အခန်း ၅၁

အခန်း (၅၁)

လူအများစုမှာ ရုတ်တရက် ကြီးပွားလာသော သူဌေးများကိုသာ တလေးတစား ဆက်ဆံတတ်ကြသည်။

အချိန်တန်လျှင် ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း သူ၏ဖခင်ကို အထင်အမြင်သေးလာမည်ဖြစ်ပြီး ဖခင်ကို အထင်သေးလာသည်နှင့်အမျှ သူနှင့် သူ့ညီငယ်ကိုလည်း နှိမ်ချဆက်ဆံလာမည်သာဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတစ်နေ့တွင် ကျိုးရွှယ်ချင်းကဲ့သို့ပင် သူမသည်လည်း သူ၏ဖခင်ကို ရက်စက်စွာ စွန့်ခွာသွားမည်သာဖြစ်၏။

အဆိုးမြင်ဝါဒ လွှမ်းမိုးနေသော ယန်ရှောင်ဝမ်လေးသည် စိတ်တွင်းမှ အတွေးများကို အပြင်သို့ ဖွင့်ဟမပြောဆိုသော်ငြား ဤဖိနပ်ကို လုံးဝမစီးရန် ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဖိနပ်ကို ဝယ်ယူနိုင်ရန်အတွက် ငွေကြေးများကို ဆက်လက်စုဆောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ဘဝကို မိမိသာလျှင် ပိုင်ရမည်ဟူသော ကလေးငယ်၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်က သူ၏ရင်တွင်း၌ ရှင်သန်နေဆဲဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် အဝတ်သားကြမ်းခင်းများ ပွန်းပဲ့ပျက်စီးနေပြီး ကွန်ရက်ပေါက်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည့်၊ အချိန်မရွေး ပြတ်တောက်သွားတော့မည့် အသွင်ရှိသော သူ၏ဖိနပ်ဟောင်းလေးတွင်းသို့သာ ခြေဖဝါးများကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ထိုဖိနပ်ဟောင်းက သူ၏ခြေဖဝါးများကို နာကျင်စေသော်ငြားလည်း ယန်ရှောင်ဝမ်သည် သက်တောင့်သက်သာမရှိမှုကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရပေ။

သူသည်လည်း အိမ်ပြင်သို့ လေပွေတစ်ခုကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ယန်ကျောက်သည် အမှုဖွင့်တိုင်ကြားရန်အတွက် ယန်ကွမ်းရဲစခန်းသို့ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ရာ ညနက်ပိုင်းအထိ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ချန်မေ့လန် ဤအိမ်သို့ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်မှ ယနေ့အထိ နေအိမ်တွင်း၌ အပြည့်အဝနေထိုင်ခဲ့ရသော အချိန်ကာလမှာ လေးရက်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များတွင် ပိုးကောင်များ ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် အသစ်ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေ၏။ ဆီများမှာလည်း အနံ့အသက် ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ရာ အဟောင်းများကို စွန့်ပစ်ပြီး ဆီပုံးအသစ်ဖြင့် အစားထိုးသုံးစွဲရန် လိုအပ်နေသည်။

ဤအရာများအတွက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံမှ ငွေကြေးတောင်းခံရန်မှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စရာကောင်းပြီး သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိလေ၏။

ထို့ကြောင့် ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားများကို ဝယ်ယူရန် သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရွာအဝင်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် လမ်းတစ်ဖက်ကမ်းရှိ တရုတ်ဘဏ်အဆောက်အအုံဆီသို့ ရဲရဲနီနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လက်ပိုက်ကာ တင်းမာစွာ ငေးစိုက်ကြည့်နေသော ယန်ရှောင်ဝမ်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်၏ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် စူနေ၏။

သူမပါ ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဘဏ်အဆောက်အအုံရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် လုကျင်းယွီတို့ကို အံ့သြဖွယ်ရာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လုကျင်းယွီသည် ကြီးမားသော ငွေစက္ကူအုပ်ကြီးကို လက်တွင်း၌ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျိုးရွှယ်ချင်းဘက်သို့လှည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေသည်။

ဤအရာသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝက ဇာတ်လမ်းဟောင်းများအတိုင်း ထပ်မံဖြစ်ပေါ်နေခြင်းလော။

အိမ်ထောင်ရေးစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးသည့်နေ့က ယွမ် ၅၀၀ ဖိုး အစိုးရငွေတိုက်စာချုပ်များကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ယခုအခါ စာချုပ်ဈေးနှုန်းများ အဆမတန် ထိုးတက်သွားသဖြင့် သူတို့သည် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းကျော် အမြတ်အစွန်းအဖြစ် ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လုကျင်းယွီက ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် သူ၏ဘဝအတွက် ကံကောင်းခြင်းများကို ယူဆောင်လာပေးသူအဖြစ် ချီးကျူးမြှောက်ပင့်နေခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောကာ လုကျင်းယွီ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်တွယ်လျက် ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် ကျိုးရွှယ်ချင်းဆိုသည်မှာ ရှောင်ဝမ်လေး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တမ်းတလွမ်းဆွတ်နေရသော မိခင်အရင်းမဟုတ်လော။

မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်တွေ့ရပါလျက်နှင့် ကလေးငယ်သည် အဘယ်ကြောင့် ပြေးဖက်ခြင်းမပြုရသနည်း။

ချန်မေ့လန် သေချာအကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိုးရွှယ်ချင်းသည်လည်း ရှောင်ဝမ်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် မိမိ၏ သွေးသားအရင်းအချာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် မျက်နှာကို အောက်သို့ ချက်ချင်းငုံ့ချလိုက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ လုကျင်းယွီ၏လက်ကို ဆွဲလျက် အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းတွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲရခြင်း၏ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်များ အသီးသီးရှိတတ်ကြပြီး အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲမှုဟူသည် တစ်ဖက်တည်း၏ အပြစ်သက်သက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ အပိုဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ချန်မေ့လန်၏ ရင်တွင်း၌ ဒေါသမီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်လာခဲ့သည်။

အတိတ်ဘဝကအတိတ်ဘဝက ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် မည်မျှပင် ဆင်းရဲဒုက္ခများ ခံစားခဲ့ရသည်ဖြစ်စေ၊ ယခုဘဝတွင် စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ခံစားလိုသည်ဖြစ်စေ ဤကလေးငယ်လေးမှာမူ မည်သည့်အပြစ်မှမရှိသော အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ဦး မဟုတ်လော။

မြင်တွေ့နေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် မသိဟန်ဆောင်ကာ ရက်ရက်စက်စက် မျက်ကွယ်ပြုရက်ရသနည်း။

သူမ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာရေးနှင့် မိသားစုဘဝ အောင်မြင်ရေးဟူသော ရည်မှန်းချက်များက ယခုအခါတွင် ပိုမို၍ ခိုင်မာနက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကို တွေးတောမိလေ ရှောင်ဝမ်လေးအပေါ် ပိုမိုကရုဏာသက်လေ ဖြစ်လာ၏။ သူမသည် ထိုကလေးငယ်ကို နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ နောက်သို့လှည့်ကာ ဆန်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သူမသည် အရည်အသွေးအကောင်းဆုံးသော မီကျိ ဆန်ချောတစ်အိတ်ကို သေချာရွေးချယ်ဝယ်ယူလိုက်ပြီး ရှင်းကျန်းဒေသထွက် ထျန်းရှန်း ဂျုံမှုန့်တစ်အိတ်ကိုလည်း ထပ်မံရွေးချယ်လိုက်၏။

ထိုဂျုံမှုန့်မှာ ဆွဲဆန့်ရာတွင် ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်း ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ခေါက်ဆွဲလုပ်ရန်အတွက် အထူးသင့်လျော်လှသည်။

ဆီအတွက်မူ နိုင်ငံတော်ပိုင်ကုန်စုံဆိုင်မှ အမွှေးပျံ့ဆုံးသော အအေးခံကြိတ်ထားသည့် မုန်ညင်းဆီများကို ရွေးချယ်ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထိုဆီ၏ သင်းပျံ့သောရနံ့မှာ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို မွှေးကြိုင်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။

ပစ္စည်းများအားလုံးကို ဝယ်ယူပြီးစီးသောအခါ သူမသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သယ်ယူခြင်း မပြုတော့ဘဲ အပိုငွေ တစ်ယွမ်ကို သုံးစွဲကာ ဆိုင်အကူဝန်ထမ်းများကို နေအိမ်သို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝကာလကမူ အရာရာတိုင်းကို သူမကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံကာ ဖြေရှင်းလိုစိတ်ရှိခဲ့ပြီး မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ကြင်နာသူဟူ၍ ကျောင်းတိတစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့၏။

ယခု ပြန်လည်တွေးတောကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့မှုများမှာ လုံးဝ တန်ဖိုးမရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ချန်မေ့လန်သည် ငွေကြေးဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော မည်သည့်ကိစ္စရပ်အတွက်မဆို မိမိ၏ခွန်အားများကို အလဟဿ အကုန်အကျခံရန် လုံးဝမရည်ရွယ်တော့ပေ။

မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားကာ အောင်မြင်သောဘဝကို တည်ဆောက်မည်ဟူသည့် ရည်မှန်းချက်က သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အပြည့်အဝ နေရာယူထားပြီဖြစ်သည်။

ဆန်နှင့် ဆီဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးတန်းဆီသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ဖရဲသီးအကြီးကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သစ်တော်သီးများမှာလည်း တစ်ကျင်းလျှင် ၀.၂ ယွမ်သာ ပေးရသဖြင့် ၁ ယွမ်ဖိုး ဝယ်ယူပါက ၅ ကျင်းအထိ ရရှိမည်ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် ၅ ကျင်းတိတိ ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်၏။

