အခန်း ၅၂
Vol. 6 Ch. 52
အခန်း (၅၂)
ချန်မေ့လန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“တကယ်ပေါ့၊ ဒီနေ့ သား ဖရဲသီးတစ်ဝက်လောက် စားကြည့်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ကြမလား”
ယန်ရှောင်ဝမ်က တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တကယ် သေးပန်းချလိုက်မိရင်ကော”
ချန်မေ့လန်သည် အသားများကို ချိန်တွယ်ပြီးစီးပြီဖြစ်ရာ ရှောင်ဝမ်၏တင်ပါးလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုဖြစ်ရင် သားဖာသာ အိပ်ရာခင်းပြန်လျှော်ရမှာပေါ့”
မှန်ပေသည်။ အကယ်၍ သူ တကယ် အိပ်ရာထဲ သေးပန်းမိပါကလည်း သူ၏အိပ်ရာခင်းကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည်လျှော်ဖွပ်နိုင်သည်မဟုတ်လော။
ဖရဲသီး အဆင်သင့် ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် အားပါးတရ မစားသောက်ဘဲ နေမည်နည်း။
ယန်ရှောင်ဝမ်က အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရှောင်လန်၊ ကျောင်းတိ၊ အန်တီက ဖရဲသီးတစ်လုံးလုံး ဝယ်လာတယ်ဟေ့၊ ငါတို့ ဖရဲသီးစားရတော့မယ်”
ကျောင်းတိသည် ဘေးအိမ်တွင် နေ့ဝက်ခန့်မျှ သီချင်းဆိုသင်ယူနေခဲ့သည်။ သင်တန်းပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှောင်လန်နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။
ကလေးနှစ်ဦးလုံးမှာ သီချင်းသံလေးများကို တီးတိုးညည်းတွားလျက် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ဖရဲသီးအလုံးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှောင်ဝမ်ထက်ပင် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားကြပြီး ဖရဲသီးကို ချက်ချင်းခွဲပေးရန် အတင်းအကျပ် ပူဆာကြတော့သည်။
ချန်မေ့လန်သည် ယန်ကျောက် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရေငတ်နေသော ကလေးငယ်သုံးဦးအတွက် ဖရဲသီးကို ခွဲစိတ်ပေးလိုက်၏။
အားလပ်နေသော အခိုက်အတန့်များတွင် သူမ၏အကြည့်များက လမ်းတစ်ဖက်ကမ်းရှိ နေအိမ်ဆီသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။
လုပ်ငန်းခွင်တိုင်းတွင် အတွင်းလူ အဆက်အသွယ်ရှိခြင်း၏ အရေးပါမှုကို လူတိုင်း ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။
ယခင်တစ်ခေါက် ချန်မေ့လန်ကိုယ်တိုင် အမှုသွားရောက်ဖွင့်လှစ်စဉ်က ရဲအရာရှိများမှာ သူမ ယူဆောင်လာသော ခြေရာကို အပေါ်ယံမျှသာကြည့်ရှုပြီး သူမကို အလွယ်တကူ ပြန်လွှတ်ခဲ့ကြ၏။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယန်ကျောက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်တိုင်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ရဲအရာရှိသုံးဦးမှာ ချက်ချင်း ပြေးလွှားရောက်ရှိလာကြပြီး ဟူရှောင်ဟွာကို အလျင်အမြန် လက်ထိပ်ခတ် ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။
ထိုအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ယန်ကျောက်၏ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ ဒုတိယစခန်းမှူး ယန်ပင်း ပင်ဖြစ်သည်။
ယန်ပင်းက ဟူရှောင်ဟွာ၏လက်မောင်းများကို နောက်ကျောဘက်သို့ ဆွဲလိမ်ကာ လက်ထိပ်ခတ်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
“ဟေ့ကောင်၊ လိမ်လိမ်မာမာနေစမ်း၊ မလှုပ်နဲ့”
ဟူရှောင်ဟွာက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ချန်မေ့လန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အရာရှိမင်း၊ ဒါ မတရားဘူးဗျ၊ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ၊ ကျွန်တော် တကယ် ဘာမှမခိုးပါဘူး၊ အစ်မမေ့လန်၊ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အစ်မဆီက ဘာမှမခိုးခဲ့ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ဖရဲသီး စားသုံးနေသော ကလေးငယ်များ၏ လက်တွင်းမှ ဖရဲသီးခွံများ ပြုတ်ကျသွားရုံမျှမက အိမ်နီးချင်းများအားလုံးလည်း အလွန်အမင်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပြီး နေအိမ်များအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာကြ၏။
တစ်စုံတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ”
ယန်ပင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီကောင် ဟူရှောင်ဟွာက မေ့လန်ဆီက ယယွမ်၅၀၀၀ ရယ်၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေရယ်၊ စတော့ရှယ်ယာတွေရယ်ကို ခိုးယူသွားတယ်လို့ သံသယရှိတဲ့အတွက် ဖမ်းဆီးတာပါ”
အစ်မမော်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“ရှောင်မေက သူများယောက်ျားကို ခိုးတယ်၊ ရှောင်ဟွာက သူများပိုက်ဆံကို ခိုးတယ်၊ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အရှက်ဆိုတာ နည်းနည်းလေးတောင် မရှိတော့ဘူးလား”
ချင်ယွီကလည်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ဟူရှောင်ဟွာရဲ့ အမေကလည်း အကျင့်ပါနေတဲ့ သူခိုးမကြီးလေ၊ ပြီးတော့ သူများယောက်ျားတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့နေရာမှာလည်း နာမည်ကြီးမဟုတ်လား”
ရဲစခန်းသို့ ဝင်ထွက်သွားလာရခြင်းကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်သော ဟူရှောင်ဟွာက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပေတေတေ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ပရမ်းပတာတွေ လျှောက်ပြောမနေကြနဲ့၊ ကျွန်တော် အစ်မမေ့လန်ရဲ့ အိမ်ထဲကို ဝင်ခဲ့တာမှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှီရှန်းက ကျွန်တော့်ကို သော့ပေးခဲ့တာလေ၊ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပိုက်ဆံတွေကို သွားယူခိုင်းခဲ့တာ၊
ခင်ဗျားတို့ မယုံရင် ယန်ရှီရှန်းကို သွားမေးကြည့်ကြ၊ သူ ကျွန်တော့်အတွက် အာမခံပေးလိမ့်မယ်”
ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုနေကြသော ရွာခံလူအုပ်ကြီးမှာ ဟူရှောင်ဟွာ ဤမျှလောက် အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောဆိုရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
သို့သော် ယန်ရှီရှန်းနှင့် ဟူရှောင်ဟွာတို့မှာ ခွဲခြား၍မရနိုင်အောင် ပူးပေါင်းကြံစည်နေသူများဖြစ်ကြပြီး ထိုနေအိမ်မှာလည်း ယခင်က ယန်ရှီရှန်း၏ နေအိမ်ဖြစ်ခဲ့သည်မဟုတ်လော။
အကယ်၍ ယန်ရှီရှန်းကသာ ဟူရှောင်ဟွာအတွက် အမှန်တကယ် အာမခံပေးလိုက်မည်ဆိုပါက မည်သူက မည်သို့တားဆီးနိုင်မည်နည်း။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အားလုံး၏အကြည့်များက ယန်ကျောက်ထံသို့ စူးစိုက်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အစ်မမော်က လှမ်းမေးလိုက်၏။
“ယန်ကျောက်၊ မင်း မေ့လန်အတွက် တရားမျှတမှု ရအောင်ရှာပေးရမယ်နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ယန်ကျောက်က တည်ငြိမ်ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခေါ်သွားလိုက်၊
ဟူရှောင်ဟွာသည်တော့ အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေဆဲပင်။
“စစ်ဆေးတော့ရော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ၊ ယန်ရှီရှန်းက သေချာပေါက် ငါ့အတွက်အာမခံပေးမှာပဲ၊ ငါက ခိုးတာမဟုတ်ဘူး၊ သွားယူတာကွ”
ယန်ကျောက်မှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်သော်လည်း ခိုးမှုများကိုမူ ရဲစခန်းမှသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရလေ့ရှိသည်။
ယန်ပင်းက ဟူရှောင်ဟွာ၏ခေါင်းကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်ပြီး အော်လိုက်၏။
“သူ့ကို ရဲစခန်းခေါ်သွားကြ”
ချန်မေ့လန်သည် ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာထားဖြင့်သာ ဤအဖြစ်အပျက်အားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
ဟူရှောင်ဟွာကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ယန်ပင်းတစ်ဦးတည်းသာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
သူမ၏ နေအိမ်တံခါးဝ၌ပင် ယန်ပင်းက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောဆိုလာ၏။
“တတိယအစ်ကို၊ အမှန်တော့ မေ့လန်က ဟူရှောင်ဟွာ သူ့ပိုက်ဆံတွေ ခိုးသွားတယ်ဆိုပြီး အရင်ကတည်းက လာတိုင်ထားတာလေ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီကိစ္စကို သိထားတာကြာပါပြီ”
ယန်ကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းတို့ ဘာလို့ သူ့ကိုမဖမ်းဆီးခဲ့တာလဲ”
ယန်ပင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အရင်တစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးတုန်းက ယန်ရှီရှန်းက ဟူရှောင်ဟွာအတွက် အာမခံပေးခဲ့တယ်၊ သူက ခိုးတာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ ပိုက်ဆံတွေကို သွားယူခဲ့တာလို့ ထွက်ဆိုခဲ့တယ်လေ”
လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားပြရင်း ယန်ပင်းက ဆက်ပြောလေ၏။
“အစ်ကို ယန်ရှီရှန်းနဲ့ ဟူရှောင်ဟွာတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးလို့ပါ၊ ဟူရှောင်ဟွာက ယန်ရှီရှန်းရဲ့ လူယုံလေ၊ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ယန်ရှီရှန်းက သေချာပေါက် ဟူရှောင်ဟွာနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ထွက်ဆိုချက်တွေကို လုပ်ကြံမှာပဲ”
ယန်ကျောက်က မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းရဲ့ အကြံပြုချက်က ဘာလဲ”
ယန်ပင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဟူရှောင်ဟွာနဲ့ ညှိနှိုင်းပေးမယ်၊ မေ့လန်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ပေးခိုင်းလိုက်ပြီး ဒီကိစ္စကို အပြင်မှာပဲ တိတ်တိတ်လေးကျေအေးလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား”
ယန်ကျောက်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါပြုံးလျက် ဆိုလာ၏။
“မင်းတို့ ရဲစခန်းက အမှုတွေကို အပြင်မှာပဲ တိတ်တိတ်လေးကျေအေးရတာကို သဘောကျပုံရတယ်နော်”
ယန်ပင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။
“အိမ်နီးချင်းတွေအချင်းချင်း ဘယ်လောက်နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ၊ နှစ်ဖက်လုံး တစ်လှမ်းစီ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြရင် ပိုမကောင်းဘူးလား”
ယန်ကျောက်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟူရှောင်ဟွာကို ၄၈ နာရီ ချုပ်ထားလိုက်၊ ငါ့အမိန့်မရဘဲ လုံးဝ မလွှတ်ပေးနဲ့”
ယန်ပင်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သော်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆက်ပြောလာ၏ာ
“တတိယအစ်ကို၊ အစ်ကိုကိုယ်တိုင် သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းချင်နေတာ မဟုတ်လား”
“ငါ့ကို ဗိုလ်ကြီးယန်လို့ ခေါ်စမ်း”
ယန်ပင်းက ချက်ချင်း ပြန်ပြင်ခေါ်သည်။
“ဗိုလ်ကြီးယန်၊ ယန်ရှီရှန်းက ဟူရှောင်ဟွာကို အာမခံနဲ့ထုတ်ဖို့ သေချာပေါက် ရောက်လာလိမ့်မယ်”
ယန်ကျောက်က ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ငါ သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းလို့ မရမှာကို မင်း ကြောက်နေတာလား”
ယန်ပင်းက ရှင်းပြလေသည်။
“အစ်ကိုသာ အကြမ်းဖက်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်ရင် ဟူရှောင်ဟွာက သေချာပေါက်ဝန်ခံမှာကို ကျွန်တော်စိုးရိမ်နေတာ၊ ရှီရှန်းက မြို့နယ်ရုံးချုပ်ကို သွားပြီး အစ်ကို့ကို အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်မှု၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး ထွက်ဆိုချက်ယူမှုတွေနဲ့ သေချာပေါက် တိုင်လိမ့်မယ်”
ထိုစကားများကို ကြားသိလိုက်ရသော ချန်မေ့လန်သည် ချက်ချင်း နောက်သို့လှည့်ကာ ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
ဟူရှောင်မေ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ရေချိုးခန်းအတွင်း၌ ထားရှိရန် ယန်ကျောက်အား သူမ ခိုင်းထားခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခြင်းဖြစ်၏။
ရေချိုးခန်းအတွင်း နေရာအနှံ့ ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ရသဖြင့် ယန်ကျောက်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူမက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရှောင်ဝမ်ရဲ့အဖေ၊ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကျွန်မထားခိုင်းခဲ့တဲ့ အတွင်းခံ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”
ယန်ကျောက်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လွန်စွာ မြန်ဆန်လှသည်။
သူက ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားကာ ဆိုလိုက်၏။
“ကိုယ်ရှာပေးမယ်”
ရေချိုးခန်းအတွင်း အနီရောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည် ရှိနေခဲ့သည်။
ယန်ကျောက်သည် ထိုအရာကို ချန်မေ့လန်၏အတွင်းခံဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး လျှော်ဖွပ်ပေးရန် သို့မဟုတ် လွှင့်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမက လုံးဝ ခွင့်မပြုဘဲ မူလနေရာတွင်သာ ပြန်လည်ထားရှိရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သည်။
သူက ထိုအတွင်းခံကို အလွန်မြင့်မားသောနေရာတွင် တင်ထားခဲ့သဖြင့် စောစောက ချန်မေ့လန် ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူသည် ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ဝင်ကာ ခြေဖျားထောက်လျက် ထိုအရာကို အောက်သို့ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
စောစောက ယန်ပင်း၏ ပြောစကားများအရ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ချန်မေ့လန် ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယန်ကျောက်သည် အမှုအခင်းများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သော်ငြား ယန်ရှီရှန်းကဲ့သို့သော လူလည်ကြီးမှာမူ ဥပဒေပုဒ်မများကို ကောင်းကောင်းနားလည်ကျွမ်းကျင်ပြီး ပြစ်မှုမမြောက်ဘဲ ဥပဒေချိုးဖောက်ရာတွင် အလွန် ဝါရင့်သူဖြစ်၏။