အခန်း ၇၆၆

အခန်း (၇၆၆)ကွာဟချက်

ထိုရိုးမတောနက်ကြီးအတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လျှို့ဝှက်သတင်းပေးများက အမြဲမပြတ် သတင်းပို့နေသကဲ့သို့ပင် ရှိချေသည်။

သို့ရာတွင် ယင်းကိစ္စသည် သူ၏ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုလူများအား အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြသရန် အကြောင်းမရှိချေ။

“မင်းတို့လည်း နှစ်ရက်လောက် လေ့ကျင့်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး လက်တွေ့စမ်းသပ်ကြည့်တာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဒီဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ပြီးရင် မင်းတို့အတွက် သိုင်းစစ်သည်တစ်ယောက် ချန်ထားပေးခဲ့မယ်၊ မင်းတို့ သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မလား မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူးလားဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်”

၎င်းတို့သည် နှစ်ရက်မျှသာ လေ့ကျင့်ရသေးသော်လည်း သာမန်အဆိပ်ပြင်းမြွေများနှင့် အခြားတောရိုင်းသားရဲများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ အခက်အခဲ မရှိတော့ချေ။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသော သာမန်လူသားများပင်လျှင် ထိုအရာများကို အဆင်ပြေပြေ ကိုင်တွယ်နိုင်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုဦးချိုကျိုးသတ္တဝါများသည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ သန်မာလာပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အတန်ငယ် မောက်မာဝင့်ဝါလာကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ၎င်းတို့အား သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

မကြာမီပင် ၎င်းတို့သည် သိုင်းစစ်သည်တစ်စု ကင်းလှည့်နေသော လမ်းမကြီး၏ ဘေးဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

“သွားကြစို့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောအုပ်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကင်းလှည့်နေသော သိုင်းစစ်သည်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်မြင်ချင်းပင် ချက်ချင်းပင် နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားကြပြီး သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၌မူ သာ၍ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ထိုသူ၏ ရုပ်သွင်သည် ‘နတ်ဆိုး’ ဟု ကျော်ကြားလှသော ဝရမ်းပြေးရာဇဝတ်ကောင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဆိုးနှင့် သူခေါ်ဆောင်သွားသော ဦးချိုပါသော လူသားများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည့် သိုင်းစစ်သည်တစ်စုသည် မနေ့ကပင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရာ ဆီယာမြို့တော်က ယင်းတို့ကို ထိုနတ်ဆိုးက သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိနေသဖြင့် သိုင်းစစ်သည်အားလုံးကို အထူးသတိပြုရန် နှိုးဆော်ထားချေသည်။

ထိုသူကား လွန်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသော ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ဝင့်ယမ်းလာသော ဓားသွားများကြားမှ ဖြတ်ကျော်လျက် သိုင်းစစ်သည်တစ်ယောက်၏ ခါးပတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ လွှင့်ပစ်လိုက်ချေသည်။

ထိုသိုင်းစစ်သည်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး မိမိကိုယ်မိမိ လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် ဝိုင်းရံထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သည် ဆီယာမြို့တော်မှ သိုင်းစစ်သည်များ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြချေသည်။

ဤသိုင်းစစ်သည်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရွေးချယ်ခဲ့သော အားအနည်းဆုံးသူ ဖြစ်ပြီး အဆင့်ရှစ် ပညာသင်နယ်ပယ်မျှသာ ရှိသော်လည်း အိုင်နာနှင့် အခြားသူများအတွက်မူ လွန်စွာ အန္တရာယ်ကြီးမားသော ရန်သူဖြစ်ပေသည်။

အိုင်နာနှင့် ဟောတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခက်ထန်ရဲရင့်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။

ရှေးယခင်က ၎င်းတို့သည် သိုင်းစစ်သည်များကို မော်ဖူးရန်ပင် မတတ်နိုင်သော အဆင့်အတန်းများဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ၎င်းတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တိုက်ခိုက်ခွင့် ရရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီပင် လက်တွေ့ဘဝ၏ ရိုက်ခတ်မှုက ၎င်းတို့အား ပြင်းထန်စွာ နိုးထစေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နိုင်ပြီး သိုင်းပညာ၏ ပထမခြေလှမ်းကို လှမ်းတက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းစစ်သည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လွန်စွာ အားနည်းနေသေးချေသည်။

ဟောသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်ကို ခုတ်ပိုင်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ပြီး အိုင်နာ၏ ဓားရှည်ကမူ မြေပြင်ကို ထိလုနီးပါးမှ အပေါ်သို့ ပင့်ခုတ်လိုက်သည်။

ယင်းကား ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း လေ့ကျင့်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် တွဲဖက်တိုက်ကွက် ဖြစ်ချေသည်။

အခြားသော ဦးချိုကျိုး စစ်သည်များကလည်း မိမိတို့၏ လက်နက် အသီးသီးဖြင့် ထိုသိုင်းစစ်သည်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုသိုင်းစစ်သည်သည် အံကိုကြိတ်လျက် ဓားရှည်ကို ဘေးသို့ ဝင့်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

သူသည် ဓားရှည်ဖြင့် စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု သဏ္ဌာန် ဝင့်ယမ်းကာ လူအုပ်ကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေပြီးနောက် အခွင့်အရေးကို အရယူလျက် ရှေ့သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဦးချိုကျိုး လူသားတစ်ယောက်၏ ရင်ဘတ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိသွားစေသည်။

လွင့်စင်လာသော သွေးစက်များကြောင့် ဦးချိုကျိုး လူသားများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာတင် မိမိတို့ဘက်မှ စတင်ဒဏ်ရာရရှိလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

“ဟင်း… မင်းတို့က အစားကောင်းတွေ ရက်အနည်းငယ်လောက် စားရရုံနဲ့ ငါတို့လို သိုင်းစစ်သည်တွေကို ဓားဦးလှည့်ရဲတယ်ပေါ့၊ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေကြပြီ ထင်တယ်”

ထိုသိုင်းစစ်သည်သည်လည်း ဤဦးချိုကျိုး လူသားများ အင်အားများသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်မှာ အားနည်းလှပြီး မိမိကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိသည်ကို ရိပ်မိလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုင်းစစ်သည် တစ်ဆယ်ကျော်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် မေ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဘေး၌ ထိုင်လျက် ဦးချိုကျိုး လူသားများနှင့် သိုင်းစစ်သည်တို့၏ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

“အကိုဖုန်း… ကျွန်မတို့ သူတို့ကို သွားမကူညီဘူးလား” မေက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ “ငါ သူတို့ကို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အကယ်၍ သူတို့က ငါ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ အမြဲ ခိုလှုံနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ သိုင်းစစ်သည်တွေကို တော်လှန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့တွေ စစ်မှန်တဲ့ အန္တရာယ်ကို မြည်းစမ်းဖူးဖို့ လိုတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ဦးချိုကျိုး လူသားများသည် သိုင်းစစ်သည်ကို ဝိုင်းရံထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နေရာတိုင်းတွင် အဘက်ဘက်မှ အနှောင့်အယှက် ပိတ်ဆို့မှုများကို ကြုံတွေ့နေရချေသည်။ ၎င်းတို့သည် ခွန်အားတွင် ဖြစ်စေ၊ အရှိန်အဟုန်တွင် ဖြစ်စေ သိုင်းစစ်သည်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ဘက်မှ အကျအဆုံးများ စတင်ရှိလာပြီး ဦးချိုကျိုး လူသားအများအပြား ဒဏ်ရာရရှိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ် ညည်းတွားနေကြရတော့သည်။

အိုင်နာနှင့် ဟောတို့သည် မိမိတို့၏ တိုးတက်မှုသည် သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ရှိသေးပြီး သိုင်းစစ်သည်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိသေးသည်ကို ထိုအခါမှသာ သဘောပေါက် နားလည်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ရုန်းကန် လှုပ်ရှားရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အကူအညီတောင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုကြသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အေးဆေးစွာ ထိုင်နေပြီး ကူညီမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြချေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဦးချိုကျိုး လူသားတစ်ယောက်သည် ထိုဖိအားကို မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လျက် လှည့်ပတ်ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုတွင် ဟာကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားရာ သိုင်းစစ်သည်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူလျက် ဟာကွက်အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်ကာ ထွက်ပြေးသော ဦးချိုကျိုး လူသား၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်ချေသည်။

သွေးချင်းချင်းနီသော ဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး လူတိုင်း၏ ခြေဖဝါးနားသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ၎င်းတို့အားလုံး ခေတ္တမျှ မှင်တက် မိန်းမောသွားကြတော့သည်။

သိုင်းစစ်သည်က ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျှပ်တပြက် ပြေးဝင်ကာ သိုင်းစစ်သည်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီးနောက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုသိုင်းစစ်သည်၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ချွေဖြတ်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပြန်လာခဲ့ပြီး မှင်တက်နေသော လူအုပ်ကို အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အခု မင်းတို့နဲ့ သိုင်းစစ်သည်တွေကြားက ကွာဟချက်ကို သိပြီမဟုတ်လား၊ မင်းတို့ ဒီလောက်လေးတင်ရှိတဲ့ ခွန်အားနဲ့ သိုင်းစစ်သည်တွေကို တော်လှန်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဒါဟာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများသည် နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြန်လည် စူးစိုက်လာကြတော့သည်။

“ပြီးတော့ သူ…” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သေဆုံးသွားသော ဦးချိုကျိုး လူသားအား လက်ညှိုးထိုးပြလျက် “အကယ်၍ နောင်ဖြစ်လာမယ့် တိုက်ပွဲတွေမှာလည်း သူ ဒီလိုပဲ ထွက်ပြေးမယ်ဆိုရင် လူတိုင်းကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုဟာ မတရားဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူး” ဟု မိန့်ဆိုသည်။

“မှတ်ထားကြ၊ အခုကစပြီး မင်းတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ပဲ အားကိုးလို့ရတယ်၊ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို စွန့်ပစ်တာဟာ သေခြင်းတရားဆီကိုပဲ ဦးတည်လိမ့်မယ်”

အိုင်နာ၊ ဟောနှင့် အခြားသူများသည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အသစ်တဖန် တည်ဆောက်ထားသော ယုံကြည်မှုများသည်လည်း လုံးဝပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။

“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အနေနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒီသိုင်းစစ်သည်တွေဟာ တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပြီး မင်းတို့ကတော့ နှစ်ရက်ပဲ ကျင့်ကြံရသေးတာ၊ နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းတို့ သာ၍ ကြိုးစားကြဖို့ လိုတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လေသံသည် အတန်ငယ် ဆွေးမြေ့ပျော့ပြောင်းသွားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ဦးချိုကျိုး လူသားများသည် စစ်မြေပြင်ကို လျင်မြန်စွာ စတင် ရှင်းလင်းကြတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် သိုင်းစစ်သည်များ၏ ဝတ်စုံများနှင့် လက်နက်များကို ကောက်ယူကာ တောင်ဘက်ပိုင်း တောနက်ကြီးအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မူလက လူသုံးဆယ့်ခြောက်ယောက် ရှိခဲ့ရာမှ ယခုအခါတွင် သုံးဆယ့်သုံးယောက်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ထိုခရီးစဉ်သည် ချောမွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

တောအုပ်အတွင်းရှိ အန္တရာယ်များအပြင် ဆီယာမြို့တော်မှ သိုင်းစစ်သည်များသည် ၎င်းတို့အား မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေပုံရသဖြင့် ၎င်းတို့အား လမ်းကြောင်းအရှည်ကြီးကို ပတ်ကွေ့သွားစေခဲ့ရပြီး တောင်တန်းများမှ ထွက်ခွာတော့မည့်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြရသည်။

ယင်းက တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ခွဲ၏ စခန်းတည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

လမ်းကြောင်းအရှည်ကြီးကို ပတ်ကွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် သုံးရက်မျှ အချိန်ပို ကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီးမှ တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ခွဲ၏ စခန်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်ခဲ့ကြတော့သည်။

ဤအချိန်တွင်မူ ဦးချိုကျိုး လူသား သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက်အနက် သုံးဆယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

သို့ရာတွင် ကျန်ရှိနေသော လူများထဲတွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကို မခံစားနိုင်သဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ရသူ အနည်းငယ် ပါဝင်ချေသည်။

ဆယ်ရက်ကျော် ကုန်လွန်သွားသောအခါ၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဦးဆောင်သော ထိုလူသုံးဆယ်သည် ယခင်က ပျင်းရိ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာများကို ဖယ်ရှားလျက် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထက်မြက်စူးရှသော အလင်းတန်းများ ယှက်သန်းနေကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။

တောင်ပေါ်စခန်းရှိ ဦးချိုကျိုး စစ်သည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဦးဆောင်သော ထိုဦးချိုကျိုး စစ်သည် သုံးဆယ်သည် ပုံမှန်စစ်တပ်တစ်ခုနှင့် လူစုလူဝေး အာရုန်းတုံး စစ်တပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားစွာ ကွာခြားနေတော့ပေသည်။