အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅)

ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းပြီးနောက် ယန်ကျောက်သည် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ ကောင်လေးများ ဒိုက်ထိုးသည်ကို ကြည့်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ ယန်ရှီရှန်းက အပေါ်ထပ်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ယွမ်တစ်ထောင်တိတိ ပါဝင်သော စာအိတ်ကြီးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ယန်ကျောက် ပြန်လာသောအခါ တွေ့ရှိစေရန် သူ၏ အလုပ်မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ထည့်ထားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့လေ၏။

သို့သော် သားရေဖုံးထားသော အလုပ်မှတ်စုစာအုပ်ကို သူဖွင့်လိုက်သောအခါ ခေါင်းစဉ်စာမျက်နှာတွင် ပလတ်စတစ်ဘူးငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အထဲတွင် အနီရောင်နောက်ခံဖြင့် ချန်မေ့လန်နှင့် ယန်ကျောက်တို့၏ ပုံတူဓာတ်ပုံနှစ်ပုံ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ခေါင်းများက နီးကပ်နေပြီး ယန်ကျောက်မှာမူ ကြည့်ရဆိုးသော မြည်းနှင့်တူသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မေ့လန်ကမူ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စူကာ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုအပြည့်ရှိသောအပြုံးဖြင့် ကင်မရာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်က ပုံစံအတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်နေလေ၏။

ယန်ရှီရှန်းက မှတ်စုစာအုပ်ကို ဘုတ်ခနဲ ပိတ်ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏သွားများပင် ကျင်သွားခဲ့ရ၏။

သို့သော်လည်း သူသည် ယွမ်တစ်ထောင်ကို အထဲသို့ထည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ယန်ကျောက်၏အခေါင်းဝယ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကားတိုက်ခံရပြီး စောစောစီးစီး သေဆုံးပါစေဟု ဆုတောင်းပေးလိုက်သေးသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ယန်ကျောက်သည် ရဲမှူး စွင်းနွီထောင်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

ရဲမှူးစွင်းက ယန်ကျောက်၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တောက်ပသော အနီရောင်စာအိတ်ကိုပုတ်ကာ အလေးပြုရင်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ယန်ကျောက်၊ ရှေ့တန်းက မင်းရဲ့ဆုကြေးငွေတွေ ရောက်လာပြီ၊ ဒုတိယအဆင့် ဂုဏ်ပြုဆု သုံးဆု၊ တတိယအဆင့် ဂုဏ်ပြုဆု တစ်ဆုနဲ့ ထူးချွန်စွမ်းဆောင်ရည် သုံးဆု၊ ဆုကြေးငွေ ယွမ်ခြောက်ထောင် ပါတယ်၊

ရော့၊ ယူလိုက်၊ ငါတို့က နိုင်ငံတော်ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ပေးဆပ်ထားပေမယ့် မိခင်နိုင်ငံတော်က ငါတို့ကို မမေ့ပါဘူး၊

ဒါက မင်းရသင့်ရထိုက်တဲ့ ဆုကြေးငွေပဲ၊ စစ်တပ်က နိုင်ငံတော်ကိုယ်စား မင်းကိုကျေးဇူးတင်ဖို့ ငါ့ကို တောင်းဆိုထားတယ်”

ယန်ကျောက်က စာအိတ်ကိုယူကာ အထဲရှိ အရာများကို ကြည့်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“ရဲမှူး၊ ကျွန်တော် ရှေ့တန်းမှာ နှစ်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့တာ၊ ပြန်ရောက်တော့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ အများကြီးတက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ကျွန်တော် လိုက်ကြည့်ဖို့ အချိန်မရသေးဘူး၊

ခင်ဗျားရဲ့ဇနီးက ပရိဘောဂစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတာမဟုတ်လား၊ အခုခေတ် ကုတင်တစ်လုံး ဘယ်လောက်ပေးရလဲဆိုတာ သူ့ကို မေးပေးလို့ရမလား”

ကုတင်တစ်လုံး ဝယ်ချင်နေသည်လော။

အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း ရဲမှူးစွင်း၏ဇနီးက မြို့ထဲရှိ ကုတင်ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များကို ကောင်းကောင်းသိရှိနေသည်။

“အင်း၊ အဲဒါက မင်း ဘယ်လိုအမျိုးအစား လိုချင်လဲဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်၊ ဒီဇိုင်းအဟောင်း သစ်သားကုတင်၊ ပစ္စည်းသိမ်းဖို့နေရာပါတဲ့ သေတ္တာပုံစံကုတင်၊ ဒါမှမဟုတ် အခုခေတ် ရေပန်းအစားဆုံး စပရိန်မွေ့ရာကုတင်တွေ ရှိတယ်”

ယန်ကျောက်က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်မိသည်။

“စပရိန်မွေ့ရာဆိုတာ ဘာလဲ”

‘နားထောင်ရသလောက်တော့ ကောင်းမယ့်ပုံလေးပဲ’

ရဲမှူးစွင်းက လက်ကာပြရင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

“အို၊ အဲဒါက တခြားတစ်မျိုးလေ၊ နိုင်ငံခြားက တင်သွင်းလာတဲ့ အသစ်အဆန်းတစ်ခု၊ တစ်လုံးကို ယွမ်လေးငါးထောင်လောက် ပေးရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊

သူက အဲဒီစပရိန်မွေ့ရာတစ်လုံးဝယ်လိုက်လို့ ငါ့မိသားစုက အခုတလော ချဉ်ဖတ်နဲ့ ထမင်းပဲ စားနေရတယ်၊ အရင်က ဆိုရိုးစကားတစ်ခုလိုပေါ့၊ ‘ဆီသည်မရဲ့ ဆံပင်က လှပနေပေမယ့် ငါတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ ဆီကို ဝယ်ဖို့တောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတယ်’ ဆိုသလိုပဲ”

ယန်ကျောက်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် စပရိန်မွေ့ရာတစ်လုံး ဝယ်မယ်ဗျာ”

ယန်ရှီရှန်းသည် သူ့ငွေများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သင်ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ရသည်အထိ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ယမန်နေ့ကပင် လွီလျန်သည် သူ့ထံမှ ကုတင်တစ်လုံး တောင်းခံခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် စပရိန်မွေ့ရာကို တောင်းဆိုခဲ့ကာ ထိုအရာက အပေါ်မှ လှဲလိုက်လျှင် သူ့ဘာသာသူ လှုပ်ရှားနေသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။

သူ့ဘာသာသူ လှုပ်ရှားနေသည့် ကုတင်က မည်သည့်ကုတင်မျိုးနည်း။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ယန်ရှီရှန်းသည် လွီလျန်ထံသို့ တစ်လုံးပို့ပေးပြီး သူ့အတွက်လည်း တစ်လုံးဝယ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ကျောက်သည် ချန်မေ့လန်နှင့် အတူအိပ်ရန် စပရိန်မွေ့ရာတစ်လုံး ဝယ်ချင်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ဆံပင်များ ရုတ်တရက် ထောင်မတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူ့ကို လာဘ်ထိုးမည်ရလော။

ယန်ရှီရှန်းသည် ဤဘဝတွင် ယန်ကျောက်အား ပေးမည့်အစား သူ့ငွေများကို ခွေးတစ်ကောင်အား ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဤငွေများကို မြို့တော်ရဲစခန်းခေါင်းဆောင်များကို လာဘ်ထိုးရန် အသုံးပြုခြင်းက ပို၍အကျိုးရှိပေမည်။

ယန်ကျောက်ကဲ့သို့သော လူများသည် ဖြုတ်ချခံရရန် ထိုက်တန်ပြီး ဤဘဝတွင် မည်သည့်အခါမျှ ဉာဏ်ပွင့်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျောက်သည် ရုံးခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီး ယန်ရှီရှန်း ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်လေ၏။

“မင်း မသွားသေးဘူးလား”

ယန်ရှီရှန်း၏ မျက်နှာသည် ပွင့်အာနေသော ဂန္ဓမာပန်းတစ်ပွင့်ပမာ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျောက်က ဆက်ပြောလာလေ၏။

“အင်း၊ မင်းကို အသိပေးရဦးမယ်၊ ကျောင်းတိက အခု ငါ့သမီးဖြစ်သွားပြီ၊ အဲဒီနာမည်က အရမ်းဆိုးရွားလွန်းလို့ ငါ နာမည်ပြောင်းပေးလိုက်တယ်၊ အခုကစပြီး သူ့ကို ရှန်းနန်လို့ ခေါ်မယ်၊ ယန်ရှန်းနန်ပေါ့”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယန်ရှီရှန်းသည် သူ့ကို ဓားနှင့်ထိုးလျှင်ပင် ပြုံးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

‘ယန်ကျောက်…. မင်းသေသင့်တယ်’

……………

ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏ငွေများအားလုံးကို မြို့တော်ရေနံဓာတု စတော့ရှယ်ယာများ ဝယ်ယူရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူမတွင် ယွမ် ၁၇၀ ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူမသည် ရှောင်ဝမ်၏ စားချင်သောက်ချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ရှောင်လန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဈေးသည်တစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

“ကိုကာကိုလာ တစ်ဖာလုံးကို ဘယ်လောက်လဲ”

ဈေးသည်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။

“လက်ကားဝယ်ချင်တာလား၊ အဲဒါဆိုရင် စပေါ်ငွေလိုတယ်၊ ပြီးတော့ တော်တော်လေးများတယ်”

ချန်မေ့လန်က စုံစမ်းလိုက်၏။

“ဘယ်လောက်လဲ”

ကိုကာကိုလာပုလင်းများသည် ကိုကာကိုလာထက်ပင် တန်ဖိုးပိုရှိပြီး ဈေးသည်က ချန်မေ့လန်သည် ပုလင်းများအတွက် သူ့အား လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စပေါ်ငွေပမာဏကို မြင့်မားစွာခေါ်ကာ သူမကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“တစ်ဖာကို ယွမ်ငါးဆယ်၊ ခင်ဗျား တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မေ့လိုက်တော့”

ကိုကာကိုလာ တစ်ဖာတွင် ပုလင်း ၂၄ ပုလင်းပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ယွမ်တစ်ဆယ်သာ တန်ဖိုးရှိသော်လည်း သူက စပေါ်ငွေ ယွမ်ငါးဆယ် တောင်းဆိုနေသည်လော။

၎င်းမှာ သူမအား လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ဤဈေးသည်ငယ်များသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာကလောက် ရိုးသားမှုမရှိကြတော့ပေ။

ချန်မေ့လန်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ထားလိုက်တော့လေ၊ ကိုကာကိုလာကုမ္ပဏီက ရှင့်ကို စပေါ်ငွေ အများဆုံးမှ ယွမ်တစ်ဆယ်ပဲ တောင်းတာကို၊ ရှင် အရမ်းလောဘကြီးနေပြီ၊ လမ်းထောင့်က ဆိုင်ကိုသွားပြီး ပင်းဖုန်းတစ်ဖာပဲ သွားယူလိုက်တော့မယ်၊ သူတို့ရဲ့စပေါ်ငွေက သုံးယွမ်ပဲရှိတယ်”

ဈေးသည်က အလျင်အမြန်ပင် အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ယွမ်တစ်ဆယ်ဆိုလည်း ယွမ်တစ်ဆယ်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ပုလင်းမှ မပျောက်စေနဲ့နော်၊ သန်ဘက်ခါ ဒီနားကနေ ကျွန်တော်ဖြတ်သွားမှာ၊ ပုလင်းတွေ အကုန်ပြန်ပေးဖို့ သတိရပါ”

သူ၏အချိုရည်များသည် ဈေးကြီးသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ပင်းဖုန်းသို့ သူ၏စီးပွားရေး အလုခံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ယွမ်တစ်ဆယ် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဈေးသည်ထံမှ ကိုကာကိုလာဖာကို ယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကိုကာကိုလာဖာက သူ့ဘာသာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ဈေးသည်က အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဟေ့၊ ဟေ့၊ ဒီဖာက ဘယ်လိုလုပ် ခြေထောက်တွေ ထွက်လာတာလဲ၊ သူ ထွက်ပြေးနေပြီ၊ ပုလင်းတွေ ကွဲကုန်တော့မယ်”

ရှောင်ဝမ်က ကိုကာကိုလာဖာကို သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ကာ သယ်ဆောင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သားပါ၊ သားသယ်သွားတာ”

အကယ်၍ ထိုဖန်ပုလင်းများအားလုံး ကွဲသွားပါက အလွန်ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားခဲ့သော ဈေးသည်သည် ရှောင်ဝမ် အံ့မခန်းအရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ထို့နောက် သူက သူ၏လှည်းပေါ်မှ မီးပုံးပျံနှစ်လုံးကို ယူကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ၊ ခင်ဗျားရဲ့သားက သေးပေမယ့် တကယ်ကို ကြီးမြတ်မယ့်လူစားမျိုးပဲဆိုတာ ကျွန်တော်ပြောရဲတယ်၊ ပြီးတော့ သူက အရမ်းလည်းလိမ္မာတယ်၊ ကြည့်ပါဦး၊ ခင်ဗျားကိုတောင် အသယ်မခံဘူး၊ ရော့၊ ရော့၊ သူ့ကို မီးပုံးပျံနှစ်လုံးလောက် ပေးလိုက်ပါရစေ”

ရှောင်လန်က မီးပုံးပျံများကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး လက်သုံးချောင်းထောင်ပြကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“သုံးလုံး”

ဈေးသည်က ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကောင်လေး၊ မီးပုံးပျံတွေကလည်း ပိုက်ဆံပေးရတာကွ၊ ဝယ်မယ်ဆိုရင်တောင် တစ်လုံးကို နှစ်ပြားကျတယ်၊ ငါ ထပ်မပေးနိုင်တော့ဘူး”

ရှောင်လန်က ခုန်တက်ရန် ဟန်ပြင်ရင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားကို ကိုက်လိုက်မှာနော်”

ကလေးလေးက မီးပုံးပျံကို သူ၏မိခင်အတွက် လိုချင်နေသည်ဟု ထင်ကာ ဈေးသည်က ချန်မေ့လန်အား မီးပုံးပျံတစ်လုံး ကမ်းပေးရင်း အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ နောက်ထပ်တစ်လုံး ထပ်ပေးပါ့မယ်၊ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း လမ်းတွေပေါ်မှာ သွားလာနေပြီး ကလေးတွေ အများကြီးတွေ့ရပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ သားနှစ်ယောက်လောက် လိမ္မာတဲ့ကလေးတွေက တွေ့ရခဲတယ်၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”

ချန်မေ့လန် အဘယ်ကြောင့် ကိုကာကိုလာ ဝယ်ချင်ရသည်ကို ရှောင်ဝမ် သေချာနားမလည်ခဲ့ပေ။

သူမက ၎င်းတို့ကို ပြန်ရောင်းချင်၍ ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏အားသာချက်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူ အိမ်သို့ အမြန်ပြေးပြန်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ချန်မေ့လန် ပြန်မရောက်သေးသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။