အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) အပေါက်ဖောက်ထားသော တောအုပ်။

"မြန်မြန်လာခဲ့ကြ၊ ဒီဘက်မှာ" ချူယန်ယန်က သူမ၏ လေလွင့်နဂါးလေးကို ဦးဆောင်ကာ အမြန်သွားလိုက်သည်။

ကျန်လူများလည်း သူမနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားကြသည်။ ကျူးမင်လန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ အနီးအနားတွင် ကျန်ရစ်နေသေး ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေသည့် ချူယန်ယန် နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားကာ သူမကို နောက်မှ ဆွဲလိုက်ပြီး "သတိထား၊ သူတို့က ချုံပုတ်တွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တယ်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ချူယန်ယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားရှိ ချုံပုတ်များမှာ အလွန်ထူထပ်ပြီး သစ်ပင်များမှာလည်း နိမ့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခု သာ ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းပြီး တိုက်ခိုက်ပါက သူမ၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း လှီးဖြတ် ခံရနိုင်သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောကာ ကျန်လူများကြားတွင် ရပ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ ကျူးမင်လန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချုံပုတ် များကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤနေရာတွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ မပျောက်ကွယ်ဘဲ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအချက်က လူမျက်နှာကြွက်များ ဤနေရာတွင် အချိန် အတော်ကြာ နေထိုင်နေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

"ဒါ လူမျက်နှာကြွက်တွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ သေနေပြီ" ဤအချိန်တွင် ကျင်းမင်ဂျွန်၏ အသံမှာ ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားကြပြီး ကျူးမင်လန် တားဆီးရန်ပင် မစွမ်း သာမီ သူတို့သည် ရှေ့ရှိ ထူထပ်သော ချုံပုတ်များကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"တစ်စုံတစ်ခုတော့ လွဲနေပြီ၊ ဒီနေရာက မိစ္ဆာအငွေ့အသက်က... ပျောက်မသွားဘူး... သူတို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပဲ" ကျူးမင်လန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ့လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျူးမင်လန်က လက်ဝါးဗဟိုတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း စုစည်းလိုက်ရာ အနက်ရောင်ပုံစံများ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ဝိညာဉ် နယ်မြေသို့ ဆက်သွယ်ထားသော အနက်ရောင် တံခါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကျွိ ……"

ငါးမီတာထက်မပိုသော အမှောင်ထူထပ်သည့် ချုံပုတ်ထဲမှ တိုးညှင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးခိုးရောင်-အနီရောင် အရေပြားနှင့် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါ တစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာသည်။ အရွယ်အစားမှာ ခွေးကြီးတစ်ကောင်ခန့်ရှိပြီး အလွန်လျင် မြန်ကာ ၎င်း၏ ချွန်ထက်ရှည်လျားသော ခြေသည်းများက ဓားမြှောင်တိုများနှင့် တူနေ သည်။

"ကောက်ကျစ်တဲ့ သတ္တဝါပဲ" ကျူးမင်လန် အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် မိုးပြာနဂါးနက်ကို ခေါ်ယူလိုက်ပါက ပြဿနာမရှိနိုင်သော်လည်း ကျူးမင် လန်၏ လည်ပင်းကိုလည်း ကိုက်ဖြတ်ခံရနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

ကျူးမင်လန်သည် မိုးပြာနဂါးနက်ကို မခေါ်ယူမီ လူမျက်နှာကြွက်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ရရှိရန် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသည့် နတ်ဘုရား သူတော် စင် နဂါးစိမ်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ယီ……."

ကျူးမင်လန်၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဆူးချုံများ ပေါက်ထွက်လာပြီး အလျင်အမြန် ကြီးထွား လာကာ တစ်လက်မထက်မပိုသော ဆူးများက ချက်ချင်းပင် နွယ်ပင်ဖျားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျူးမင်လန်ထံသို့ တစ်မီတာအကွာအထိ ရောက်လာသည့် လူမျက်နှာ ကြွက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရက်စက်စွာ ထိုးဖောက်သွားသည်။

အောက်မှအထက်အထိ ဆူးချုံများမှာ ကြာပန်းပုံစံ ဆူးချုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူမျက်နှာကြွက်ကို လေထဲတွင် ရစ်ပတ်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာအသီးသီးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

သတ္တဝါ၏ ဆိုးရွားချွန်ထက်သည့် မျက်နှာမှ သွေးများ ယိုစီးကျလာပြီး ၎င်း၏ ရှည်လျား သော ခြေသည်းများမှာ ကျူးမင်လန်ကို မမီနိုင်ဘဲ လေထဲတွင် ရမ်းခါနေသည်။ လူမျက်နှာ ကြွက်သည် အောက်ရှိ ဆူးချုံများတွင် သေစေနိုင်သည့် အန္တရာယ်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေ လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ကျူးမင်လန်သည် သူ၏ခြေလှမ်းကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေသော နတ်ဘုရားသူတော်စင်နဂါးစိမ်းကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

၎င်း၏ အစိမ်းရောင်သစ်တော မှော်ပညာရပ်က နန်ရီ၏ ဧရာမ တောအုပ်နဂါးစိမ်းကြီး ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းနေသည်ဟု သူ မည်သို့ ခံစားနေရပါသနည်း……။

"ဟီး…. ဟီး….. ဟီး………."

ရုတ်တရက် ရှေ့ရှိ ပိုမိုထူထပ်သော သစ်ပင်များကြားမှ ဟိန်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ် လာပြီး စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ကျူးမင်လန်သည် ဝါးစိမ်းလေးကို ဘေးတွင်ထား ကာ သူတို့ရှိရာသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

မည်သူမျှ သူတို့၏ နဂါးများကို ခေါ်ယူရန် အချိန်မရလိုက်ကြပေ။ ဤလူမျက်နှာကြွက်များ မှာ ထူထပ်သည့် ချုံပုတ်များတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသဖြင့် လူများ ဖြတ်သွားသည့်တိုင် သူတို့ရှိနေကြောင်း သိနိုင်ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

ယခုပင် ကျူးမင်လန်မှာ ထိုကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်သော သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် နဂါးထိန်းများမှာ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ပေါ့ဆ၍ မရပေ။ အဆုံးတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်က အလွန် အားနည်းသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နဂါးများကို ဆင့်မ‌ခေါ်နိုင်ခင်မှာပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် သန်မာသည့် နဂါးတစ်ကောင်ကို အမြဲဘေးတွင် ထားရှိပါက ထိုနဂါး၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါက သူတို့ အမဲလိုက်နေသည့် သားကောင်ကိုပင် ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်သည်...

ထို့အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိစ္ဆာငယ်လေးများသည် နဂါးသခင်အဆင့်များထက်ပင် ပိုမို ဒုက္ခပေးတတ်ကြသေးသည်။

"သွားမည်းကြီး"

ကျူးမင်လန်က ရှေ့သို့ ပြေးရင်း မိုးပြာနဂါးနက်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ရှေ့တွင် အတားအဆီးများမှာ များပြားလှပြီး နွယ်ပင်များနှင့် ဆူးချုံများကလည်း ထူထပ် နေသဖြင့် ကျူးမင်လန်မှာ သူ၏အဖွဲ့သားများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။

မိုးပြာနဂါးနက်သည် ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူထပ်သော အရွက်များကြား တွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးသည် ချုံပုတ်များကြားမှ ပြေးလွှားနေသော မီးခိုးရောင်-အနီရောင် အရိပ်များကိုသာ ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရပြီး မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရပေ။

"ယီ... ယီ... ယီ..."

ဝါးစိမ်းလေးသည် ကျူးမင်လန်၏ ရှေ့မှ ပျံသန်းသွားသည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာ တိုင်းတွင် ချုံပုတ်များနှင့် နွယ်ပင်များမှာ လေ့ကျင့်ထားသော အစောင့်အရှောက်များကဲ့သို့ နှစ်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးသွားကြပြီး ကျူးမင်လန်သည် ချူယန်ယန်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမနောက်တွင် လူမျက်နှာကြွက် နှစ်ကောင်က အမီလိုက်နေသည်။

လေလွင့်နဂါးလေးသည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သော်လည်း သစ်ပင်များ က ကာဆီးထားသဖြင့် လေဝဲ၏အရှိန်ဟုန်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။ လေဝဲမှာ လူမျက်နှာကြွက်များကို ခဏတာမျှသာ လေထဲတွင် ဝဲပျံစေနိုင်ခဲ့သည်။ ချူယန်ယန်မှာ လူမျက်နှာကြွက်များ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထား ခဲ့သဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းရမည်ကိုပင် မသိတော့ ပေ။

"အူ ဝူး……."

မိုးပြာနဂါးနက်က ရင်ဘတ်ကို ဖောင်းကားလိုက်ပြီး ချူယန်ယန် ရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အပင်များမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး မြေပြင်မှာလည်း အက်ကွဲသွားသည်။ နောက်မှ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေသော လူမျက်နှာကြွက် နှစ်ကောင်မှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားကာ သွေးနှင့် အသားစများ ပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။

ချူယန်ယန်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမနောက်တွင် နှစ်ကောင်ရှိနေသေး ကြောင်းကိုပင် မသိလိုက်သဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"ငါ့ဆီလာခဲ့" ကျူးမင်လန်က ချူယန်ယန် ရှိရာသို့ ပြေးသွားလိုက်ရာ သူမလည်း အလျင် အမြန်ပင် သူ့ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

"ယီ... ယီ... ယီ..."

နတ်ဘုရား သူတော်စင်နဂါးစိမ်းသည် အဆက်မပြတ် အသံမြည်ဟီးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးများမှာ ခန့်မှန်းရခက်သော အရောင်များဖြင့် လင်းလက်တောက်ပလာ သည်။ ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးနေသော ချုံပုတ်များကြားတွင် ဧရာမ နွယ်ပင်လက်ကြီးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး စိမ်းပုပ်ရောင် မြွေကြီးများကဲ့သို့ ချုံပုတ်များကြားတွင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ကျွိ... ကျွိ... ကျွိ ….."

အခြားတစ်ဖက်မှ ဝိုင်းဖွဲ့လာကြသော လူမျက်နှာကြွက် အချို့မှာ နွယ်ပင်လက်တံများ၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သစ်ပင်စည်များကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိကာ အရိုးများ ကျိုးပဲ့ သွားသည့်အထိ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းတယ်" ကျူးမင်လန်က ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာကျူး၊ သူတို့ မြေကြီးထဲ ပြုတ်ကျသွားပြီ။ ရှေ့မှာ နွယ်ပင်တွေနဲ့ ပိတ်ဖုံးထားတဲ့ ချောက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်" ချူယန်ယန်က အလျင်အမြန် ပြောသည်။

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျူးမင်လန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမ မိုးပြာနဂါးနက်ကြီးသည် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို တက်နင်းမိသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ သည်။ မိုးပြာနဂါးနက်ကြီးသည် အနီးအနားရှိ နွယ်ပင်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်း၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒီနေရာက ချောက်ကမ်းပါးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ကြီးမားတဲ့နဂါးတွေကို ခေါ်လို့ မရဘူး" ကျူးမင်လန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဖြူလေး၏ ဆန်းကြယ်မှော်ပညာရပ်မှာ ဧရိယာ အကျယ်အဝန်းကို သက်ရောက်မူရှိပြီး မြင်ကွင်းမရှင်းလင်းသော နေရာတွင် အခြားလူများအပေါ် မတော်တဆ ထိခိုက်မိနိုင်သည့် အချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ကျူးမင်လန်က အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုအတွက် အင်အား ကြီးမားသည့် မိုးပြာနဂါးနက်ကိုသာ ဦးစွာ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤချုံပုတ်များမှာ သူထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘဲ ခြေအောက်ရှိ နေရာများစွာမှာ တွင်းပေါက်များ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျင်းမင်ဂျွန်နှင့် အခြားကျောင်းသူများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ သူတို့၏ နဂါးများကို ခေါ်ယူစဉ် ပြုတ်ကျသွားသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ထင်ရသည်။ တွင်းက အလွန်မနက်ဖို့ မျှော်လင့်ရသည်၊ မဟုတ်ပါက အန္တရာယ်များလွန်းသည်။

"သွားမည်းကြီး၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ကျူးမင်လန်က မိုးပြာနဂါးနက် ပြုတ်ကျသွား သော တွင်းကြီးထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ကာ အော်လိုက်သည်။

"အိုး... အိုး..." အောက်ဘက်မှ မိုးပြာနဂါးနက်၏ အသံ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ အသားအရေမှာ ထူထဲပြီး အရိုးများ သန်မာသဖြင့် ဘေးကင်းမည်ဟု မျှော်လင့်ရ သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နွယ်ပင်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး မထောက်ပံ့နိုင်သဖြင့် ပြန်တက်လာရန်မှာမူ ခက်ခဲဖွယ်ရှိသည်။

"သွားပြီး တခြားသူတွေကို ရှာ၊ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားလိုက်။ ဒီမှာရှိတဲ့ လူမျက်နှာ ကြွက်တွေကိုတော့ အဖြူလေးနဲ့ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့မယ်" ကျူးမင်လန်က မိုးပြာ နဂါးနက်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... အိုး" မိုးပြာနဂါးနက်ကြီးမှာ ဤမိစ္ဆာကြွက် ငယ်လေးများကို မကြောက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ ရမ်းသန်း တိုက်ခိုက်ပါက ရှေးဟောင်းနွယ်ပင်များနှင့် သစ်ကိုင်းများက သူ့ကို အနက်ရောင် ဆန်မုန့်လုံး တစ်ခုကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ချည်နှောင်သွားနိုင်သည်ကို သူ သိသည်။

သူသည် ကျောက်ဆောင်များကိုပင် ချေမှုန်းဝံ့သော်လည်း ဤဆူးရှိသော နွယ်ပင်များမှာမူ ၎င်းတို့၏ ပြောင်းလွယ် ပြင်လွယ်ရှိသော စွမ်းအားကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းလွန်းပေသည်။