အခန်း ၇၆

အခန်း (၇၆)

ဒုရဲမှူးမာ အလုပ်ထွက်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ဤရုံးခွဲ၏ အဂတိလိုက်စားမှု အတိမ်အနက်မှာ ရှင်းလင်းသွားတော့၏။

ဌာနအသီးသီးမှ လူများသည် ရဲမှူးစွင်းထံသို့ တဖွဲဖွဲ လာရောက်ကြပြီး အချို့က လစာမဲ့ခွင့်တောင်းကြသည်၊ အချို့က ဖျားနာခွင့် သို့မဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာခွင့် တောင်းကြပြီး အချို့ကမူ တိုက်ရိုက်ပင် အလုပ်ထွက်စာ တင်ကြတော့သည်။

စွင်းနွီထောင်သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းစစ်ဆင်ရေးများတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ရဲအရာရှိ ဆယ်ဂဏန်းကျော် စုပေါင်းသပိတ်မှောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရ၏။

သူက ယန်ကျောက်နှင့်အတူ လှုံ့ဆော်ရေးအစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟုဆိုကာ ညတွင်းချင်း သူတို့ကို အိမ်မပြန်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

စွင်းနွီထောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သေချာပေါက် လာဘ်ငွေမယူဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်သရွေ့ အတိတ်က အမှားများကို ခွင့်လွှတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏အလုပ်ကိုသာ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ယန်ကျောက်အား နားချစေချင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လွီလျန်နှင့် ယန်ပင်းတို့ပင် အချုပ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ဌာနအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်ငယ်များသည်လည်း အရူးများမဟုတ်ကြပေ။

အကယ်၍ သူတို့ ယခုသပိတ်မမှောက်ပါက ယနေ့ ခေါင်းဆောင်များ၏ကံကြမ္မာသည် မနက်ဖြန်တွင် သူတို့၏ကံကြမ္မာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေကြပြီး ဆေးလိပ်သောက်ကာ စကားပြောဆိုနေကြ၏။

ယန်ကျောက်နှင့် စွင်းနွီထောင်တို့ကို မည်သူမျှ အလေးအနက်မထားကြပေ။

ယန်ကျောက်သည် ဝင်လာသည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။

“ရဲဘော်တို့၊ အလုပ်မလုပ်ချင်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ထွက်ချင်တဲ့သူ နောက်ထပ်ရှိသေးလား”

လူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လက်အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းစွာ မြောက်တက်လာခဲ့၏။

ဟွာနိုင်ငံ၏ သမိုင်းတွင် ဤကာလသည် ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းအများဆုံး အလုပ်ထွက်ကာ ပုဂ္ဂလိကကဏ္ဍသို့ ကူးပြောင်းကြသည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အလွယ်ကူဆုံးအချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းထဲ ဝင်ရောက်ရန် အိပ်မက်မက်နေကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူဌေးအသစ်များ များလွန်းသဖြင့် လူတို့၏နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေကာ အလုပ်တွင် အာရုံစိုက်၍မရနိုင်တော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်များက ဝန်ထမ်းများကို ဆက်နေရန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးရသည့် တစ်ခုတည်းသောခေတ်ကာလလည်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က ထပ်မံမေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး သတင်းစာဖတ်ကြလား၊ စစ်တပ်အင်အား အကြီးအကျယ်လျှော့ချတဲ့ အစီအစဉ်မှာ လူဘယ်လောက် ဖြုတ်ချခံရလဲဆိုတာ မင်းတို့သိကြလား”

……..

ယန်ကျောက်က ဆက်လက်မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။

“ရှေ့တန်းက စစ်သားဟောင်း ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်က သုံးလေးနှစ်ဆက်တိုက် ဗိုက်ပြည့်အောင် နှင်းတွေနဲ့ ပဲတွေကိုပဲ စားခဲ့ရပြီး ကျည်ဆန်မိုးတွေကြားထဲကနေ အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ရပေမယ့် စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း တပ်မတော်ကနေ အနားပေးတဲ့ အကြောင်းကြားစာတွေရပြီး အခြေချဖို့ ထောက်ပံ့ငွေ ယွမ်ရာဂဏန်းလေးနဲ့ပဲ အိမ်ပြန်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်းတို့သိကြလား”

၁၉၈၈ ခုနှစ် လူတစ်သန်း စစ်တပ်အင်အား လျှော့ချရေး အစီအစဉ်တွင် စစ်သားတစ်သန်းအနက် သောင်းဂဏန်းလောက်သာ အလုပ်အကိုင်များ ရရှိခဲ့ကြသည်။

ကျန်သူများမှာ ကိုယ့်ကြမ္မာ ကိုယ်ဖန်တီးရန် အိမ်သို့ ပြန်လွှတ်ခံခဲ့ရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဗီယက်နမ်နှင့် ဆယ်နှစ်ကြာ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် နိုင်ငံတော်တွင် ငွေကြေးမရှိတော့သော်လည်း စစ်တပ်မှာမူ ဝန်ထမ်းအင်အား အလွန်အမင်းများပြားနေသဖြင့် လျှော့ချခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

