အခန်း ၆၁
Vol. 7 Ch. 61
အခန်း (၆၁)
ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ အဆိုအရ ယန်ကျောက်သည် ရှေးရိုးစွဲဆန်ပြီး တင်းကျပ်သော၊ ခေါင်းမာကာ အာဏာရှင်ဆန်သည့် ဖိုဝါဒီကြီးစိုးမှုကို ပြင်းထန်စွာ လက်ကိုင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူမ နားကြားများ မှားယွင်းသွားခဲ့လေသလော။
ထို့နောက် ယန်ကျောက်သည် သန့်ရှင်းနေသော်လည်း လုံးဝ စုတ်ပြဲနေပြီဖြစ်သော ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ထုတ်ယူကာ ချန်မေ့လန်အား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကို ရှောင်ဝမ် စီးလို့ရအောင် ပြင်ချုပ်ပေးလိုက်ပါ”
သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဖိနပ်များကို ရှောင်ဝမ်အတွက် ပြင်ချုပ်ပေးရမည်လော။ ဖိနပ်အကြီးများကို အသေးဖြစ်အောင် ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည်လော။
‘ဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ’
သို့သော် ယန်ကျောက်သာ ဤစုတ်ပြဲနေသော ဖိနပ်ကိုသာ ထုတ်မပြခဲ့ပါက ချန်မေ့လန် မေ့သွားလောက်ပေသည်။ သူမထကာ ဗီရိုထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေပြီးနောက် ရှောင်ဝမ်အတွက် ဗစ်တိုရီအမှတ်တံဆိပ် ရော်ဘာဖိနပ်တစ်ရန်ကို ထုတ်ယူလာခဲ့၏။
သူမက ၎င်းတို့ကို ယန်ကျောက်ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒါကို ရှောင်ဝမ်အတွက်ဝယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပေးတော့ သူ မစီးဘူးတဲ့၊ ရှင်ပဲ သူ့ကိုပေးလိုက်ပါ”
ယန်ကျောက်က ၎င်းတို့ကို လှန်လှောကာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီး အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီဖိနပ်တွေက တစ်ရန်ကို အနည်းဆုံး ခုနစ်ယွမ်၊ ရှစ်ယွမ်လောက်တော့ ပေးရမယ်ထင်တယ်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကိုယ် မင်းကို ပိုက်ဆံပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”
ဤအမျိုးသား၏ ကုန်ဈေးနှုန်းအပေါ် နားလည်မှုမှာ ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ရပ်တန့်နေပုံရသည်။ ဤဖိနပ်များက ၃၈ ယွမ် ပေးရ၏။
အကယ်၍ သူမသာ ထိုအကြောင်းကို သူ့အား ပြောပြလိုက်ပါက သူ့မျက်နှာတွင် အံ့သြသွားသည့်အမူအရာမျိုး ပေါ်လာမည်လော။
ယန်ကျောက်က သတိပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ကျောင်းတိက အဝတ်အစားကောင်းကောင်း ဝတ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုတော့ အဟောင်းတွေပဲဝတ်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူတို့ကို မရိုက်ပါနဲ့၊ ဝအောင်ကျွေးဖို့လောက်ပဲ သေချာဂရုစိုက်ပေးပါ”
သူက ကလေးသုံးယောက်ကြားတွင် ကွဲကွာမှုများ ဖန်တီးကာ အာဏာစက်တစ်မျိုးကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ဘူးလော။
သူမနှင့် ကျောင်းတိကို ပန်းရောင်းသည့် ကောင်မလေးများကဲ့သို့ လှပစွာ ဝတ်ဆင်စေပြီး ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့ကိုမူ သူတောင်းစားများကဲ့သို့ နောက်မှ လိုက်ပါစေချင်နေခြင်းလော။ သူမ တကယ်ပဲ ထိုသို့ လုပ်နိုင်ပါမည်လော။
ချန်မေ့လန်သည် မိမိကိုယ်ကို ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီနှစ်ယောက်ကို အဝတ်အစား လုံးဝမပေးဘဲ နေလိုက်ရင်ရော၊ သူတို့ အဝတ်မပါဘဲ သွားလာနေရင် ပိုက်ဆံပိုမစုမိဘူးလား”
ထိုအခါမှ အမျိုးသားဖြစ်သူက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမအား တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်မေ့လန် ခေါင်းငုံ့သွားရတော့၏။
ဤအမျိုးသားက တကယ်ကို ပျော်စရာမကောင်းပေ။ သူက နောက်ပြောင်သည်ကိုပင် လက်မခံနိုင်ပေ။
ယန်ကျောက်က ထထွက်မသွားခင် သတိပေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် ပိုပြီးသင့်တော်တာလေး ဝတ်ခဲ့ပါ၊ ငါတို့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြမယ်”
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်မေ့လန်သည် ချက်ချင်းပင် စူးရှသော ကြက်ကြော်နံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။ KFC ကို ကလေးများ အငမ်းမရ စားသောက်ပြီးသွားပြီမဟုတ်လော။
ဤအနံ့က မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသနည်း။
ချန်မေ့လန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အုတ်ကုတင်စွန်းတွင် စက္ကူဖြင့်ထုပ်ထားသော ဟမ်ဘာဂါတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲရှိ အသားမှာ ပူနွေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ယန်ကျောက်က ၎င်းကို ပြန်ကြော်ပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ယုတ္တိရှိသွားချေပြီ။ KFC မိသားစုကြက်ကြော်ပုံးထဲတွင် ဟမ်ဘာဂါများ ပါဝင်သင့်ပြီး နှစ်ခုဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်ဖြစ်ကာ ကိုကာကိုလာ တစ်ဘူးလည်း ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။
ယန်ကျောက်သည် ရထားပေါ်တွင် ဟမ်ဘာဂါတစ်ခုကို စားကာ ကိုကာကိုလာကို သောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေမည်။
တည်ကြည်လေးနက်ပြီး တင်းကျပ်သော ဗိုလ်ကြီးယန်သည် ရထားပေါ်တွင် ကိုကာကိုလာဘူးကြီးကို ပိုက်ကာ ဟမ်ဘာဂါကို တမြုံ့မြုံ့ဝါးနေမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။
သူမ သွားတိုက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ချန်မေ့လန်သည် ဟမ်ဘာဂါအထုတ်ကို ဖွင့်ကာ အငမ်းမရ ကိုက်စားလိုက်သည်။
ကြွပ်ရွနေသော ကြက်ကြော်၊ နူးညံ့သော ပေါင်မုန့်နှင့် ဆလတ်ရွက်မှာ သိပ်မလတ်ဆတ်တော့သော်လည်း အားလုံးရောနှောသွားသောအခါ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိလှသည်။
ကလေးများ ဤအရာကို အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်မှာ မဆန်းပေ။ ကောင်းပေသည်။ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပါသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးအခန်း၌ ယန်ကျောက်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ စောင်အောက်မှ တောက်ပသောမျက်လုံးလေးများဖြင့် ချောင်းကြည့်နေသော ရှောင်ဝမ်သည် အမှန်တကယ်တွင် နောက်ဆုံးကြက်ကြော်တုံးကို တိတ်တဆိတ် အရသာခံစားပြီးခါစဖြစ်၏။
သူသည် သွားတိုက်ပြီးနောက် အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကာ သူ၏ ကြက်သားစားထားခဲ့သော သက်သေအထောက်အထားများအားလုံးကို ဂရုတစိုက် ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်သည်။
သူက ချက်ချင်းပင် ထအော်လိုက်၏။
“ကျွန်တော်မစီးဘူး”
ယန်ကျောက်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
“မစီးချင်ရင်လည်းရတယ်၊ မနက်ဖြန် မင်းအမေဆီကို ပြန်ပို့ပေးမယ်၊ သူ မင်းကို ရိုက်တာခံချင်သေးလို့လား”
ယန်ကျောက်သည် သူ့သားကို အနားလည်ဆုံးကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ရှောင်ဝမ်က ချက်ချင်းပင် နာခံစွာဖြင့် ဖိနပ်များကို ယူလိုက်ပြီး ငိုလုမတတ် အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလေ၏။
“ဟင့်အင်း၊ မနက်ဖြန် ကျွန်တော်စီးပါ့မယ်”
အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်ဝမ် ငယ်ရွယ်စဉ်က ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် သူ့ကို မရိုက်နှက်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က သူမသည် သိုးမွေးစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူငယ်ချင်းများစွာရှိကာ သူမကိုထိန်းချုပ်မည့်ခင်ပွန်းလည်း အိမ်တွင်မရှိခဲ့ပေ။
သူမသည် ညတိုင်း အကသွားကလေ့ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်အပြန်နောက်ကျတတ်ကာ ရှောင်ဝမ်က သူမ၏အဝတ်အစားသစ်များအား ညစ်ပေစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့အား ထိတွေ့ခြင်းကိုသာ မနှစ်မြို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အိမ်နီးချင်းများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ကာ ချမ်းသာလာကြပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကမူ အလုပ်ပြုတ်သွားသောအခါ သူမတွင် အကခန်းမများသို့ သွားရန် ငွေမရှိတော့ပေ။
သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အမြဲတမ်း စစ်မြေပြင်တွင်သာ ရှိနေသဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အသေးအဖွဲကိစ္စလေးများမှအစ ရှောင်ဝမ်ကို ကန်ကြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆိတ်ဆွဲခြင်းများ စတင်ပြုလုပ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင် ရှောင်ဝမ်သည် ကျိုးရွှယ်ချင်းက ကျောင်းတိထက် များစွာဝဖြိုးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တိုးဝှေ့တက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ထိုမိန်းကလေးငယ်က ကိုကာကိုလာဘူးကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားသော်လည်း ကျိုးရွှယ်ချင်းက ဒေါသထွက်ခြင်းပင်မရှိခဲ့ပေ။
အကယ်၍ ရှောင်ဝမ်သာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့ပါက သူမက သူ့ကို ချက်ချင်းတွန်းဖယ်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ကျိုးရွှယ်ချင်းကလည်း သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်ငြား သူက သူမနောက်သို့ လိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား အလျင်အမြန် ပုန်းအောင်းသွားခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရှောင်ဝမ်က ကျိုးရွှယ်ချင်းကို သွားရှာချင်စိတ်မရှိတော့ချေ။
ယခင်က ရှောင်လန် ၄၀ ဒီဂရီအထိ အဖျားကြီးနေစဉ် သူက သူမအား အိမ်တွင်နေရန် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း သူမက သဘောတူဟန်ဆောင်ကာ ရှောင်လန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆေးအချို့တိုက်ပြီးနောက် အကသွားကရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားခဲ့၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့နှလုံးသားထဲ၌ သူမသည် သူ၏မိခင် မဟုတ်တော့ပေ။
ကောင်လေးသည် ရော်ဘာဖိနပ်များကို တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ချန်မေ့လန်အကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်း မရှိတော့ပေ။
အမှန်တကယ်တွင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ကလေးကို သွားရောက်ပွေ့ဖက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရှောင်လန်တွင် သူ့ကို ပွေ့ဖက်ပေးမည့် ချန်မေ့လန် ရှိနေပြီမဟုတ်လော။
…………
တနင်္လာနေ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့သည် လက်ထပ်စာချုပ်သွားလုပ်ရမည့်နေ့ဖြစ်၏။
ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏ လှပသော အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတိုကို အရင်ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်သို့ထွက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် သံလွင်စိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ကြယ်သီးများအပြည့်တပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်လျက် သူမအား စိုက်ကြည့်နေသော ယန်ကျောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် အထဲသို့ပြန်ဝင်ကာ ဘောင်းဘီတိုအစား ဘောင်းဘီရှည်ကို ပြောင်းဝတ်လိုက်၏။
သူမကိုယ်တိုင် အဆင်မပြေဖြစ်၍ မဟုတ်ဘဲ သူသည် လမ်းမပေါ်တွင် ထင်ရှားလွန်းနေပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူတိုင်း၏ စိုက်ကြည့်မှုကိုခံရမည့် နောက်ထပ်ပစ်မှတ်တစ်ခု မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။
သူတို့သည် ကလေးများအားလုံးကို ဘေးအိမ်သို့ ပို့ထားရဦးမည်ဖြစ်ပြီး ယခင်က စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ချင်ယွီအား ကြည့်ရှုပေးရန် တောင်းဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
ချင်ယွီက ရှီးဖျင် ညနေခင်းသတင်းစာတစ်စောင်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အို မေ့လန်၊ မြန်မြန်၊ သတင်းစာကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး၊ စန်းပေါင် ဆေးသုတ်စက်ရုံက သူတို့ရဲ့ သတင်းစာကြော်ငြာမှာ ပါဝင်ဖို့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာနေတယ်တဲ့၊ နင့်ရဲ့ ကျောင်းတိကို ဝင်ပြိုင်ခိုင်းမလား”
ယနေ့တွင် နင်လေးသည် ဖောင်းကြွနေသော ဂါဝန်လေးနှင့် ပလတ်စတစ် ခြေညှပ်ဖိနပ်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အထူးတလည် လှပနေခဲ့၏။ သူမက ကျောင်းတိလေး၏လက်ကို လာဆွဲကာ တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သတင်းစာထဲမှာ ဓာတ်ပုံပို့ပေးရမယ်တဲ့၊ ပြီးရင် စက်ရုံက သတင်းစာထဲထည့်ဖို့ အလှဆုံးကလေးကို ရွေးချယ်မှာတဲ့၊ သူတို့က ပိုက်ဆံတောင်ပေးဦးမှာ သိလား၊ ငါတို့ အတူတူ ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ကြရအောင်၊ ဘယ်သူရွေးချယ်ခံရမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့၊
ဟုတ်ပြီလား၊ အကယ်၍ ငါတို့ရွာကနေ ကလေးကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့ရင်ရော”
ယခုအခါ ဟွာနိုင်ငံတွင် ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းများစွာ ရှိနေပြီး ထုတ်ကုန်အမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာနေသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးက အရောင်းသွက်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူတိုင်းတွင် ဆင်တူသောစျေးနှုန်းများဖြင့် ထုတ်ကုန်များ ရှိနေကြသည်မဟုတ်လော။
သူတို့သည် စျေးနှုန်းယှဉ်ပြိုင်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်၊ အရည်အသွေးကောင်းမွန်ရန် သေချာစေရမည်ဖြစ်ပြီး လူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိရမည်ဖြစ်သည်။