အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄)

“မေမေ၊ ကိုကာကိုလာသောက်ပါဦး”

သူ၏ ဖြူဖွေးသောမျက်နှာလေးမှာ အထူးတလည် တောက်ပသောအပြုံးလေးများဖြင့် ဝင်းလက်နေခဲ့သည်။

ချန်မေ့လန်၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားခဲ့၏။ ထိာကလေးလေး၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အပြုံးလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ရှောင်လန်သည် သွေးနှင့်သက်ဆိုင်သော ရောဂါတစ်မျိုး ခံစားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကပ်ဆေးစက်ကို အသုံးပြုခဲ့ရကြောင်း ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။

၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များသည် စံမမီသော ဆေးသုတ်ပစ္စည်းများ ပေါများနေသော အချိန်ဖြစ်သည်။

ဖော်မယ်ဒီဟိုက်၊ ဘင်ဇင်း၊ အမိုးနီးယား။

အကယ်၍ ထုတ်လုပ်သူများက ဤအရာများကို သေချာမကိုင်တွယ်ပါက သွေးရောဂါများကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်၏။

‘ရှောင်လန်ရဲ့ ရောဂါက တကယ်တန်း ဆေးသုတ်ကြော်ငြာမှာ ပါဝင်ခဲ့ရာက‌နေ ဖြစ်လာတာများလား’

ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဖြတ်သွားစဉ်မှာပင် ချန်မေ့လန်သည် အလျင်အမြန်ရှေ့တိုးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြူရော်နေသောကောင်လေးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

အကယ်၍ ယခုဘဝတွင် လုကျင်းယွီ၏ဒုတိယသမီးက ဆေးသုတ်ကြော်ငြာတွင် ပါဝင်လာမည်ဆိုပါက ရှောင်လန် ဖျားနာခြင်းမှ ကင်းဝေးသွားမည်လော။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းတုန်းလမ်း ရဲစခန်း၌။

ယန်ကျောက် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယန်ရှီရှန်းသည် သူ၏ရုံးခန်းထဲ၌ ရဲအရာရှိတစ်စုနှင့်အတူ ဝိုင်းရံကာ ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာ စကားပြောဆိုကာ ဆေးလိပ်သောက်နေကြပြီဖြစ်၏။

အမှုတွဲများ ပုံနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စက်ရုံကြီးအသီးသီးသို့ သွားရောက်စစ်ဆေးရန် လိုအပ်နေသော်လည်း ခေါင်းဆောင်က တာဝန်မပေးသေးသဖြင့် သူတို့သည် ဆေးလိပ်သောက်ခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်း၊ စကားပြောဆိုခြင်းနှင့် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်နေကြ၏။

ယန်ရှီရှန်း၏ ကျုံးဟွာစီးကရက်များသည် ဤရဲအရာရှိများကြားတွင် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်ကြီး လွီလျန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ယန်ကျောက်ကိုပါ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးရင်း ရွှင်လန်းစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“အို၊ ဗိုလ်ကြီးယန် ရောက်လာပြီပဲ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့ လူကြီးမင်း ရဲဘော်ယန်ရှီရှန်းလေ၊ ခင်ဗျားတို့က တစ်ရွာတည်းသားတွေဆိုတော့ အချင်းချင်းသိကြမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”

ယန်ကျောက်၏ စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယန်ရှီရှန်းကလည်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ယန်ကျောက်နဲ့ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဘောင်းဘီတစ်ထည်တည်း အတူဝတ်လာကြတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပါ”

လွီလျန်က အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွပါသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လား၊ ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော် ထပ်မိတ်ဆက်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး၊

ရှီရှန်း၊ နောက်နောင် အကူအညီလိုရင် ဗိုလ်ကြီးယန်ဆီကို တိုက်ရိုက်သွားလိုက်၊ သူက ကျွန်တော့်ထက် ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်”

ကျင်းတုန်းလမ်း ရဲစခန်းသည် ထူးဆန်းသောနေရာတစ်ခုဖြစ်၏။ ဒေသခံ ခေါင်းဆောင်များမှာ အသုံးမကျသလို အခြားနေရာများမှ ပြောင်းရွှေ့လာသော ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း သုံးရက်ပင်မခံဘဲ ထွက်ပြေးရလေ့ရှိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအရ ယခင်စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ဗိုလ်ကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် ဒုတိယဗိုလ်ကြီးဖြစ်သော လွီလျန်က ရာထူးတိုးသင့်လေသည်။

အထူးသဖြင့် သူသည် ဒုတိယရာထူးတွင် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

သို့သော် ယန်ကျောက်က အထက်မှ ရောက်ရှိလာပြီး လွီလျန်မှာ ဒုတိယရာထူးတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရသဖြင့် ထိုစဉ်က သူ့အား ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်မတတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ယန်ရှီရှန်းကဲ့သို့သော ကျောက်မီးသွေးသူဌေးများ၏ လက်အောက်တွင် ထရပ်ကားကြီးများရှိပြီး နေ့ရောညပါ သယ်ယူပို့ဆောင်လျက်ရှိကာ ရွာများအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားလာရာတွင် အရှိန်မလျှော့ဘဲ ရမ်းကားစွာ မောင်းနှင်လေ့ရှိသဖြင့် အနီးအနားရှိ ဒေသခံများကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ကျောက်မီးသွေးတွင်းများသည် လုံခြုံရေးအကာအကွယ်မရှိဘဲ အချိန်ပြည့် လည်ပတ်နေပြီး အလုပ်သမားများ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို အမြဲတမ်းခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ တရားမဝင် စက်ရုံကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့၏။

ဤပြဿနာများအားလုံးသည် ဒဏ်ကြေးငွေများ တပ်ရိုက်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအမိန့်များ ထုတ်ပြန်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသင့်သည်။

ယန်ကျောက် မရောက်လာခင်က လွီလျန်သည် သူတို့အား အလွယ်တကူ ငွေရှာနိုင်ရန် မီးစိမ်းပြပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။

ယခု ယန်ကျောက် ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ လွီလျန်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ငွေရှာနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မျက်နှာချိုသွေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ယန်ကျောက် ဆေးလိပ်မသောက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးကာ တောင်းဆိုလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ လက်ဖက်ရည်လေးသောက်ပါဦး”

ယန်ကျောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ လက်ဖက်ခြောက် တစ်ခါမှ မဝယ်ဖူးဘူး၊ ဒါ မင်းရဲ့ လက်ဖက်ခြောက်လား”

ယန်ရှီရှန်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကို၊ အဲဒါ ကျွန်တော် အစ်ကို့အတွက် ယူလာပေးတာ၊ ထိုင်ဝမ်က တောင်ပေါ်လက်ဖက်ခြောက် အကောင်းစားလေ၊ မြည်းကြည့်ပါဦး”

ယန်ကျောက်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“မသောက်တော့ဘူး”

သူထိုင်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို မေးလိုက်လေ၏။

“ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူးမဟုတ်လား”

လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပျင်းရိစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လူစုခွဲသွားကြသည်။

ယန်ကျောက်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“အပြင်ထွက်ပြီး ဒိုက်ထိုးကြ၊ တစ်ယောက်ကို အကြိမ် နှစ်ရာစီ၊ အဲဒီနောက်မှာ အချိန်ပိုနေသေးရင် တစ်ယောက်ကို မိနစ်လေးဆယ်စီ မြင်းထိုင်ထိုင်ကြ”

ရုတ်တရက် ရဲအရာရှိတစ်စုသည် တက်ကြွလာကြပြီး အားလုံး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ယန်ကျောက်က သူ၏စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်ကာ အလုပ်မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“လွီလျန်၊ လက်ဖက်ခြောက်တွေကိုပါ ယူသွားလိုက်၊ ရှီရှန်း၊ မင်းလည်း အပြင်အရင်ထွက်သွားလိုက်ဦး၊ ငါ့ကိုခဏစောင့်၊ ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းတဲ့ကိစ္စ နောက်မှ ငါတို့လုပ်ကြတာပေါ့”

လွီလျန်သည် လက်ဖက်ခြောက်များကို ယူဆောင်လာကာ ယန်ရှီရှန်းထံ ကမ်းပေးရင်း တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်၏။

“ရှီရှန်း၊ ဒီ သက်ရှိထင်ရှားငရဲမင်းကြီးက အရမ်းခေါင်းမာပြီး ရဲမှူးစွင်းနဲ့လည်း ပူးပေါင်းနေတယ်၊ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရတာ တကယ်ခက်တယ်၊ သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့ မင်းမှာ ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား”

ယန်ရှီရှန်းက သူ့အား နားလည်သည်ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ကာ အာမခံလိုက်သည်။

“ငါ့တာဝန်သာထားလိုက်”

လွီလျန်က ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် အရပ်ရှည်ရှည်အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဘာတွေများ ထူးခြားနေလို့လဲ၊ အသက် ၂၈ နှစ်နဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးဖြစ်လာရလောက်အောင်၊ သူ့အဖေက မြို့တော်မှာ အဆက်အသွယ်တွေရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်၊

အဲဒီရာထူးတိုးတာက အဆက်အသွယ်တွေကနေတဆင့် လုပ်ထားတာဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့အထင်တော့ သူ့အဆက်အသွယ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲအားကောင်းကောင်း ငါတို့ ကျင်းတုန်းလမ်းမှာတော့ အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊

မကြာခင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ရှင်းပစ်လိမ့်မယ်”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ယန်ကျောက်အား ရှင်းပစ်မည်၊ မရှင်းပစ်မည်ကို ယန်ရှီရှန်း မသိသော်လည်း သူ့ဇနီးမှာမူ ယန်ကျောက်၏သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိရှိနေသည်။

သူသည် နှလုံးသားထဲမှ သွေးထွက်နေသော်လည်း လွီလျန်၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်သွားတော့၊ အားလုံးကို ငါ့တာဝန်သာ ထားလိုက်”

ယန်ရှီရှန်းသည် ယမန်နေ့ညက ညတစ်ဝက်ခန့် ငိုကြွေးခဲ့ရကြောင်း မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ကျောင်းတိကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်လည်အမှတ်ရနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ချီတုန်မိန်နှင့် ဟူရှောင်ဝေတို့က သူသည် သားယောက်ျားလေး မမွေးနိုင်သဖြင့် သူ မျိုးစေ့အားနည်းသောကြောင့်ဟု နောက်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။

သူသည် အရက်မူးနေခဲ့ပြီး အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောင်းတိက သူ့အား ဖေဖေဟုခေါ်ကာ တွယ်ကပ်နေခဲ့၏။

သူက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ကျောင်းတိကို ကန်ကျောက်ခဲ့မိသည်။ ကလေးမလေးက ကန်ခံရပြီးနောက် ငိုကြွေးကာ သူ့အား တောင်းပန်ခဲ့ပုံကို သူ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။

ကလေးမလေးသည် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးရင်း တောင်းပန်ပါတယ်ဟု အဆက်မပြတ် ပြောနေခဲ့၏။

အကယ်၍ ထိုအချိန်တွင် ချန်မေ့လန်က သူ့အား တုတ်ဖြင့် ခေါင်းကို မရိုက်ခဲ့ပါက သူက ကလေးမလေးအား ထပ်မံကန်ကျောက်မိမည်ဖြစ်သည်။ သူ ယခု နောင်တရနေပြီဖြစ်၏။

အလွန်အမင်း နောင်တရနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့သမီးအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့မိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ကျောင်းတိ၏အုပ်ထိန်းခွင့်ကို ပြန်လည်ရယူချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လွီလျန်က သူ့အား မလုပ်ရန်တားမြစ်ခဲ့သည်။ ယန်ကျောက်သည် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့၏ ဗိုလ်ကြီးဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

ယန်ရှီရှန်း၏ ကျောက်မီးသွေးစက်ရုံ၊ ကျောက်မီးသွေးတွင်း။

အကယ်၍ ယန်ကျောက်သာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပါက ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမဆို အလွယ်တကူ ပြဿနာရှာ၍ ရနိုင်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့်ဆိုရလျှင် သူသည် လောက်ကောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါ သူ့ထံတွင် ကျောက်မီးသွေးတွင်း နှစ်တွင်းနှင့် ရဲအဖွဲ့အတွင်း အဆက်အသွယ်များ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အခြားသော ကျောက်မီးသွေးတွင်းငယ်များနှင့် ပေါင်းစည်းနိုင်ပါက ရှီးဖျင်မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ ကျောက်မီးသွေးထုတ်လုပ်မှုကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ရှန်ရှီ ပြည်နယ်သည် နိုင်ငံအတွင်း အကြီးမားဆုံး ကျောက်မီးသွေးသိုက်များ တည်ရှိရာနေရာဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဟွာနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံးတွင် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝလာမည်ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုကို ပျော်ရွှင်စွာ လွှဲပြောင်းပေးရုံသာမက ယခုမှစ၍ ယန်ကျောက်ကို ငွေအမြောက်အမြား အတူတကွရှာဖွေရန် ရွှံ့နွံထဲသို့ ဆွဲသွင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ယန်ရှီရှန်းသည် အိမ်ကို လွှဲပြောင်းပေးရုံသာမက ယန်ကျောက်ကိုပါ အောက်ခြေအထိ လာဘ်စားအောင် ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည် သို့မဟုတ် ဆေးလိပ် မလိုချင်ဘူးလော။ ၎င်းမှာ သမာသမတ်ကျဟန်ဆောင်နေခြင်း မျှသာဖြစ်သည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် အရာရှိများစွာကို လာဘ်ထိုးခဲ့ဖူးရာ သူတို့၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေ၏။ ပွင့်လင်းသူများက လာဘ်ငွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လက်ခံကြပြီး သတိထားသူများကမူ ငြင်းဆန်ဟန်ပြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ပိုမိုလိုချင်ကြသည်။