စစ်သားဟောင်း မည်မျှ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ကြသနည်း၊ မည်မျှ ပြဿနာရှာချင်ခဲ့ကြသနည်း၊ မည်မျှက စစ်တပ်ထဲတွင် ဆက်နေချင်ခဲ့ကြသနည်း။

ယန်ကျောက်သည် လူတိုင်း၏ဒေါသကို ငြိမ်သက်သွားစေရန်အတွက် သူ့တပ်ရင်းတွင် အရပ်ဘက်သို့ ပထမဆုံးပြောင်းရွှေ့ခဲ့သူဖြစ်သည်။

ရဲများမှာမူ ပျင်းရိစွာ ပြန့်ကျဲနေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သားများမှာ သနားစရာကောင်းလှသည်၊ ထောက်ပံ့ကြေးများ သို့မဟုတ် လစာများ မရှိကြပေ။

စစ်မြေပြင်မှ သူရဲကောင်းများသည် ယခုအခါ အိမ်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေပြီး ဘာမှအသုံးမကျသူများ ဖြစ်နေကြ၏။ သို့သော် ၎င်းက သူတို့နှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။

ယန်ကျောက်က သူ့စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

“ငါ့တပ်ရင်းမှာ အလုပ်အကိုင်ရဖို့ စောင့်နေတဲ့သူ ထောင်နဲ့ချီပြီးရှိတယ်၊ အကယ်၍ မင်းတို့ စောစောအလုပ်ထွက်ရင် အလုပ်လိုနေတဲ့သူတွေအတွက် နေရာဖယ်ပေးရာရောက်တာပေါ့၊

မင်းတို့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေရပြီး စောစောစီးစီး ကြီးပွားချမ်းသာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးရင်း ငါ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယန်ကျောက် ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရဲအရာရှိတစ်စုသည် သူတို့၏ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်မတ်ပြန်ထိုင်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် တစ်လလျှင် ယွမ် ၄၀၀ က နည်းလွန်းသည်ဟု ညည်းညူနေကြသော်လည်း မီးခိုးငွေ့များဖုံးလွှမ်းနေသော စစ်မြေပြင်မှ ပြန်လာသည့် ထိုသူရဲကောင်းများသည် သူတို့၏ကလေးများအတွက် နို့မှုန့်ပင် မဝယ်နိုင်ကြပေ။

ဤအလုပ်မျိုးရလျှင် သူတို့ ငိုကြွေးကာ ကျေးဇူးတင်ကြပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ကြမ်းတမ်းသော လက်တွေ့ဘဝပင်ဖြစ်သည်။

အသစ်ခန့်အပ်ခံရသောအရာရှိ ယန်ကျောက်သည် တစ်ခါတည်း အစွမ်းပြရုံဖြင့် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

လွီလျန်၊ ယန်ပင်းနှင့် အခြားသူများသည် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး ပါတီမှလည်း ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။ အလုပ်ထွက်စာ တင်ထားသူများအားလုံး၏စာများကို ခွင့်ပြုချက်ရရန် မြို့တော်ရဲစခန်းသို့ ပေးပို့ခဲ့၏။

သူသည် ယခင်က သူဦးဆောင်ခဲ့ပြီး လက်ရှိတွင် အိမ်၌ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေသော တပ်ခွဲအဆင့်ရှိ အရာရှိအချို့ကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့ခန့်အပ်ထားလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကျင်းတုန်းလမ်း ရဲစခန်းတွင် ယန်ကျောက်၌ အရည်အချင်းရှိသော ဒုတိယဗိုလ်အချို့ ရှိနေပြီဖြစ်၏။

ယန်ရှီရှန်းကိုလည်း ဖြေရှင်းရန် ကျန်ရှိသေးသည်။

ထရပ်ကား မတော်တဆမှုကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးသော်လည်း လာဘ်ပေးလာဘ်ယူလုပ်မှုမှာ ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ယန်ရှီရှန်းအား အမှန်တကယ်သစ္စာဖောက်ခဲ့သူမှာ ယန်ရှီရှန်းကိုယ်တိုင်ပင် ထင်မှတ်မထားသည့် ဒုရဲမှူးမာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် အလုပ်ထွက်မည်ဟု အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်ခဲ့သော်လည်း အနောက်သို့လှည့်ကာ ရဲမှူးစွင်းထံ သီးသန့်သွားရောက်တောင်းပန်ခဲ့ပြီး သူ၏အမှားများကို ကိုယ်တိုင်ဝန်ခံကာ သူဌေးအသစ်များထံမှ လာဘ်ငွေလက်ခံခဲ့သော ရုံးခွဲရှိလူတိုင်းကို သတင်းပေးခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရဲအရာရှိများစွာကို အလုပ်ထွက်စေခဲ့သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဤကပ်ဘေးကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး သူဌေးအသစ်များ၊ အထူးသဖြင့် ယန်ရှီရှန်းအား ဖမ်းဆီးရန်ဝရမ်းများမှာ တတိယနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

စွင်းနွီထောင်သည် မြို့တော်ရဲစခန်းရှိ အစည်းအဝေးတစ်ခုသို့ သွားရောက်နေပြီး ပြန်လာလျှင် လက်မှတ်ရေးထိုးရမည်ဖြစ်၏။