ချန်မေ့လန်သည် ဖရဲသီးတစ်လုံးကို ချိန်တွယ်ပြီးစီးကာ သစ်တော်သီးများကို ရွေးချယ်နေစဉ် သူမ၏လက်တွင်းမှ ဖရဲသီးကြီးကို ရုတ်တရက် လှမ်းယူကာ တင်းကျပ်စွာပွေ့ဖက်လိုက်သော အမည်းရောင် လက်မည်းမည်းလေးနှစ်ဖက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ရှောင်ဝမ်က ဖရဲသီးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲလေသံဖြင့် ဆိုလာ၏။

“အန်တီက တကယ်ပဲ သစ်သီးတွေ ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်နေတာလား၊ အရင်တုန်းက အဘွားအမြဲပြောဖူးတယ်၊ ဖရဲသီး အရမ်းစားရင် အိပ်ရာထဲ သေးပန်းတတ်တယ်တဲ့၊ အထူးသဖြင့် ကလေးတွေပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ ဖရဲသီးမစားသင့်ဘူး”

ချန်မေ့လန်က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

“ငါ့သမီး ကျောင်းတိက ဖရဲသီး မကြာခဏစားပေမယ့် သူ အိပ်ရာထဲသေးပန်းတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး”

ယန်ရှောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းလေးကို စူကာ ပြောလာပြန်၏။

“အင်းလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကတော့ ဖရဲသီးစားရခဲပါတယ်”

ပါးစပ်မှ ထိုသို့ပြောဆိုနေသော်ငြားလည်း ကလေးငယ်သည် ၅ ကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိသော ဖရဲသီးကြီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဖရဲသီး၏ အခွံစိမ်းစိမ်းလေးပေါ်သို့ သူ၏ ပါးပြင်ကိုအပ်ကာ အနံ့ခံရင်း သက်ပြင်းချနေရှာသည်။

ချန်မေ့လန် အာရုံမစိုက်မိချိန်တွင် သူသည် ဖရဲသီး၏ အေးမြသောအခွံကိုပင် လျှာလေးဖြင့် တိတ်တဆိတ် လျက်ကြည့်နေသေးသည်။

ဤကလေးငယ်သည် အဘွားဖြစ်သူ၏နေအိမ်တွင် အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသောက်ခွင့်မရှိခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။

အတိတ်ဘဝက ကျောင်းတိကဲ့သို့ပင် သူ နှစ်သက်သော အစားအစာတစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ရလျှင်၊ အနံ့ကလေး ရရှိရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန် လောဘတကြီး လိုချင်တပ်မက်နေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်တွေ့ရလေ၏။

ဤကဲ့သို့သော လောဘကြီးသည့်အမူအကျင့်များကို အချိန်မီ ပြုပြင်မပေးနိုင်ပါက နောက်ဆုံးတွင် အစားအစာများကို ခိုးဝှက်စားသောက်ခြင်း၊ ဝှက်ထားခြင်းစသည့် အကျင့်ဆိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

လူအများစုကမူ ဤအချက်ကို နားမလည်ကြဘဲ ကလေးငယ်၌ မွေးရာပါ ဆင်းရဲမွဲတေပြီး တွန့်တိုသောစရိုက်လက္ခဏာများ ပါရှိလာသည်ဟုသာ ကဲ့ရဲ့တတ်ကြ၏။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤအရာများမှာ သူတစ်ပါး၏အရိပ်အောက်တွင် နေထိုင်ရသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အထီးကျန်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လုံခြုံမှုကင်းမဲ့ခြင်းတို့မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဤအရာသည် ရောဂါတစ်ခုမဟုတ်သော်ငြား အကျင့်ဆိုးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး တစ်ကြိမ်အမြစ်တွယ်သွားပါက တစ်သက်တာလုံး ပြုပြင်၍မရနိုင်သော စရိုက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့၏။

ချန်မေ့လန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားဆိုလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ အန်တီ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း အန်တီ့အဘွားက ဖရဲသီးစားရင် အိပ်ရာထဲ သေးပန်းတတ်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အန်တီက မယုံဘူးလေ၊

တစ်နေ့တော့ အန်တီ ဖရဲသီး တစ်ဝက်ကျော်လောက်ကို ခိုးစားပစ်လိုက်တယ်၊ ညဘက်ကျတော့ ဆီးနည်းနည်း သွားချင်လာလို့ နှစ်ခါလောက် ထသွားရတာကလွဲရင် အိပ်ရာထဲ လုံးဝသေးမပန်းခဲ့ပါဘူး”

အမှန်စင်စစ် သူမသည် တမင်သက်သက် လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယန်ရှောင်ဝမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားကာ သူ၏နားရွက်လေးများ ထောင်တက်သွားသည်။

“တကယ်လား”