အခန်း ၆၆
Vol. 7 Ch. 66
အခန်း (၆၆)
ဤကလေးသည် ကျိုးရွှယ်ချင်းအပေါ် မည်သည့်အခါကမျှ တွယ်တာခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမတွင် သူငယ်ချင်းများ များလွန်းပြီး အိမ်ပြန်လာခဲသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ချန်မေ့လန် သူ၏နောက်သို့ လိုက်မလာသောအခါ သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိုးရိမ်ပူပန်နေရသနည်း။
ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းကာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်လန်၏လက်ကိုဆွဲကာ ဈေးထဲမှထွက်လာသော ချန်မေ့လန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ်ခန့်ရှိသော ကြက်ပေါင် ရှစ်ခုကို ကောက်ရိုးဖြင့် စည်းကာ ကိုင်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ မနေ့ကတင် KFC စားခဲ့သည်မဟုတ်ပါလော။
‘အခု အန်တီက ဘာလို့ ကြက်ပေါင်အများကြီး ဝယ်လာတာပါလိမ့်၊ သူ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့တော့ စီစဉ်နေတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်'
ချန်မေ့လန်အပေါ် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် သူ၏ဖခင်အရင်းအပေါ် စိုးရိမ်မှုထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျောင်းတိလေးသည် တွန်းထုတ်ခံရသည့်အလား ချင်ယွီ၏အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သွား၊ ငါတို့အိမ်ကနေ ထွက်သွားစမ်း၊ မြန်မြန်”
ကျောင်းတိလေးသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏မိခင်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးကာ ပြေးလာရင်း ခေါ်လိုက်၏။
“မေမေ”
ချန်မေ့လန်က ငုံ့ကာ ကျောင်းတိလေး၏နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျောင်းတိလေးက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မေမေ၊ သမီး သီချင်းဆိုတာ မသင်ချင်တော့ဘူး၊ သီချင်းဆိုရတာ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလို့ထင်တယ်”
ရုတ်တရက် နင်လေးက တံခါးကိုဖွင့်ကာ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး အပြစ်တင်လိုက်၏ယ
“မဟုတ်ဘူး အန်တီ၊ ကျောင်းတိက အမေ့ရဲ့ စန္ဒရားကို စမ်းတီးနေတာလူမိသွားလို့၊ အဲဒါက ကျောင်းရဲ့စန္ဒရားလေ၊ တကယ်လို့ သူ ပျက်စီးအောင်လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊
သူက အမေ့ရဲ့ စပရိန်မွေ့ရာပေါ်မှာတောင် ခုန်ချင်နေသေးတယ်၊ အမေက သူ့ဆီက သင်တန်းကြေးတောင် မတောင်းသေးဘူး၊ သူက...”
ချင်ယွီက အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး နင်လေး၏ပါစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“မေ့လန်၊ ကလေးက နောက်နေတာပါ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကလေးကို စန္ဒရားတီးခိုင်းလိုက်တာပါ၊ နင့်ရဲ့ ကျောင်းတိက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပါရမီပါတယ်၊ သူက အရမ်းကောင်းကောင်းတီးနိုင်တယ်”
ချန်မေ့လန်က အတော်လေး အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်သည်။
“ကျောင်းတိက စန္ဒရားသင်ချင်လို့လား”
အမှန်တကယ်တွင် ကျောင်းတိလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ ငွေကုန်မည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။
“သမီး မသင်ချင်ပါဘူး”
သူမ၏ ယခင်ဘဝက နင်လေးသည် နောက်ပိုင်းတွင် စန္ဒရားဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ခမ်းနားသော ညစာစားပွဲများတွင် အဖြူရောင်အစွန်းအနားကွပ် ညနေခင်းဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ကာ စင်ပေါ်တွင် ကျက်သရေရှိသော ငန်းဖြူလေးတစ်ကောင်ပမာ ထိုင်လျက် စန္ဒရားတီးခတ်ခဲ့သည်။
ကျောင်းတိသည် ငွေကြေးကိုသာ အာရုံစိုက်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း အစားအသောက်လျှော့ချမှုကြောင့် မျက်နှာတွင် ဝက်ခြံအပြည့်ဖြင့် ရှိနေခဲ့၏။
စင်ပေါ်မှ နင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမက ချန်မေ့လန်၏ပခုံးကိုမှီကာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
“မေမေ၊ ယန်နင်နဲ့ သမီးက ငယ်ငယ်ကတည်းက သိလာကြတာ၊ ငယ်ငယ်တုန်းက သမီးတို့က တော်တော်လေး ဆင်တူခဲ့ပေမယ့် အခု သူက ငန်းဖြူလေးဖြစ်နေပြီး သမီးကတော့ ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဘဲမလေးဖြစ်နေပြီ”
ကျက်သရေရှိမှုဆိုသည်မှာ အနုပညာပြုစုပျိုးထောင်မှုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးလောကတွင် နစ်မွန်းနေသော ကျောင်းတိသည် ငွေကြေးအနံ့အသက်များဖြင့်သာ ဝန်းရံခံနေရ၏။ သူမ မည်သို့ ကျက်သရေရှိနိုင်မည်နည်း။
နင်လေး၏ ကျက်သရေရှိမှုမှာ အခွင့်ထူးခံဘဝနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဂရုတစိုက်ပြုစုပျိုးထောင်မှုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။
ချင်ယွီက ကျောင်းတိ၏မျက်နှာလေးကို သူမဘက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“သမီး မသင်ချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ အန်တီ့စန္ဒရားကို ခိုးတီးပြီး အဲဒီလောက်ကောင်းအောင် တီးနိုင်ရတာလဲ”
ကျောင်းတိလေးက ခေါင်းခါရင်း ထပ်မံငြင်းဆန်လိုက်၏။
“သမီး မသင်ချင်ပါဘူး”
ချန်မေ့လန်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ မသင်ရမှာလဲ၊ သမီး သေချာတီးနိုင်ရင် သင်ရမှာပေါ့၊ မေမေ ပိုက်ဆံပေးမယ်”
ချင်ယွီက ကျောင်းတိလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ အကြံပေးလိုက်သည်။
“ငါတို့က အိမ်နီးချင်းတွေလေ၊ နင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ တာ့ဝေက နင့်အိမ်ကို ငှားချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်၊ ငါက အပြင်မှာ သင်တန်းတွေသင်ပေးတယ်၊
တစ်ချိန်ကို ၅ ယွမ်ယူတယ်၊ တစ်လကို ၁၅၀၊ တစ်နှစ်ကို တစ်ထောင်ကျော်ပေါ့၊ အဲဒါကို နင် တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ်ရင်ရော၊ ငါ ကျောင်းတိကို စန္ဒရားသင်ပေးမယ်၊ နင်က နင်အသုံးမပြုတဲ့ အခန်းကြီးခြောက်ခန်းလုံး ငါတို့ကို ရောင်းလိုက်လေ၊ ငါတို့ တစ်ခန်းကို ယွမ်နှစ်ထောင် သတ်မှတ်ပေးမယ်၊ ငါတို့အိမ်တွေက အနှေးနဲ့အမြန် ဖျက်သိမ်းခံရမှာဆိုတော့ နင့်ဆီက ငါ အခွင့်အရေးယူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊
နင့်မှာ ကျောင်းတိရဲ့ စန္ဒရားသင်တန်းအတွက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တဲ့ပိုက်ဆံ ရှိသွားတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ”
သူမ၏ အဆိုပြုချက်မှာ တရားမျှတပုံရပြီး ချန်မေ့လန်၏အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးထားပုံရသည်။
သို့သော် ချန်မေ့လန်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်၏။
“ငါ အိမ်ကို မရောင်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ချင်ယွီ၊ ငါ နင့်ကို အခန်းကြီးတစ်ခန်းကို ၅ ယွမ်နဲ့ ငှားပေးမယ်၊ နင်လိုချင်ရင် အခန်းငါးခန်း ငှားပေးပြီး အနောက်ဘက်မှာ ဝင်ပေါက်သီးသန့် လုပ်ပေးမယ်၊
နင် ငါတို့အိမ်ထဲကနေ မဖြတ်ဘဲ ပစ္စည်းတွေ အသွင်းအထုတ် လုပ်လို့ရတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ”
ယန်ကွမ်ရွာ၏အိမ်များ ဖျက်သိမ်းခံရချိန်တွင် ဤအိမ်ကို တိုက်ခန်းရှစ်ခန်းနှင့် လဲလှယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ချန်မေ့လန် အနေဖြင့် ၎င်းကို ရောင်းချမည်ဆိုပါက ရူးသွပ်ရာကျပေလိမ့်မည်။
ချင်ယွီမှာ မှင်သက်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူ့ကို အခမဲ့စန္ဒရားသင်ပေးဖို့ အချိန်ရှိမယ်မထင်ဘူး”
ချန်မေ့လန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“တခြားသူတွေကို တစ်ချိန် ၅ ယွမ် ယူတယ်ဆိုရင် ကျောင်းတိကိုလည်း ၅ ယွမ်ပဲယူလေ”
အနာဂတ်တွင် ချင်ယွီ၏ သင်တန်းကြေးများမှာ ၅ ယွမ်မှ ၅၀၊ ထို့နောက် ၂၀၀ အထိ တက်လာမည်ဖြစ်သည်။
လွီအာနျိုသည် ချင်ယွီ၏တပည့်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာမည်ဖြစ်၏။ ချန်မေ့လန်သည် ဤအချက်ကို ကြိုမြင်နိုင်ပြီး ၎င်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ချင်ယွီက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
“စန္ဒရားသင်တဲ့ ကလေးတွေအားလုံး အီလက်ထရောနစ်ကီးဘုတ်တစ်ခု လိုတယ်နော်”
ချန်မေ့လန်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
“အီလက်ထရောနစ်ကီးဘုတ်တစ်ခုက ယွမ် ၄၀ လောက်ပဲ ရှိတာမလား၊ ငါ ဝယ်ပေးမယ်”
ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်တန့်ရမည်ကို သိသော ချင်ယွီက ပြုံးကာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
“ငါ ကီးဘုတ်ကို ဝယ်ပေးပါ့မယ်၊ ကတိပေးပါတယ်၊ နင့်ဆီကနေ တစ်ပြားတစ်ကျပ်မှ ပိုမတောင်းပါဘူး”
ကုန်တိုက်ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လစဉ်လစာမှာ ယွမ် ၄၀ သာရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ တော်တော်လေးများပြားသော ပမာဏဖြစ်သည်။
ကျောင်းတိလေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကတိပေးလိုက်၏။
“မေမေ၊ သမီး မေမေ့ပိုက်ဆံတွေကို အလကားမဖြစ်စေရပါဘူး၊ သေချာကြိုးစားသင်ပါ့မယ်၊ မေမေက သမီးအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ”
သို့သော် သူမကလည်း မဆိုးလှပေ။ ယနေ့သည် သူမ စန္ဒရားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချင်ယွီက သူမသည် နင်လေးထက် ပိုကောင်းအောင်တီးနိုင်သည်ဟု ချီးကျူးခဲ့သည်။
ကျောင်းတိလေး ပျော်ရွှင်နေချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်၏မျက်လုံးများမှာမူ မကျဆင်းသေးသော မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နီရဲနေပြီး ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျောင်းတိ၏မိခင်က အဘယ်ကြောင့် သူမအပေါ် ဤမျှကောင်းပြီး သူ့မိခင်ကမူ အခြားသူများ၏ ကလေးများကို သွားရောက်ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရသနည်း။
ကြက်ပေါင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ချန်မေ့လန်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မေမေ ဒီထက်တောင် ပိုကောင်းနိုင်သေးတယ်၊ သမီးတို့ KFC ကြက်ကြော် ကြိုက်ကြတယ်မလား၊ ဒီနေ့ မေမေ သမီးတို့ကို ကြက်ကြော်တစ်တောင်းလုံး ကိုယ်တိုင်ကြော်ကျွေးမယ်၊
ပြီးတော့ မေမေတို့ဆီမှာ ကိုကာကိုလာလည်း ရှိတယ်လေ၊ ကြက်ကြော်ကို ကိုကာကိုလာနဲ့ တွဲစားကြမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”
‘ဒါဆိုရင် ဒီကိုကာကိုလာတွေအားလုံးက ငါတို့သောက်ဖို့ပေါ့လေ'
ရှောင်ဝမ်က အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
“အန်တီ၊ ကိုကာကိုလာ အများကြီးသောက်ရင် ဗိုက်နာလိမ့်မယ်၊ ကိုကာကိုလာက အူတွေကို ပုပ်စေတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ တစ်ခါတလေမှပဲ သောက်သင့်တာ”
ချန်မေ့လန်က အတည်ပေါက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အန်တီ ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်နေ့ကို သုံးပုလင်းသောက်တာတောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးမှသာ ရှောင်ဝမ်သည် ချန်မေ့လန် လိမ်ပြောနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
‘သူမ ငယ်ငယ်က ကိုကာကိုလာ ဆိုတာ ရှိတောင်မရှိသေးဘူးမလား၊ အန်တီက ငါ့ကိုလိမ်နေတာပဲ’
ရှောင်ဝမ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကိုကာကိုလာကို သယ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူ ဒေါသထွက်နေစဉ်မှာပင် ချန်မေ့လန်က မီးဖိုချောင်သုံးဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ဖောက်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်၏။
သူမ၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် အမြှုပ်များ ထွက်လာသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားတော့သည်။
သူမက မီးပုံးပျံကို ကျောင်းတိလေးအား ကမ်းပေးရင်း ရွှင်လန်းစွာပြောလိုက်သည်။
“ကိုကာကိုလာကို သုံးဆောင်ပါဦးရှင့်”
ကလေးသုံးယောက်လုံး ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်းစီနှင့် တောက်ပသော အနီရောင်မီးပုံးပျံတစ်လုံးစီ ရရှိသွားကြသည်။
မီးပုံးပျံများအားလုံးတွင် ကိုကာကိုလာကို သုံးဆောင်ပါဦးရှင့် ဟူသော တူညီသည့်စာတန်းတစ်ခု ပါရှိသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်မေ့လန်သည် အိမ်တွင် KFC ကြက်ကြော်ကို ပုံတူကူးကာ ဖန်တီးနေသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ဤအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး လွယ်ကူ၏။
ပထမဦးစွာ ကြက်ပေါင်များကို ချက်အရက်၊ ရှာလကာရည်နှင့် အခြားဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် စိမ်ထားပြီးနောက် ကြက်ဥ၊ ကစီဓာတ်နှင့် ဂျုံမှုန့်တို့ဖြင့် ရောစပ်ထားသော မုန့်နှစ်တွင် နှစ်လိုက်သည်။
အဓိကအချက်မှာ ဆီများများအသုံးပြုပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နှစ်ကြိမ်ပြန်ကြော်ရန်ဖြစ်၏။
ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကြက်သားအတွင်းရှိ အစိုဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး စားသောအခါ နူးညံ့စေမည်ဖြစ်သည်။
ကလေးများအားလုံးတွင် သွားပေါက်စလေးများသာ ရှိသေးသဖြင့် သူတို့သည် မာလွန်းသောအသားများကို မကိုက်နိုင်ကြပေ။