အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇)

ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ ယန်ကျောက်အပေါ် အကြီးမားဆုံး မကျေနပ်ချက်မှာ သူ ငွေမရှာတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု သူမသည် ငွေရှာနိုင်သောအမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူ့ထံမှ ငွေချေးရန် ဆက်လက်ပူဆာနေတော့မည်မဟုတ်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကားသည် နိုင်ငံပိုင်ကုန်တိုက်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုန်တိုက်၏အသံချဲ့စက်များမှလည်း သီချင်းသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ချိုမြိန်သော ဟောင်ကောင်နှင့် ထိုင်ဝမ်သီချင်းများပင်။

“ယောက်ျားတွေက ရိုမန်တစ်ဆန်တာကို သဘောကျတယ်၊ မိန်းမတွေက လှပတာကို သဘောကျတယ်၊ မသိလိုက်ဘဲ ငါ မင်းကို ကြွေသွားတယ်...

ဇနီးသည်ရှိနေတာတောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသေးတယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေရင်တောင် အိုမင်းသွားမှာကို ကြောက်ရသေးတယ်”

ဤသီချင်းသည် ညကလပ်များတွင် မကြာခဏ ဖွင့်လေ့ရှိသော သီချင်းတစ်ပုဒ်လည်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“ရှောင်လျို၊ ကားရပ်လိုက်”

အပြင်ပန်းကြည့်ရသလောက် တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ ဗိုလ်ကြီးယန်က ဒီလိုမျိုး ချွဲချွဲနွဲ့နွဲ့ ဟောင်ကောင်လေသံမျိုးကို သဘောကျတာလား’ ဟု ရှောင်လျိုက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

‘သူ ဒီသီချင်းမျိုးကို နားထောင်ရတာ သဘောကျလို့ ကားရပ်ခိုင်းတာလား'

ရှောင်လျိုက ဘရိတ်ကို အလျင်အမြန် နင်းလိုက်ပြီး ‘ဗိုလ်ကြီးယန် ဘာဖြစ်လို့လဲ’ ဟု မေးချင်သော်လည်း ယန်ကျောက်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အဝေးသို့ လျှောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

နိုင်ငံပိုင် ကုန်တိုက်အပြင်ဘက်တွင် ရှီးမေမွေ့ရာများအတွက် ကြီးမားသော ပရိုမိုးရှင်းပွဲတစ်ခု ကျင်းပနေသည်။

“ရှီးမေမွေ့ရာ၊ တူအချက်တစ်ထောင်အောက်မှာတောင် မကျိုးပဲ့နိုင်ဘူး”

“လူတိုင်း လာရောက်ပြီး ကုတင်တွေကို ထုရိုက်ကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့မွေ့ရာတွေက အချက်တစ်ထောင် ထုရိုက်ခံရရင်တောင် မပျက်စီးနိုင်ပါဘူး”

သေချာသည်မှာ ထိုနေရာတွင် လူများပြည့်နှက်နေပြီး အများစုမှာ မွေ့ရာများကို ထုရိုက်ကြည့်ရန် အခွင့်အရေးကို လုယက်နေကြ၏။

ယွမ်ငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင်တန် စပရိန်မွေ့ရာတစ်လုံးကို မည်သူက မထုရိုက်ကြည့်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

သတင်းစာမှ သတင်းထောက်များပင် ဤပွဲကို သတင်းယူရန် ရောက်ရှိလာကြပြီး ရှီးမေပရိဘောဂစက်ရုံသည်လည်း သတင်းစာထဲတွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ကုန်တိုက်မှနေ၍ မွေ့ရာများကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ ထွက်လာသူများ အဆက်မပြတ်ရှိနေပြီး ဖီးနစ်အမှတ်တံဆိပ် မဟုတ်တော့ဘဲ ပြည်တွင်းဖြစ် ရှီးမေအမှတ်တံဆိပ်များသာ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျောက်သည် နိုင်ငံပိုင်ကုန်တိုက်၏ စာလုံးကြီးများကို မော့ကြည့်ကာ ရပ်နေလိုက်၏။

ကျိုးကျဲ့က ချန်မေ့လန်အား ကုတင်ဆယ်လုံးရောင်းရပါက တစ်လုံးပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။

ယန်ကျောက်အနေဖြင့် ဤ ‘တူအချက်တစ်ထောင်အောက်မှာတောင် မကျိုးပဲ့နိုင်တဲ့’ ရှီးမေမွေ့ရာ မည်မျှရောင်းရသည်ကို ရေတွက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် ကုန်တိုက်အဝင်ဝတွင် ခဏတာမျှ ရပ်နေပြီးနောက် ကံတရား၏ ဖန်တီးမှုအရ သူသည် ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် လုကျင်းယွီတို့ လက်ချိတ်ကာ ကုန်တိုက်ထဲသို့ဝင်ရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျိုးရွှယ်ချင်းက ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ ယွမ်နှစ်ထောင်ပဲမြတ်တာ နှမြောစရာပဲ၊ အကယ်၍ ကျွန်မသာ နောက်ထပ် ယွမ်ခြောက်ထောင် ရခဲ့ရင် ဒီထက်ပိုပြီးမြတ်မှာ”

လုကျင်းယွီက အားပေးစကားဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက အရမ်းကောင်းနေပါပြီ၊ မင်းက တကယ်ကို မင်းယောက်ျားအတွက် ကံကောင်းစေတဲ့ အဆောင်လေးပဲ”

ယန်ကျောက်၏ခြေလှမ်းများ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

‘သူမက ငါ့ရဲ့ဆုကြေးငွေ ယွမ်ခြောက်ထောင်အကြောင်း ပြောနေတာများလား'

သေချာသည်မှာ ယန်ကျောက်သည် ကျိုးရွှယ်ချင်းကို လုံးဝ အာရုံစိုက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းထဲဝင်ကာ သူဌေးအသစ်ဖြစ်လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသော ထိုရဲအရာရှိများကဲ့သို့ပင် သူမ ချမ်းသာကြွယ်ဝသွားပြီး သူ့မျက်စိရှေ့မှောက်မှ ထာဝရပျောက်ကွယ်သွားရန်သာ သူ ဆန္ဒရှိနေခဲ့၏။

အကယ်၍ သူမ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဆိုပါက အတိတ်က ကျိုးရွှယ်ချင်း ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သော ထောက်ပံ့ကြေးများအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်ရန် ယန်ကျောက် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်၌။

ယနေ့တွင် ချင်ယွီသည် ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့ကို ကျောင်းဝင်ခွင့် လူတွေ့စစ်ဆေးမှုအတွက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ချန်မေ့လန်ကမူ ငှားရမ်းမည့် အခန်းများအား ပြင်ဆင်နေသော ယန်တာ့ဝေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမတွင် ငှားရမ်းရန် အခန်းကြီး ငါးခန်းရှိပြီး တစ်လလျှင် တစ်ခန်းကို ၅ ယွမ် ဟူသော သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလွန်းသည့် ဈေးနှုန်းဖြင့် စုစုပေါင်း ၂၅ ယွမ်သာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ယန်တာ့ဝေသည် ချန်မေ့လန်တို့မိသားစုကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘဲ အဝင်အထွက်နှင့် ပစ္စည်းများ သယ်ယူနိုင်ရန် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် သီးခြားအဝင်ပေါက်တစ်ခုအား ဖောက်လုပ်ကာ ရှေ့တံခါးကို သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။

ယန်တာ့ဝေသည် အိမ်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုသော ငြမ်းစင်များ၊ ဝါးခြမ်းပြားများနှင့် သံမဏိပိုက်များကို အိမ်ထဲသို့သယ်ယူရန် လူတစ်စုအား ညွှန်ကြားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်မေ့လန်က စူးစမ်းလိုက်၏။

“ရှင်တို့မိသားစုက အိမ်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား”

ယန်တာ့ဝေ၏မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ချန်မေ့လန်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် နဖူးကိုရိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မေ့လန်၊ နင့်အိမ်ကို နင့်အစ်ကိုကြီးက ဆောက်ပေးခဲ့တာမဟုတ်လား”

အမှန်တကယ်ပင် မေ့လန်၏အိမ်ကို ချန်တကုန်းအကူအညီဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသောတစ်ထပ်တိုက်လေးမျှ မဟုတ်ပေ။

ဤအိမ်၏ အုတ်မြစ်သည် အနည်းဆုံး သုံးထပ်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်က အတည်ပြုလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ ဘာလို့မေးတာလဲ”

ယန်တာ့ဝေက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

“မပြောပါနဲ့တော့ဟာ၊ ငါတို့စက်ရုံရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို ပြန်ဆောက်ဖို့ ငါ ကန်ထရိုက်ယူထားတာ၊ အဲဒီပရောဂျက်ကို ယောက်ဖကို ကိုင်ခိုင်းမလို့လေ၊

ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဂျပန်မှာ ရွှေရှာရင် ပိုက်ဆံပိုရနိုင်တယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပြောလိုက်တော့ သူက ငါ့ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားပြီ၊ အခု ငါ့မှာ ပန်းရန်ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ မရှိတော့ဘူး”

‘ပန်းရန်ခေါင်းဆောင်လား’

ချန်မေ့လန်သည် ဝါးငြမ်းများနှင့် သံမဏိပိုက်များ ပြည့်နှက်နေသောအခန်းကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။

“ကျွန်မ ပန်းရန်ခေါင်းဆောင် လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”

တုန်းဖန်အုပ်စုသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဆောက်လုပ်ရန် လိုအပ်နေပြီး ယန်တာ့ဝေကဲ့သို့သော အတွင်းလူများသည် ထိုကန်ထရိုက်ကို ရရှိရန် နည်းလမ်းရှာဖွေကြမည်ဖြစ်၏။ သူကိုယ်တိုင် ငွေအနည်းငယ် အမြတ်ထုတ်ပြီးနောက် အလုပ်ကို တစ်ဆင့်ပြန်လည် ငှားရမ်းမည်ဖြစ်သည်။

ယန်တာ့ဝေက လက်ငါးချောင်းထောင်ပြရင်း သတိပေးလိုက်သည်။

“နင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား၊ ဒီလိုအလုပ်မျိုးက အရင်းအနှီးလိုတယ်၊ စတင်ဖို့ အနည်းဆုံး ယွမ်ငါးထောင်တော့လိုလိမ့်မယ်”

ချန်မေ့လန်သည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသဖြင့် စိတ်အားထက်စွာ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်မြတ်နိုင်မလဲ”

ယန်တာ့ဝေက လက်ငါးချောင်းကို ထပ်မံထောင်ပြလိုက်သည်။

“အကယ်၍ နင်က ကန်ထရိုက်ကို တကယ်ယူရဲတယ်ဆိုရင် ဒီအလုပ်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေအပါအဝင် နင့်ကို ယွမ်ငါးသောင်းပေးမယ်၊ အနည်းဆုံး ယွမ်သုံးသောင်းလောက်တော့ မြတ်နိုင်ပါတယ်”

ချန်တကုန်းသည် အိမ်ဆောက်တတ်ပြီး ယခင်ကလည်း အလုပ်သမားများကို ငှားရမ်းခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းမှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အလွန်ဆုံး နှစ်လအတွင်း ပြီးစီးနိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ လျင်မြန်သောဝင်ငွေတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ချန်မေ့လန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်လည်း သဘောတူတယ်၊ အလုပ်ကို ကျွန်မကိုသာပေး၊ ကျွန်မအစ်ကိုကြီးကို ချက်ချင်းလာလုပ်ဖို့ ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်မယ်”

ယွမ်ယွမ်က အဝေးမှနေ၍ ရွှင်လန်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မေမေ၊ သမီးတို့ လူတွေ့စစ်ဆေးပွဲကနေ ပြန်လာပြီ၊ သမီးရော ရှောင်ဝမ်ရော တုန်းဖန်ကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရပြီသိလား”

ငွေကြေးပေးသွင်းပြီးဖြစ်ရာ ချန်မေ့လန်၏အမြင်တွင် လူတွေ့စစ်ဆေးမှုဆိုသည်မှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက် မည်မျှပျော်ရွှင်နေသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေလိုက်လေ၏။

ချင်ယွီသည် ငှားရမ်းထားသော သင်တန်းကြေးပြေစာကို ချန်မေ့လန်ထံ ကမ်းပေးရင်း နှုတ်ခမ်းအနည်းငယ်စူကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုကိုယ်တိုင် သူတို့ကို လူတွေ့စစ်ဆေးခဲ့တာ၊ ယွမ်ယွမ်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဝမ်ကိုတော့ နင် သေချာလေး ပိုပြီးပညာပေးဖို့ လိုမယ်လို့ သူထင်တယ်တဲ့၊”

ချန်မေ့လန်က စူးစမ်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ကလေးများအား ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချင်ယွီက အသံနှိမ့်ကာ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုက ပြောတယ်၊ ကောင်လေးက ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ဘူး၊ သူ့မျက်လုံးတွေက ဂနာမငြိမ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ခံထားရပုံ မရဘူးတဲ့၊

ပြီးတော့ သူက ပထမတန်း ပြီးထားပေမယ့် သူ့ရဲ့ ပင်ယင်းတွေက လုံးဝ ဗြောင်းဆန်နေတာပဲတဲ့၊

သူက ယန်ကျောက်ရဲ့သားဖြစ်နေလို့သာ ကျောင်းအုပ်ကြီးက လက်ခံလိုက်တာ၊ မဟုတ်ရင် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပဲပေးပေး သူ လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့”

အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏ယခင်ဘဝက အလယ်တန်းကျောင်းတက်ရမည့် အချိန်ရောက်သောအခါ ချန်မေ့လန်သည် ယွမ်ယွမ်၊ လုတာ့ပေါင်နှင့် လွီအာနျိုတို့ကို တုန်းဖန်အလယ်တန်းကျောင်းသို့ပို့ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်က ကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုသည် လွီအာနျိုကိုသာ လက်ခံခဲ့၏။ လုတာ့ပေါင်နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့ကို လက်မခံခဲ့ဘဲ ယွမ်ယွမ်၏မျက်လုံးများက ဂနာမငြိမ်ကြောင်းနှင့် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြောင်း၊ သူမသည် ပညာသင်ကြားရန်မသင့်တော်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုကျောင်းအုပ်ကြီးလျိုသည် စက်ရုံပိုင်အလယ်တန်းကျောင်းတစ်ခုကို ရှီးဖျင်မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရှိမှု အမြင့်မားဆုံးကျောင်းဖြစ်လာအောင် တစ်ကိုယ်တော် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မြို့၏ ထိပ်တန်းအလယ်တန်းကျောင်းအဖြစ် အမြဲတမ်းရပ်တည်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်၏။

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထက်မြက်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် အကောင်းဆုံးကျောင်းသားများကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝက ယွမ်ယွမ်သည် အတန်းကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ပညာဆက်လက်မသင်ကြားနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤဘဝတွင်မူ ရှောင်ဝမ်ကိုလည်း ထိုကဲ့သို့ နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည့်ဖြစ်ရပ်မျိုး ချန်မေ့လန် မဖြစ်စေချင်ပေ။