရွာလူကြီးနှင့် ပါတီအတွင်းရေးမှူးတို့၏ သဘောတူခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ချန်မေ့လန်အးူ မူလကတည်းက ပေးအပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုအိမ်ကို ပြန်လည်ရယူလိုပါက ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတော့ မဖြစ်မနေ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်မီးသွေးကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် အလုပ်သမားများ ကျောက်မီးသွေးချနေချိန်တွင် ချန်မေ့လန်၏နေအိမ်၌ ခေါ်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားမှာ မည်သို့သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသူဖြစ်ကြောင်းကို အကဲခတ်နိုင်ရန် သူ လှမ်း၍ ကြည့်ရှုနေလေ၏။

ခြံတံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသဖြင့် အတွင်းပိုင်းကို သူ မမြင်တွေ့နိုင်ပေ။ ယန်ရှီရှန်း၏ရင်တွင်း၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ်ကိန်းအောင်းလာသည်။

အကြောင်းပြချက်ရေရေရာရာမရှိဘဲ ဒေါသထွက်နေမိသော်ငြား တစ်ဖက်တွင်လည်း ထိုအခြေအနေက ရယ်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားမိနေသည်။

ချန်မေ့လန်ကဲ့သို့ မှုန်ကုပ်ကုပ် စရိုက်လက္ခဏာရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မည်သို့သော အမျိုးသားမျိုးကိုများ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်နည်း။

ဤကျောက်မီးသွေးအလုပ်သမားများကဲ့သို့ပင် အဝတ်အစား ညစ်ထေးပြီး ချွေးနံ့နံစော်နေသော ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု သူ တွေးတောမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကလေးသုံးဦးသည် ရွာအတွင်းသို့ နောက်တစ်ခေါက် လှည့်လည်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်စည်းကို ထပ်မံရောင်းချပြီးနောက် ချန်မေ့လန် ဟင်းချက်ပြီးလောက်ပြီဟု မှန်းဆကာ လက်ချင်းချိတ်လျက် အိမ်အပြန်လမ်းသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

ဟူရှောင်ဟွာက ဘေးဘီလှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလာ၏။

“အဲဒါ ခင်ဗျားသမီး ကျောင်းတိ မဟုတ်ဘူးလား”

ယန်ရှီရှန်း အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ကျောင်းတိဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမရှေ့ရှိ ကောင်လေးတစ်ဦးနှင့် သူမနောက်ရှိ ကောင်လေးတစ်ဦးတို့က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်စီကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

တစ်ဦးမှာ ဝဖြိုးဖိုင့်ကားပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ပိန်ပါးသွယ်လျ၏။

ကျောင်းတိသည် သူ၏ သမီးအရင်းဖြစ်ပြီး သူမကို မတွေ့ရသည်မှာ ခြောက်လနီးပါးခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ ရင်သွေးငယ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေခဲ့သည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျောင်းတိကို ဆံနွယ်နှစ်ဖက် အမြင့်ကြီးစည်းနှောင်ထားပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံလေးဖြင့်သာ သူ အမြဲတစေ မြင်တွေ့နေကျဖြစ်၏။

သမီးဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်လှမ်းကာ ဆံမြိတ်တစ်ဖက်ကို ဖွဖွလေးဆွဲလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ကျောင်းတိ၊ သမီးအမေဘယ်မှာလဲ”

ကျောင်းတိ အလွန်တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။ နာကျင်သွားသဖြင့် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်ငိုယိုမိသွားသော်လည်း မော့ကြည့်လိုက်၍ ယန်ရှီရှန်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မူ ကလေးမလေး၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးပါ တုန်ယင်လာတော့၏။

သူမသည် ယန်ရှီရှန်းကို အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့လေသည်။ သူမကို တစ်ကြိမ်ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့ရခြင်းမဟုတ်ပေ။

ယန်ရှီရှန်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အပြင်လောကတွင် တွေ့ဆုံသူတိုင်းကို အပြုံးပန်းများ ဆင်မြန်းကာ နှုတ်ဆက်တတ်သော်လည်း ကျောင်းတိနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်ခက်ထန်သွားတတ်၏။

သမီးဖြစ်သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် ဟန်ဆောင်ပြုံးရယ်နေခြင်းများကို စွန့်လွှတ်ကာ သူ၏ ပကတိ စိတ်နေသဘောထားအတိုင်းသာ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည်လည်း သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။ တစ်နေ့တာလုံး လူတကာကို ပြုံးရယ်ပြကာ ဟိုလူ့မျက်နှာကြည့် ဒီလူ့မျက်နှာကြည့် နေထိုင်ရသဖြင့် သူ၏ပါးပြင်များပင် ညောင်းညာနာကျင်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျောင်းတိအတွက်မူ ဖခင်ဖြစ်သူက အခြားသူများကို ပြုံးရယ်ပြသော်လည်း သူမအပေါ်တွင် အမြဲတစေ အေးစက်စက်မျက်နှာထားဖြင့်သာ ဆက်ဆံသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမသည်သာ တစ်စုံတစ်ခု အမှားကျူးလွန်မိ၍ ဤသို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းဖြစ်မည်ဟု အလိုအလျောက် မှတ်ယူခံစားနေရရှာ၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ယန်ရှီရှန်းကို မြင်တွေ့လိုက်သည်နှင့် အမြဲတစေ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ကြောက်လန့်သွားတတ်သည်။

ရှောင်လန်ကို အဘယ်ကြောင့် ဝံပုလွေလေးဟု ခေါ်ဆိုရသနည်း။ အကြောင်းမူကား သူသည် ကိုက်တတ်သော အကျင့်ရှိသောကြောင့်ပင်။

မိမိ၏ အစ်မဖြစ်သူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရလျှင် သူသည် သေချာပေါက် ကာကွယ်ကိုက်ခဲမည်သာ။

ရှောင်လန်သည် လျှပ်တစ်ပြက် လှည့်လာပြီး ယန်ရှီရှန်း၏ လက်ဖျံကို အံကြိတ်ကာ ခပ်ပြင်းပြင်း ကိုက်ချလိုက်လေသည်။

ယန်ရှီရှန်းက ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဒီကလေးက ဘာလို့ ယန်ကျောက်ငယ်ငယ်တုန်းကလို အကိုက်သန်နေရတာလဲ”

ငယ်ရွယ်စဉ်က ယန်ကျောက်သည်လည်း လူများကို ကိုက်ခဲတတ်ပြီး အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလေ့မရှိခဲ့ပေ။

ယန်ရှီရှန်းသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို အလိုအလျောက် မြှောက်တင်လိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်မေ့လန်သည် ကလေးများအား ထမင်းစားခေါ်ရန် အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

ယန်ရှီရှန်းက လက်မြှောက်တင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမက ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်

“ထွက်သွားစမ်း၊”

သူမက ကလေးနှစ်ဦးကို အိမ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဆွဲသွင်းသွားခြင်းက ထိုကလေးနှစ်ဦးသည် ဤအမျိုးသား၏ သွေးသားများဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

မိမိ၌ ကိုယ်ပိုင်သားယောကျ်ားလေး မရှိသဖြင့် အားငယ်စိတ်များ ကိန်းအောင်းနေရသည့်အပြင် ခြောက်လတိုင်တိုင် ကွဲကွာနေခဲ့သော ချန်မေ့လန်၏ ရန်လိုသော အပြုအမူကိုပါ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ရှီရှန်း၏ ဒေါသတရားများသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူက ချန်မေ့လန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။

“မေ့လန်၊ အဲဒီယောက်ျားက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့အိမ်ထဲကနေ သူ့ကို အခုချက်ချင်း ထွက်သွားခိုင်းလိုက်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကလေးနှစ်ကောင်ကရော ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ၊ သူတို့လည်း အကုန်ထွက်သွားရမယ်”

သူ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျောက်မီးသွေးချနေသော အလုပ်သမားများသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးထွက်လာကြပြီး ချန်မေ့လန်တို့ မိသားစုကို သံပတ်ရံထားသကဲ့သို့ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ဤဆူညံပွက်လောရိုက်မှုက ရုပ်မြင်သံကြားဇာတ်လမ်းအကြောင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသော ရွာသူရွာသားများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားပြီး အားလုံးမှာ ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။

ရွာသားတစ်ဦးက ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေလာသည်။

“ရှီရှန်း၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ လူအုပ်ကြီးခေါ်လာပြီး သူများအိမ်ပေါက်ဝကို လာပိတ်ရအောင် ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ မင်းနဲ့ မေ့လန်နဲ့က ကွာရှင်းထားကြပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ ပြဿနာမရှာပါနဲ့”

အခြားတစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုလာသည်။

“မင်း ဟူရှောင်မေနဲ့ တွဲနေပြီမဟုတ်ဘူးလား၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူနေလာတာ ကြာပြီလို့လည်း ငါတို့ကြားထားတယ်၊ မင်းရဲ့အပြုအမူက မမှန်ဘူးနော်၊ ပြောစရာရှိရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြောပါကွာ”

လူအုပ်ကြားထဲမှ နောက်ထပ်တစ်ဦးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်၏။

“မင်းနဲ့ ဟူရှောင်မေနဲ့ ဒရင်းပဲရစ်စ်မှာ တွဲခဲ့ကြတာလား၊ သူက တစ်ညကို ဘယ်လောက်ယူလဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကသာ ထိုကဲ့သို့သော စကားလုံးများဖြင့် ထိုးနှက်ပြောဆိုခြင်းမပြုခဲ့လျှင် ယန်ရှီရှန်း ယခုလောက်အထိ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်မည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် မိမိ၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်သမား နှစ်ရာ သုံးရာခန့်ကို အုပ်ချုပ်နေသော ဩဇာတိက္ကမရှိသည့် သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ရှီးဖျင်မြို့ရှိ မည်သည့်အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်ကမျှ သူ့ကိုမြင်လျှင် အစ်ကိုဟူ၍ မခေါ်ဘဲမနေနိုင်အောင် မျက်နှာပွင့်သူဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား ယန်ကွမ်းရွာမှ လူများကမူ သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ဆက်ဆံနေကြ၏။

ချန်မေ့လန်ကလည်း သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ နှိမ်ချဆက်ဆံသည်။

သူက နောက်သို့ ရုတ်တရက်လှည့်ကာ အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ကျောက်မီးသွေးချတာရပ်ပြီး ဒီကိုလာကြ”

ဟူရှောင်ဟွာသည် ပြဿနာ ပိုကြီးသွားမည်ကို လုံးဝမကြောက်ရွံ့ပေ။ သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ မည်သည့် အဖြစ်အပျက်မျှ ဖြစ်ပေါ်မလာခြင်းပင်။

ယန်ရှီရှန်း အမှန်တကယ် ဒေါသပေါက်ကွဲနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူက တိုက်ရိုက်ပင် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့၊ ဂေါ်ပြားတွေယူပြီး လာခဲ့ကြ၊ ငါတို့ ဒီနေ့ ပြဿနာနည်းနည်း သွားရှာကြမယ်”

ကျောက်မီးသွေးအလုပ်သမားတစ်စုသည် ဂေါ်ပြားများကို အသီးသီး ကိုင်ဆောင်လျက် အလျင်စလို ပြေးဝင်လာကြကာ ချန်မေ့လန်၏နေအိမ်ကို အပြည့်အဝ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သတိပေးအော်ဟစ်လိုက်၏။

“မေ့လန်၊ ရဲကို မြန်မြန်ဖုန်းဆက်လိုက်”

အခြားသူများကလည်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြသည်။

“သူတို့ လူရိုက်နေပြီ၊ လူသတ်နေပြီဟေ့၊ အားလုံးပြေးကြ”

ဟူရှောင်ဟွာက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

“ငါ့ယောက်ဖရဲ့ နယ်မြေမှာ ဘယ်ကောင် ပြဿနာလာရှာရဲတာလဲ၊ ခြံထဲက ခွေးကောင်တွေ၊ အခုချက်ချင်းထွက်ခဲ့စမ်း”

အခြေအနေမှာ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အဓိကရုဏ်းတစ်ခုအသွင် ဖြစ်ပေါ်လာနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြံတံခါးမကြီးမှာ ရုတ်ခြည်းပွင့်ဟသွားပြီး အဖြူရောင် လက်ပြတ်စွပ်ကျယ်ကိုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ကြေးနီရောင်သန်းနေသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် ကြွက်သားများနှင့် ကျယ်ပြန့်ခိုင်ခံ့သော ရင်အုပ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

ထိုအမျိုးသားက ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်

“ဒါ ရှီရှန်းလား”

ယန်ရှီရှန်းပင်လျှင် မှင်တက်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

“ယန်၊ ယန်ကျောက်”

ယန်ကျောက်က မထင်မှတ်ထားသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ငါ မေ့လန်နဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ၊ မင်းမှာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ”

ယန်ရှီရှန်းတစ်ယောက် ကြက်သေ သေသွားတော့သည်။ ယန်ကျောက်သည်လည်း မကြာသေးမီကမှ အိမ်ထောင်ကွဲထားသူဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူတိုင်းက သူ့အကြောင်းကို အတင်းအဖျင်းပြောဆိုကာ ရယ်မောလှောင်ပြောင်နေကြဆဲဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးဖြစ်ကြောင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့အား ရှင်းပြနိုင်မည်မထင်ပေ။