ယန်ကျောက်သည် ဖမ်းဝရမ်းများကို စွင်းနွီထောင်၏စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

သုံးရက်ဆက်တိုက် အချိန်ပိုလုပ်ပြီးနောက် ယန်ကျောက်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးရန် ရှောင်လျို တာဝန်ယူရတော့သည်။

ယနေ့ ယန်ကျောက်၏ ပြဇာတ်ဆန်ဆန်လုပ်ရပ်များက လူအတော်များများ အထက်မှအောက်အထိ တိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ရဲစခန်းရှိလူတိုင်း ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်ကို အသာထား၊ ဒုရဲမှူးမာသည်ပင် စိတ်ထဲ၌ နာကြည်းမုန်းတီးနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် ကြောက်လန့်နေဟန်ပြကာ ယန်ကျောက်အား ဖြုတ်ချရန် နည်းလမ်းရှာဖွေဖို့ လူတိုင်းကို တိတ်တဆိတ် စည်းရုံးနေခဲ့၏။

သို့သော် ဒုရဲမှူးမာသည် သူ၏အလုပ်တာဝန်အပေါ် အလွန်အမင်းသတိထားပြီး ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေသည့်ဟန် ပြနေခဲ့သည်။

ယာဉ်မောင်း ရှောင်လျိုသည်လည်း အတော်လေး ကြောက်လန့်နေခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယန်ကျောက်၏ ကိုကာကိုလာ ဘူးကြီးတစ်ဘူးကို သောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယန်ကျောက်က လက်စားချေမည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဗိုလ်ကြီးယန် ကားပေါ်သို့တက်လာချိန်တွင် အလွန် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေပုံရပြီး တက်ကြွစွာပင် ပြောလိုက်‌သေးသည်။

“ရှောင်လျို၊ သီချင်းလေးဖွင့်ပါဦးကွာ၊ ငါ စစ်တပ်ထဲမှာနေလာတာ အရမ်းကြာပြီဆိုတော့ အခုခေတ်လူတွေ ဘာတွေနားထောင်ကြလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး”

ရှောင်လျိုက ချက်ချင်းပင် ရေဒီယိုကို ဖွင့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် အသံသွင်းထားသော တိပ်ခွေဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးသီချင်းမှာ အမျိုးသားတိုင်း နှစ်သက်ကြသော ချွေ့ကျန်း၏သီချင်းဖြစ်သည်။

ရေဒီယိုမှ ချက်ချင်းပင် အသံထွက်လာလေသည်။

“ငါ အဆုံးမရှိ မေးနေခဲ့တယ်၊ မင်း ငါနဲ့ ဘယ်တော့ လိုက်လာမှာလဲ...”

သို့သော် သီချင်းစသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျောက်က အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“သီချင်းပိတ်လိုက်”

‘ဒါဆို ဗိုလ်ကြီးယန်က ရော့ခ်သီချင်းတွေကို မကြိုက်ဘူးပေါ့'

ရှောင်လျိုက သီချင်းကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ယန်ကျောက်သည် သီချင်းနားထောင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သေချာသည်မှာ သူ၏ခက်ထန်သော မျက်နှာထားသည်လည်း သီချင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကျိုးရွှယ်ချင်းကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကားသည် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းအသစ် လုကျင်းယွီတို့သည် ထိုနေရာတွင် ဘတ်စ်ကားစောင့်နေကြ၏။

တစ်ခဏတာ အကြည့်အတွင်း ယန်ကျောက်သည် ကျိုးရွှယ်ချင်းက ငွေတိုက်စာချုပ်တစ်ထပ်ကို ကိုင်ထားပြီး လုကျင်းယွီနှင့် တစ်ခုခုပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကားဖြတ်သွားချိန်တွင် လုကျင်းယွီပြောလိုက်သောစကားကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

“မင်းက တကယ်ကို မင်းယောက်ျားအတွက် ကံကောင်းစေတဲ့ အဆောင်လေးပဲ၊ မင်းဝယ်သမျှအရာအားလုံးက အမြတ်ထွက်နေတာပဲ”

ကျိုးရွှယ်ချင်းက တက်ကြွစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မတို့ ယွမ်ငါးထောင်တောင် မြတ်သွားပြီ၊ နိုင်ငံပိုင်ကုန်တိုက်ကိုသွားပြီး စပရိန်မွေ့ရာတစ်လုံး ဝယ်ကြမလား”

လုကျင်းယွီ ဘာပြန်ပြောလိုက်သည်ကို ယန်ကျောက် မကြားလိုက်ရပေ။

လုကျင်းယွီသည် ကျိုးရွှယ်ချင်းကို ဖက်ထားကာ ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးရယ်ရင်း ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တိုးဝှေ့တက်သွားကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် ယန်ကျောက်ထံမှငွေချေးရန် ဖုန်းဆက်ခဲ့သော်လည်း သူ မချေးပေးခဲ့ပေ။

ယခု သူမ ငွေရှာနိုင်သွားပုံရသည်။

‘ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး'