အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄)

အိတ်ငယ်အတွင်း၌မူ အနီရောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

သူက ထိုအတွင်းခံကို အမှိုက်ပုံးအတွင်းသို့ လွှင့်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်နေပုံရသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ပြာပြာသလဲ ပြေးသွားကာ အတွင်းခံကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး တားဆီးလိုက်သည်။

“ဟေး ဟေး၊ အဲဒါကို မထိနဲ့၊ မြန်မြန်ပြန်ထားလိုက်”

ထိုအရာမှာ ဟူရှောင်မေ၏အတွင်းခံပင်။

ချန်မေ့လန်က အခြားသော အရေးကြီးကိစ္စရပ်တစ်ခုအတွက် တမင်သက်သက် သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယန်ကျောက်ကို လွှင့်ပစ်ခိုင်း၍ လုံးဝမဖြစ်ပေ။

အမျိုးသမီးအုပ်စုထဲမှ တစ်ဦးက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အို၊ အဲဒါ မေ့လန်ရဲ့အတွင်းခံ ဖြစ်ရမယ်၊ ယန်ကျောက်က တကယ်မလွယ်ဘူးပဲ၊ မေ့လန်ရဲ့အတွင်းခံကိုတောင် ရှင်းလင်းပေးဖို့ ဝန်မလေးဘူး”

အမှန်တကယ်ပင် အမျိုးသမီးရဲဘော်တစ်စုလုံးမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြ၏။

ဇနီးဖြစ်သူ၏အတွင်းခံကိုပင် ရှင်းလင်းပေးရန် ဝန်မလေးသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယန်ကျောက်သည် ယန်ရှီရှန်းလောက် မချမ်းသာကြွယ်ဝလျှင်ပင် သေချာပေါက် ပို၍ နားလည်စာနာတတ်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အားလုံး စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားနိုင်ကြပြီဖြစ်၏။

မေ့လန်အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ မေတ္တာတရားမှာ အစစ်အမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့အတွက်မူ ရှောင်ဝမ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးပင်။

ချန်မေ့လန်ကို အမေ ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ မသင့်လျော်သကဲ့သို့ မိထွေး ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာလည်း ပို၍ပင် မသင့်လျော်သော်ငြား သူ၏ မုန်ညင်းဖြူများအားလုံး ရောင်းထွက်သွားခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း တစ်ယွမ်နှင့် ပြားငါးဆယ်တိတိ ရရှိခဲ့သည်။

ကလေးငယ်က သူ၏လက်တွင်းရှိ ငွေစက္ကူများကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်သည်။

“အန်တီချန်၊ ကျွန်တော် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အားလုံး ရောင်းကုန်သွားပြီ”

ချန်မေ့လန်က ငွေများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကောင်လေးက နှုတ်ခမ်းပား တင်းတင်းကိုက်ကာ သူမကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရရှိလာသော ၁.၅ ယွမ်ထဲမှ ပြားငါးဆယ်ကို သီးသန့်ခွဲထုတ်ကာ သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ကူရောင်းပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါက သားအတွက်နော်၊ ဒီလောက်ဆိုရလား”

ရှောင်ဝမ်က ချန်မေ့လန် တမင်နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြားငါးဆယ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ သူ၏ညီငယ်နှင့် ညီမငယ်တို့ကို ဆွဲခေါ်လျက် အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်း ကလေးသုံးဦးလုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး အိမ်နံရံကိုမှီကာ တစ်တန်းတည်းယှဉ်လျက် ထိုင်နေကြ၏။ ရှောင်လန်နှင့် ကျောင်းတိတို့၏ လက်တွင်း၌ ပီကေတစ်ခုစီ ရှိနေကြသော်လည်း ရှောင်ဝမ်ထံတွင်မူ မည်သည့်အရာမျှမရှိပေ။

သူက ကျန်ရစ်သော ပြားလေးဆယ်ကို သူ၏ ကြွပ်ရွနေသော ငွေစက္ကူလေးများနှင့်အတူ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူစုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ ဂရုတစိုက် ရေတွက်ကာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေလေသည်။

သူ၏ စုဆောင်းငွေမှာ ယွမ်သုံးဆယ်ကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် သူဌေးပေါက်စလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

သူသည် ငွေကြေးကို အလွန်အမင်း မက်မောရုံသာမက ထိုငွေများကို သုံးစွဲရန် တွန့်တိုတတ်သော ကဲစေးနည်းလေးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။

တစ်နေ့တစ်ချိန်တွင် ဤအိမ်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ရေးဟူသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်ကြီးအတွက် ငွေကြေးများကို မရမက စုဆောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်လန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ကပ်ငြိနေသော အဖြူရောင် ပီကေအမြှုပ်လေး အနည်းငယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူက လက်လှမ်း၍ ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ရှိအကပ်လေးကို မြည်းစမ်းကြည့်ကာ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ညီဖြစ်သူက ပီကေကို အရသာခံစားရပြီး သူက ညီ၏ တံတွေးအရသာလေးကို အနည်းငယ်မျှ မြည်းစမ်းလိုက်ရရုံဖြင့်ပင် အလွန်ကျေနပ်နေပြီဖြစ်၏။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက ကျောင်းတိသည်လည်း နေအိမ်မှ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာသွားနိုင်ရန်အလို့ငှာ ငွေကြေးစုဆောင်းရသည်ကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်သဘောကျခဲ့သည်။

သူမ၏သမီးက အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်နုနယ်သော အရွယ်၌ပင် နေအိမ်မှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ချန်မေ့လန်က ရှောင်ဝမ်ကိုကြည့်ရင်း သူမ၏ရင်တွင်း၌ ပို၍ပင် သနားကရုဏာ သက်လာမိသည်။

သူသည် ဤအိမ်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် ငွေကြေးမည်မျှအထိ အချိန်ယူစုဆောင်းရမည်နည်းဟူသော အတွေးများက သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် လည်ပတ်နေသည်။

သူမ အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ်မှာပင် ယန်ကျောက်၏ သြဇာအပြည့်ပါသော အသံက သူမ၏နားအနီးတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်

“မနက်ဖြန် ယန်ရှီရှန်း သေချာပေါက်ထပ်လာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ သူနဲ့ သေချာစကားပြောလိုက်ပါ့မယ်”

ချန်မေ့လန်က စိတ်ထဲမှသာ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

‘ရှင်က ယန်ရှီရှန်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုတာကို ကြိုသိထားလို့သာ ရှင့်ကို ရွေးချယ်လက်ထပ်ခဲ့တာလေ’

အရင်ဘဝတုန်းက ချန်မေ့လန်သည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အမျိုးသားနှစ်ဦးအပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် သံယောဇဉ်တွယ်ကာ ဂရုစိုက်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမအတွက်မူ ငွေကြေးချမ်းသာမှုမှာ အရေးကြီးသော်ငြား အိမ်မှုကိစ္စ အဝဝကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရန် ဝန်မလေးသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ပို၍ပင် အဖိုးတန်အရေးကြီးလှလေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြောသင့်သော ကျေးဇူးတင်စကားကိုတော့ သေချာပေါက် ပြောဆိုရမည်သာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ရိုးသားပွင့်လင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ယန်ကျောက်၊ တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဤအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ တော်တော်လေး ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်။

သူ၏ မျက်နှာပြင်မှာ နေလောင်ထားသော ကြေးနီရောင်ဖြစ်နေသော်လည်း နေရောင်ခြည် တိုက်ရိုက်မကျရောက်နိုင်သော နားရွက်အနောက်ဘက် နေရာများတွင်မူ သူ၏အသားအရေမှာ ထူးထူးခြားခြား ဖြူဖွေးနူးညံ့နေ၏။

ချန်မေ့လန်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ယန်ကျောက်၏ နားရွက်များမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီရဲသွားသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနီရဲသော အရောင်အဆင်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားပြီး စွပ်ကျယ်အင်္ကျီက ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေများမှာလည်း ပန်းရောင်သမ်းသွားတော့သည်။

ချန်မေ့လန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

‘ဤအရာသည် မွေးကင်းစ ယုန်ပေါက်လေးများ၏ အရောင်အသွေးနှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသည် မဟုတ်ပါလော’

‘အဲလိုဆိုရင် သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပန်းရောင်အဆင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာလား’

‘ဒါဆိုရင် သူက ဧရာမပန်းရောင်ယုန်ကြီးတစ်ကောင်များလား'

သူမသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ချန်မေ့လန်၏ရင်တွင်း၌မူ အားပါးတရ အော်ဟစ်ရယ်မောချင်စိတ်များက ပြည့်လျှံနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က သူ၏ ပုံမှန်မျက်နှာသေလေးဖြင့်သာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ စကားနည်းနည်းပြောရုံပါပဲ”

ထို့နောက် သူသည် ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ အမြန်လှည့်ဝင်သွားလေတော့သည်။

ချန်မေ့လန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင်မူ အသံထွက်သည်အထိ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ယန်ကျောက်သည် ယန်ရှီရှန်းကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော အချက်ကိုတော့ ချန်မေ့လန် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထား၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အချမ်းသာဆုံးသော အရပ်သားများပင်လျှင် အစိုးရအရာရှိများကို ကြောက်ရွံ့ကြရပြီး မည်မျှပင် မာနကြီးမားသော သူဌေးပေါက်စဖြစ်ပါစေ ရဲအရာရှိကိုမူ မလွဲမသွေ ကြောက်ရွံ့ရမည်သာဖြစ်သည်။

သို့သော် ‘စကားနည်းနည်း ပြောရုံပါပဲ' ဟု ဆိုလိုက်ခြင်းမှာမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် အခြေအနေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်ဖို့ရာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် အပြင်ပန်းတွင်သာ အပြုံးပန်းဆင်မြန်းထားသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌မူ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ဖြစ်၏။

ယနေ့တွင် သူ သူရဲဘောကြောင်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော်ငြားလည်း မနက်ဖြန်တွင်မူ သေချာပေါက် နည်းဗျူဟာအသစ်များ ယူဆောင်လာဦးမည်သာဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကျရောက်လာလျှင် ယန်ကျောက် မည်သို့မည်ပုံ ရင်ဆိုင်ကိုင်တွယ်မည်ကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော အခြေအနေတစ်ရပ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်လေ၏။

…………..

တစ်နေ့တာလုံး ချန်မေ့လန်တစ်ယောက် တွေဝေငေးမောကာ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူမ၏ စိတ်အာရုံကို အကြီးမားဆုံး ရိုက်ခတ်နှောင့်ယှက်နေသူမှာ ကျိုးရွှယ်ချင်းပင်ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝ၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ အိမ်ထောင်ရေး ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုသည် နောက်ထပ် နှစ်အတန်ကြာမှသာ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်၏။

ကျိုးရွှယ်ချင်းသည်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် အတိတ်ကာလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသလော သို့တည်းမဟုတ် သူမ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကပင် တိကျသေချာမှု ကင်းမဲ့နေလေသလောဆိုသည်ကို ချန်မေ့လန် အတည်မပြုနိုင်သေးချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးကာ ဘဝကို အောင်မြင်စွာ ရပ်တည်နိုင်ရေးဟူသော ပြင်းပြသည့်ရည်မှန်းချက်က ရင်တွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမ တစ်သက်တာ စုဆောင်းထားသမျှ ချွေးနှဲစာ ယွမ်တစ်သောင်းရှစ်ထောင်သည် ယခုအခါ အစိုးရံငွေတိုက်စာချုပ် စာရွက်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ငွေတိုက်စာချုပ်ဈေးနှုန်းများ ထိုးကျသွားပါက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များလည်း ရေစုန်မျောကာ အရှုံးပေါ်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဈေးနှုန်းများ တက်လာပါက ကျိုးရွှယ်ချင်းသည်လည်း အတိတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြောင်း သူမ ရာနှုန်းပြည့် ကောက်ချက်ချနိုင်မည်ဖြစ်၏။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လူးလွန့်ကာ ဂဏာမငြိမ်သော ညတစ်ညကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်နေ့နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်၌ပင် ချန်မေ့လန်သည် ဘဏ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နံနက်ခင်း၏ ဆောင်းလေအေးက သူမ၏ပါးပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော်လည်း ရင်တွင်းမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမူ ငြိမ်းအေးစေနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ဘဏ်လုပ်ငန်းများကို နံနက် ၈ နာရီခွဲမှသာ စတင်ဖွင့်လှစ်မည်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်မှာ နံနက် ၇ နာရီသာ ရှိသေးသည်။