အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆)

ကျောင်းတိက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုသံပါပါဖြင့် ပြောလာသည်။

“အမေ၊ သမီး အိမ်ကနေ မထွက်သွားချင်ဘူး”

ယန်ရှောင်ဝမ်က လောကကြီးကို ငြီးငွေ့နေသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် အဆိုးမြင်စွာ ဆက်ပြော၏။

“အလကားပါပဲ၊ ဒီအိမ်က နင့်အဖေပိုင်တာလေ၊ အပြင်က ဟိုလူကြီးကိုမြင်လား၊ သူ့ကို ငါမြင်ဖူးတယ်၊ သူက ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ဦးလေးအကြီးဆုံးပဲ၊ သူက နင့်အဖေဘက်ကနေ ပြောပေးနေတာ၊ ငါတို့ မောင်းထုတ်ခံရတော့မှာ”

ဝဝကစ်ကစ် ရှောင်လန်လေးကမူ စားသောက်ရန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး လက်ကလေး ထောင်ပြလာသည်။

“မေမေ၊ သား နို့မှုန့်သောက်ချင်တယ်”

ယခုမူ ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရန် အချိန်မမီတော့သဖြင့် ချန်မေ့လန်က ဖန်ခွက်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ နို့မှုန့်များ ထည့်လိုက်၏။

ရေနွေးအိုးဖြင့် ရေနွေးကျိုရန် အပြင်သို့ ထွက်မည်ပြုရာမှ ဓာတ်ဘူးအား လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေနွေးများ အပြည့်အရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကလေးများအတွက် အလွယ်တကူ နို့မှုန့်ဖျော်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမ တစ်ဦးတည်း အသားညှပ်ပေါက်စီတစ်လုံးလုံးကို ကုန်အောင် မစားသောက်နိုင်သောကြောင့် သူမအတွက် တစ်ဝက်တိတိ ဖြတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော တစ်ဝက်ကို ကျောင်းတိအား ပေးလိုက်၏။

ထုံကွမ်း အသားညှပ်ပေါက်စီကို အလွန်အမင်း ပူလောင်နေချိန်တွင် မစားသုံးသင့်ပေ။ အနည်းငယ်မျှ အေးစက်သွားချိန်မှသာ ပိုမိုစားကောင်းပြီး ထိုအချိန်ကျမှသာ မုန့်သားလေးများ ကြွပ်ရွကာ အလွှာလေးများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် အသားခွံလေးများ ပါဝင်သော အသားတုံးလေးများက ပါးစပ်အတွင်း အပြည့်ဖြစ်သွားကာ ဝါးလို့ကောင်းပြီး အလွန်အမင်း အရသာရှိလှသည်။

ဝါးလေလေ ပို၍ အရသာရှိလေလေပင်။

ယန်ရှောင်ဝမ် အံ့ဩသွားရသည်မှာ ချန်မေ့လန်သည် သူတို့နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုများကို စိတ်ဝင်တစား ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနေခြင်းကြောင့်ပင်။

သူတို့ မောင်းထုတ်ခံရတော့မည့် အရေးကို ဤမိထွေးက ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်ရှုချင်နေသည့်ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးများဟူသည် မိမိတို့ ဖြစ်ချင်သောအရာများ ဖြစ်ပေါ်မလာပါက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကလေးငယ်များအပေါ်သို့ အပြစ်ပုံချတတ်ကြသည် မဟုတ်လော။

သူမက အဘယ်ကြောင့် ဒေါသလည်း မထွက်ရသနည်း။ သူ့ကိုဖြစ်စေ၊ ကျောင်းတိကိုဖြစ်စေ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းမျိုးလည်း မပြုလုပ်ရသနည်း။

ယန်ရှောင်ဝမ်က ဤအမျိုးသမီးသည် တကယ်ကို ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်ဟု အတွေးနယ်ချဲ့နေမိ၏။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူများ ပိုမို၍ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ အချို့က စီးကရက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အချို့က အရက်ပုလင်းများကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။

သူတို့မှာ ရွာလူကြီးများ၊ တပ်မဟာနှင့် တပ်ရင်းမှ အတွင်းရေးမှူးများနှင့် ခေါင်းဆောင်ပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ယန်ရှီရှန်းလည်း ဝင်ရောက်လာပြီး အမျိုးသားတစ်စု စုဝေးကာ စကားပြောဆိုရင်း ရယ်မောနေကြသည်။

ဤလူများက ယန်ကျောက်ပြန်ရောက်လာသည်ကို ကြားသိရ၍ လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူတို့၌ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

ထိုအရာမှာ ယန်ကျောက်ကို နေအိမ်မှ ဖယ်ရှားပေးရန် ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျကြရေးပင်။

သို့သော် ပြင်ပလူများဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့က တိုက်ရိုက်ပြောဆိုရန် မသင့်လျော်ပေ။

ထိုတာဝန်ကြီးမှာ ယန်စန်းယဲ့၏ ပခုံးထက်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူနှင့် ယန်ရှီရှန်းမှာ ဆွေမျိုးအရင်းအချာများ ဖြစ်ကြပြီး သူသည် ရွာအတွင်း၌ လေးစားကြည်ညိုခံရသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်လေ၏။

ယန်စန်းယဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်ရာ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ခဏအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူက မေ့လန်ကို ဦးစွာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ယန်ကျောက်၊ မင်းနဲ့ မေ့လန် လက်ထပ်လိုက်တာကို ရွာတစ်ရွာလုံးက ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူကြီး၊ လူငယ် အားလုံး ဝမ်းသာနေကြတာ၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အရမ်းကို ဝမ်းသာတယ်၊

အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ရှီရှန်းက မေ့လန်လို မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မတန်ပါဘူးကွာ”

ယန်စန်းယဲ့က တမင်သက်သက် ထပ်မံချောင်းဟန့်ကာ အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် မင်းက ရှီရှန်းရဲ့အိမ်ဟောင်းမှာ ဆက်နေတာတော့ သိပ်မသင့်တော်ဘူးလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကလည်း ဒီအိမ်မှာ ရှိနေသေးတာပဲ၊ သူ ခြံကို ဆုံးရှုံးသွားတာကို ဘိုးဘွားတွေ မြင်ရင် ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်၊ ဒီလိုလုပ်ပါလား၊

ငါပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်၊ ရှီရှန်းကို မေ့လန်အတွက် ယွမ် တစ်ထောင်လောက် လျော်ကြေးပေးခိုင်းလိုက်မယ်၊ မင်း အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ တခြားတစ်နေရာမှာ ခြံတစ်ခြံဝယ်လိုက်ပေါ့၊ ဒီခြံကိုတော့ ရှီရှန်းကို ပြန်ပေးလိုက်ပါ၊ ဘယ်လိုလဲ”

ယန်ရှီရှန်းက စီးကရက်တစ်လိအား မီးညှိလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်ရှိနေရင်းမှ ချန်မေ့လန်၏ မျက်လုံးများနှင့် တည့်တည့်ဆုံတွေ့သွား၏။

ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ လူကြီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးသုံးဦးတို့ ခေါင်းပြူကာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် အသားညှပ်ပေါက်စီကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ကျောင်းတိ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ကိန်းအောင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်ငြားလည်း ချန်မေ့လန်ကမူ ရဲရဲတင်းတင်းဖြင့် အသားညှပ်ပေါက်စီကို စားသုံးနေသည်။

သူမက မည်သို့သောစိတ်နေစိတ်ထားဖြင့် ဤမျှလောက် အားရပါးရ စားသောက်နိုင်ရသနည်း။

ယန်ရှီရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်၍ နှုတ်ခမ်းကြားတွင် ညှပ်လိုက်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

အကယ်၍ ယန်ကျောက်သာ မရှိခဲ့ပါက ဤကိစ္စရပ်သည် ဤမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပြီးဆုံးသွားမည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်းသိထားသည်။

ယန်စန်းယဲ့ကလည်း သူ ပြောလိုသည်များကို အကုန်အစင် ပြောပြီးသွားပြီဖြစ်၏။ ယန်ကွမ်းရွာ၏ ရွာသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ယန်ကျောက်သည် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် မထွက်ခွာဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

နေအိမ်ကို အရှုံးမပေးဘဲ မည်သို့ တောင့်ခံထားနိုင်မည်နည်း။

သူ၏ မိသားစုပိုင် ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းများမှာ ဤရွာအတွင်း၌ တည်ရှိနေခြင်းမဟုတ်ရာ လူများက ထိုသင်္ချိုင်းများကို တူးဆွဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို သူမကြောက်ရွံ့ခြင်းလော။

သူသည် ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်မဟုတ်လော။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလော။

သူ မထွက်သွားဘူးဆိုလျှင်သာ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

သေချာစွာ တွေးတောကြည့်မည်ဆိုပါက ယန်ကျောက်သည် တကယ်ကို ထူးဆန်းသောလူသားတစ်ဦးပင်။ ချန်မေ့လန်မှာ ကြည့်ကောင်းရုံသက်သက်မျှသာဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ရေးနှင့် နေ့စဉ်ဘဝဟူသည် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်တစ်ခုတည်းနှင့် သက်ဆိုင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူမသည် ခေါင်းမာခက်ထန်ပြီး စရိုက်လက္ခဏာလည်း မကောင်းမွန်ချေ။ မိန်းမသားပီသသော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု တစ်စက်ကလေးမျှပင်မရှိပေ။

သူတို့ လက်ထပ်ပေါင်းသင်းပြီးနောက် ယန်ကျောက်တစ်ယောက် ချန်မေ့လန်၏ ဆိုးရွားကြမ်းတမ်းသော ဒေါသများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ သူ သေချာပေါက် ငိုကြွေးရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ယန်ကျောက်က စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဆိုလိုက်ရာ ယန်ရှီရှန်းမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး စီးကရက်မီးညှိသည်ပင် လွဲချော်သွားကာ သူ၏မျက်ခုံးမွေးများကို မီးဟပ်သွားတော့သည်။

ယန်ကျောက်၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်ငြားလည်း ယုံကြည်မှုများ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေ၏။

“ဦးလေး၊ ဒါက လူ့အဖွဲ့အစည်းအသစ်လေ၊ ကျွန်တော်တို့က မတ်စ်ဝါဒနဲ့ လီနင်ဝါဒကို လိုက်နာတာ၊ အယူသီးတာတွေကို မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ကွာရှင်းတုန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့အိမ်ဟောင်းကို ဇနီးဟောင်း ကျိုးရွှယ်ချင်းကို ပေးခဲ့တယ်၊

ယောက်ျားဆိုတာ မြင့်မြတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်ရမယ်၊ ဒါက ခြံဝင်းတစ်ခုလေးပဲလေ၊ ရှီရှန်းလည်း ကျွန်တော့်ကိုအတုယူပြီး ဒီခြံကို ချန်မေ့လန်ကို ပေးလိုက်သင့်တယ်”

‘ဘာလဲဟ၊ သူက ကွာရှင်းပြတ်စဲထားပြီး နေအိမ်ကိုပါ ဇနီးဟောင်းကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့အကြောင်း လူသိရှင်ကြား ဗြောင်ကျကျ ဝန်ခံလိုက်တာလား’

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ယောက်ျားသားများအားလုံး ရုတ်တရက် ကြောင်အမှင်တက်သွားကြသည်။

ယန်စန်းယဲ့မှာ ပါးစပ်ကြီးဟောင်းလောင်းဖြစ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ပေ။

ယန်ရှီရှန်း၏ မျက်ခုံးမွေးတစ်ဝက်ခန့်မှာ မီးဟပ်သွားလေပြီ။

သူသာ အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်ခြင်းမပြုခဲ့ပါက သူ၏ ဆံပင်များပါ မီးစွဲသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤယန်ကျောက်သည် လွန်လွန်းနေပြီမဟုတ်လော။ သူက ယန်ရှီရှန်းကို ပါးစပ်ပိတ်သွားစေရန်အလို့ငှာ မိမိ၏ အရှက်ရဖွယ်ရာကိစ္စရပ်များကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေလေ၏။

ယန်ရှုန်းက မေ့လန်နှင့် ယန်ကျောက်တို့ လက်ထပ်လိုက်ကြောင်းကို ယနေ့မှသာ သိရှိရခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မည်သည့်အရာကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ လိုအပ်တော့မည်နည်း။

သူ၏ ရင်တွင်း၌မူ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလကတည်းက ယန်ကျောက်သည် ယန်ရှီရှန်းထက် အဘက်ဘက်မှ အမြဲတစေ သာလွန်နေခဲ့သည်သာဖြစ်သည်။

ယန်ရှုန်းက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်၏။

“ရှီရှန်းက ယန်ကျောက်ကို တကယ်အတုယူသင့်တယ်၊ မင်းတို့အားလုံး သဘောမတူဘူးလား”

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ယန်ရှီရှန်း၏ စီးကရက်နှင့် အရက်များကို လက်ခံထားခြင်း မရှိသဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့် ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောဆိုရဲခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဤကိစ္စရပ်ကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မေ့လန်ဘက်မှ တိတိကျကျ ရပ်တည်ပေးရမည်သာ။

အခြားတစ်ဦးက ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောဆိုလာသည်။

“မှန်တာပေါ့၊ အခုက လူ့အဖွဲ့အစည်းအသစ် ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဘာတွေများ အိမ်ဟောင်းအကြောင်း ပြောနေတာလဲ၊ ရှီရှန်း၊ မင်း တကယ်ပဲ ယန်ကျောက်ကို အတုယူသင့်တယ်”

‘စီးကရက်နဲ့ အရက်တွေကို အခုလေးတင် လက်ခံထားတဲ့သူတွေတောင် ယန်ကျောက်ဘက် ပါသွားကြပြီးလား’

နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာ၏။

“ရှီရှန်း၊ ကွာရှင်းပြီးတာ ကြာပြီလေ၊ ပြဿနာ ထပ်မရှာပါနဲ့တော့၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံတွေအများကြီးရှိတာပဲ၊ မင်းက ခြံထဲမှာနေရတာ တကယ်သဘောကျရင် ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ပိုကျယ်ပြီး ပိုလှပတဲ့ ခြံကို ဝယ်လိုက်ပါလား”

ယန်ကျောက်သည် တကယ်ပင် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ယန်ရှီရှန်းကို ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီလော။