အခန်း ၇၀
Vol. 7 Ch. 70
အခန်း (၇၀)
သို့သော် ရဲများသည် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များမချမီ သတင်းများကို ပေါက်ကြားစေတတ်၏။
ထို့နောက် ကျောက်မီးသွေးကွင်း ပိုင်ရှင်များက ကုန်ပိုတင်ထားသော ထရပ်ကားယာဉ်မောင်းများအား သူတို့၏ယာဉ်များကို သော့ခတ်ကာ ရဲများမထွက်ခွာမီအထိ အနီးနားရှိ ကျောက်မီးသွေးကွင်းများတွင် ပုန်းအောင်းနေရန်နှင့် ရဲများထွက်သွားမှ ပြန်လည်မောင်းနှင်ရန် အကြောင်းကြားလေ့ရှိသည်။
ယန်ရှီရှန်း၏ယာဉ်မောင်းများသည် ရဲများလာရောက်စစ်ဆေးသည့်အခါတိုင်း သူတို့အိမ် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်မီးသွေးကွင်းတွင် ပုန်းအောင်းလေ့ရှိသည်။
ဤလူများသည် ရွာအတွက် ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။ အသွားအပြန်တွင် သူတို့သည် လူများ၏ အိမ်များမှ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူလေ့ရှိပြီး လူတိုင်းက သူတို့၏ဆုံးရှုံးမှုများကို ကြိတ်မှိတ်ခံကြရ၏။
ချန်မေ့လန်သည် တံခါးကို သစ်သားတုတ်နှစ်ချောင်းဖြင့် ထောက်ထားပြီးမှသာ ပြန်အိပ်ရန် စိတ်ချသွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျောက်သည် မြို့ထဲသို့ဝင်သည့် ပထမဆုံးလမ်းဆုံရှိ ထရပ်ကားကြီးများ တန်းစီနေသည့်ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့၏။
ရဲအရာရှိအချို့သည် ရယ်မောစကားပြောဆိုရင်း လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ညည်းတွားလိုက်၏။
“ဒီလို ညကြီးမိုးချုပ်အချိန်မှာ ခေါင်းဆောင်တွေကတော့ အပြင်မှာ အရက်သောက်နေကြမှာ သေချာတယ်၊ ငါတို့ကိုကျတော့ ဒီမှာ ကားစစ်ခိုင်းပြီး ခြင်ကိုက်ခံခိုင်းထားတယ်”
အခြားတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလာသည်။
“ဘာစစ်စရာရှိလို့လဲ၊ ကားစစ်မယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ အဲဒီထရပ်ကားသမားတွေ ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီပဲ”
အခြားရဲအရာရှိတစ်ဦးက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါတို့ တစ်ယောက်တော့ မိထားတယ်၊
ဟေ့လူ၊ ခင်ဗျားက ယာဉ်မောင်းလား၊ ဒီထရပ်ကားက ကုန်ပိုတင်ထားတယ်၊ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်၊ ယာဉ်မှတ်ပုံတင်ပြပါ၊ ခင်ဗျားက ဘယ်ကုမ္ပဏီကလဲ၊”
ယန်ကျောက်က ငွေတစ်ရာတန်တစ်ရွက်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးရင်း တောင်းဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးလို့ရမလား”
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး ဤနေရာတွင် လမ်းမီးများမရှိ၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများသာ ရှိသည်။ ရဲအရာရှိသည် ယန်ကျောက်၏မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာမမြင်ရသလို ဤထရပ်ကားယာဉ်မောင်းများကို သေချာကြည့်ရန်လည်း စိတ်မဝင်စားပေ။ သူက ငွေကိုယူကာ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျားသွားလို့ရပြီ”
ယန်ကျောက်က ဩဇာပါသောအသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဂရုစိုက်သွားပါ အရာရှိမင်း”
ရဲအရာရှိသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် အနောက်သို့လှည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက်စောင့်ပြီးမှ ထွက်သွား၊ ခဏနေရင် ငါတို့ရဲ့ ဒုတိယစခန်းမှူးနဲ့ ရုံးခွဲက ခေါင်းဆောင်တွေ ရှေ့နားမှာ နောက်ထပ်စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခု ချချင်ချလိမ့်မယ်၊ လမ်းလွှဲကနေသွားလိုက်”
ဤသူများမှာ ယန်ကွမ်ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများဖြစ်သည်။ ယန်ကျောက်သည် သူတို့အားလုံးကို အမှုတွဲမှတ်တမ်းများမှတဆင့် သိရှိနေသော်လည်း သူတို့ကမူ သူ့ကိုမမှတ်မိကြပေ။
သူ ဤသို့ပြောဆိုခြင်းက လွီလျန်၊ ယန်ပင်းနှင့် အခြားသူများသည် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များ မချရုံသာမက ဤညတွင် တာဝန်ပင်မကျကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
ယန်ကျောက်က ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အခြားရဲအရာရှိတစ်ဦးက သံလွင်စိမ်းရောင်ငွေစက္ကူပေါ်သို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးထိုးပြရင်း အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငွေတစ်ရာတန်တစ်ရွက်တဲ့၊ ဒီထရပ်ကားသမားတွေ တကယ်ကို ပိုက်ဆံရတာပဲ၊ တစ်ရာတန်တွေတောင် အလွယ်တကူပေးနိုင်တယ်”
အခြားတစ်ဦးက ထပ်မံပြောဆိုလာပြန်၏။
“အဲဒါ ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး၊ ငါတို့အဖွဲ့ထဲက ရဲအရာရှိတချို့ရဲ့ အိမ်တွေမှာ စပရိန်မွေ့ရာတွေတောင် ရှိတယ်၊ အားလုံး ကျောက်မီးသွေးသူဌေးတွေ ပေးထားတာချည်းပဲ၊ သူတို့က ညတွင်းချင်း ယွမ်သုံးလေးထောင်လောက် အလွယ်လေးရှာနိုင်ကြတာ”
အခြားရဲတစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်သည်။
“သွားကြစို့၊ သွားကြစို့၊ ငါ့လစဉ်လစာက ယွမ်သုံးရာပဲရှိတာ၊ ဒီအကြောင်းတွေ အများကြီးကြားရတာ ဒေါသထွက်ပြီး အသည်းယားလွန်းလို့”
“ဒါနဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ဘယ်မှာအရက်သောက်နေကြတာလဲ”
“အိမ်မက်မြို့တော်ပဲရစ်မှာ ဖြစ်ရမယ်၊ သီးသန့်အခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာပဲ”
“ငါတို့လည်း အိမ်မက်မြို့တော်ပဲရစ်ကို သွားကြရအောင်၊ ဒီည ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ဖြုန်းပစ်လိုက်ကြစို့”
“ခေါင်းဆောင်တွေကတော့ ပြည့်တန်ဆာတွေ သေချာပေါက်ခေါ်မှာပဲ၊ ငါတို့က ပြည့်တန်ဆာ မငှားနိုင်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အရက်လေးဘာလေး သောက်လို့ရတာပေါ့”
သူတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ် အမှောင်ထဲတွင် သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်လုံးအစုံကို သူတို့ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ ယန်ကျောက်သည် သူတို့အနောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ကြက်တွန်သံများနှင့် ခွေးဟောင်သံများကြားတွင် ချန်မေ့လန် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမ၏ သမီးလေးမှာ အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။
သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သမီးဖြစ်သူက ပါးစပ်ထဲတွင် သွားတိုက်ဆေးအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မေမေ၊ သမီး ဆရာမချင်ဆီမှာ ခွင့်တိုင်ပြီးပြီ၊ သမီးတို့အိမ်မှာလည်း စပရိန်မွေ့ရာရှိတော့မယ်လို့ နင်လေးကိုပါ ပြောပြလိုက်သေးတယ်”
ကလေးများသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသဖြင့် မနက်စာစားရန်ပင် မစောင့်နိုင်ကြတော့ပေ။ သို့သော် ယန်ကျောက်မှာမူ နံနက်ဆယ်နာရီလောက်မှသာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဘတ်စ်ကား နှစ်ခါစီးပြီးနောက် သူတို့သည် ကုန်တိုက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့ကြ၏။
သူတို့ ခေါင်းစွပ်အမည်းနှစ်စုံ လိုအပ်နေသေးသည်။ မဟုတ်ပါက ချန်မေ့လန်သည် ယနေ့တွင် စပရိန်မွေ့ရာကို သေချာပေါက် ဝယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
စွင်းနွီထောင်၏ ဇနီးအမည်မှာ ကျိုးကျဲ့ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခင်က သိုးမွေးစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဒေသခံ ရှီးမေမွေ့ရာစက်ရုံတွင် အရောင်းမန်နေဂျာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ယနေ့ ယန်ကျောက် လာရောက်မည်ဖြစ်သောကြောင့်သာ သူမ ဆိုင်သို့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက စက်ရုံတွင်သာ အလုပ်လုပ်နေမည်ဖြစ်၏။
ဤခေတ်ကာလတွင် စပရိန်မွေ့ရာများကို လူတိုင်း၏စိတ်ကူးထဲရှိ အမြင့်မားဆုံးအရာများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
၎င်းကို ဝယ်ယူခြင်းသည် အနာဂတ်မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ယူခြင်းနှင့် တူညီပြီး အိမ်ဝယ်ခြင်းထက်ပင် ပို၍အရေးကြီးသေးသည်။
သို့သော် ကျိုးကျဲ့သည် နာမည်အကြီးဆုံး ဖီးနစ်အမှတ်တံဆိပ်မွေ့ရာများကို မရောင်းဘဲ ဒေသခံ ရှီးမေအမှတ်တံဆိပ်ကိုသာ ရောင်းချပေး၏။
ဈေးနှုန်းတူညီသော်လည်းဈေးနှုန်းတူညီသော်လည်း သူမ၏ အမှတ်တံဆိပ်မှာ နာမည်မကြီးသဖြင့် ဤအမှတ်တံဆိပ်ကို ရောင်းချရန် ပိုမိုခက်ခဲသည်။
ထို့ကြောင့် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သူမထံသို့ ကြီးမားသော စီးပွားရေးအရောင်းအဝယ်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
သူမသည် အဝေးမှ ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်လှမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“မေ့လန်၊ တကယ်ပဲ နင်လား”
ချန်မေ့လန်က ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အစ်မကျိုး”
ကျိုးကျဲ့က ယန်ကျောက်ကို တစ်လှည့်၊ ချန်မေ့လန်ကို တစ်လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“နင်နဲ့ ယန်ကျောက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အတူတူ လက်ထပ်ဖြစ်သွားကြတာလဲ”
ထို့နောက် သူမက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်၏။
ကျိုးကျဲ့ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ပြောချင်နေသည့်စကားများ ရှိနေကြောင်း ချန်မေ့လန်က ထက်မြက်စွာ ရိပ်မိလိုက်သည်။
ယန်ကျောက်က ဝင်ရောက်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် သိကြတာလား”
ကျိုးကျဲ့သည် ယခင်က သိုးမွေးစက်ရုံတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ချန်မေ့လန်မှာ လူကြီးပညာရေးကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကျိုးရွှယ်ချင်း၏မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် သိုးမွေးစက်ရုံတွင် အထည်စကောက်သည့် အလုပ်ကို ရက်အနည်းငယ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူး၏။
နောက်ပိုင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒကြောင့် နိုင်ငံပိုင်သိုးမွေးစက်ရုံတွင် လုပ်ငန်းမရှိတော့သဖြင့် သူမ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ဖခင်က သူမကို ယန်ရှီရှန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးကာ လက်ထပ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ကျိုးကျဲ့က ပြုံးကာ အတည်ပြုလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့သိကြတယ်၊ အလုပ်အတူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ”
စစ်ဝတ်စုံအပြည့်၊ ဦးရေပြားနှင့် ကပ်နေသော ဆံပင်တိုတို၊ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများနှင့် တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိသော်လည်း အသားအရေမှာ မည်းလွန်းနေသော ယန်ကျောက်ကို သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။
ကျိုးကျဲ့သည် သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ယန်ကျောက်၊ နင့်ကိုယ်နင် နည်းနည်းလောက် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် လုပ်သင့်တယ်၊ ငါတို့ မေ့လန်က အသားဖြူဖြူ၊ ရုပ်ချောချောနဲ့ သဘောကောင်းတဲ့ယောက်ျားတွေကိုပဲ သဘောကျတာ”
ယန်ကျောက်၏မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျိုးကျဲ့၏အကြည့်ထဲတွင် ထူးခြားမှုတစ်ခုခုကို ချန်မေ့လန် သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူမက ကျိုးကျဲ့၏လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အစ်မကျိုး၊ ကျွန်မက အသားဖြူဖြူ ရုပ်ချောချောယောက်ျားတွေကို သဘောကျတယ်လို့ ဘယ်သူကပြောလဲ”
ကျိုးကျဲ့နှင့် ချန်မေ့လန်တို့သည် ယခင်က ခဏတာမျှသာ ဆုံခဲ့ဖူးကြ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုစဉ်က သူမသည် သိုးမွေးစက်ရုံတွင် နိုင်ငံရေးနှင့် ဝါဒဖြန့်ချိရေး တာဝန်ခံ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချန်မေ့လန်မှာ သာမန် ယာယီအလုပ်သမားလေးသာ ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံရေးစစ်ဆေးမှုကာလအတွင်း တစ်ကြိမ် စကားပြောခဲ့ဖူးသည်မှလွဲ၍ သူတို့ တစ်ခါမျှ စကားမပြောခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် သူတို့အချင်းချင်း သိကျွမ်းကြပြီး အလုပ်အတူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အသိအကျွမ်းများဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
ကျိုးကျဲ့သည်လည်း သူမကို ထိုကဲ့သို့ပင်ဆက်ဆံရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။
သူမက ချန်မေ့လန်ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ကာ အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။
“တိုးတိုးလုပ်ပါ၊ အဲဒီတုန်းက ငါတို့က အတွင်းရေးမှူးကျိုးကို နင့်ဓာတ်ပုံသွားတောင်းပြီး စစ်သားလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမလို့ လုပ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊
အဲဒီတုန်းက နင်က သူတို့က အရမ်းမည်းတယ်၊ ရုပ်ဆိုးပြီး ကြမ်းတမ်းတယ်ဆိုပြီး ငြင်းခဲ့တာလေ၊ နင်က အသားဖြူဖြူ၊ ရုပ်ချောချောနဲ့ သဘောကောင်းတဲ့သူကိုပဲ ရှာချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊
နင့်ရဲ့ ပထမအိမ်ထောင်ရေးက အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ကွာရှင်းခဲ့ရတယ်မလား၊ ယန်ကျောက်က အရင်က စစ်သားဆိုတော့ နင်သဘောကျတဲ့ပုံစံမျိုးမဟုတ်ဘူး၊
ဒါပေမဲ့ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒုတိယအိမ်ထောင်တွေဆိုတော့ ဘယ်သူမှ ဂျီးမများသင့်တော့ဘူးလေ၊ နားလည်လား”
ချန်မေ့လန်က အံ့ဩတကြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။
“အစ်မတို့က ကျွန်မကို စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ”