အခန်း ၇၇၈

အခန်း (၇၇၈)

တစ်ခါတစ်ရံဝယ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်မိချေသည်။ မေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မိစ္ဆာဘုရင်ဆေးလုံးနှင့် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံးတို့၏ နှစ်မျိုးစပ် အာနိသင်ကို ခံယူထားခဲ့သည် ဖြစ်လင့်ကစား ယခုမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်မလာသင့်ပေ။

ယင်းသည် မေက မွေးရာပါ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ထူးကဲသာလွန်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ကိုယ်လည်း သေသေချာချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားကြည့်မလို့၊ အဲဒီဘက်က မြို့တွေက ပိုပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသလို အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေလည်း ပိုများတယ်လို့ ကြားမိတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။

“ကောင်းပါပြီ၊ ညီမလည်း အစ်ကိုနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်” မေက ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရိုးသားဖြူစင်သော သဘာဝအတိုင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လေသည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းဝယ် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာဘုရင် အပါအဝင် ထိုနယ်မြေ၏ အကြောင်းအရာ အတော်များများကို သိရှိနားလည်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

မိစ္ဆာဘုရင်သည် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း ရှေးအစဉ်အဆက်ကတည်းက အစွမ်းထက်ဆုံးသော တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်ခဲ့၏။ မိစ္ဆာဘုရင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်မှသာ မိစ္ဆာနယ်မြေသည် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာဘုရင် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကောလာဟလများစွာ ရှိနေပြီး မှူးမတ်မင်းသားအများစု၏ သစ္စာဖောက် ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟုလည်း ပြောဆိုကြချေသည်။

ထိုမှူးမတ်မင်းသားများသည် မိစ္ဆာဘုရင်၏ ရာထူးပလ္လင်ကို လုယူရန်အတွက် အဆုံးမရှိသော စစ်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲခဲ့ကြလေသည်။

ထို့ပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိထားသော မင်းသားများထဲတွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင်၊ မသေမျိုးဘုရင်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် အခြားသော အင်အားကြီးငယ်မတ်မတ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေချေသည်။

ထိုမင်းသားများကြားတွင်ပင် အားအင်ကြီးမားသူနှင့် ချိနဲ့သူဟူ၍ ကွဲပြားမှု ရှိချေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင်တို့သည် မြို့ပြများ၊ မှူးမတ်များနှင့် စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ထားရုံမျှမက အခြားသော ကမ္ဘာငယ်များကိုပါ စစ်မီးတောက်လောင်စေခဲ့ကြ၏။

အခြားသော မိစ္ဆာမင်းသားအချို့မှာမူ အားအင်ချိနဲ့လှပြီး အချို့ဆိုလျှင် မြို့နှစ်မြို့မျှသာ ပိုင်ဆိုင်ကြပေရာ အင်အားကြီးမှူးမတ်များ၏ လက်အောက်ခံ နယ်မြေလောက်ပင် မရှိကြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်မှာမူ ထိုမိစ္ဆာမင်းသားများပင် ဖြစ်ချေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် အခြားသော ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များသည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်ဝယ် တည်ရှိနေကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေရာ ထိုသို့သော အင်အားနည်းပါးသည့် မင်းသားငယ်များကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံးလမျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏လူစုသည် ဆီယာမြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်သည့် ကာရီမြို့သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ဤမြို့သည် မိစ္ဆာမင်းသားတစ်ပါး၏ အခြေစိုက်ရာ နယ်မြေဖြစ်သော်လည်း ထိုမင်းသားသည် သနားစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဤမြို့တစ်မြို့တည်းကိုသာ ပိုင်ဆိုင်သဖြင့် မြို့စားမင်း ရာထူးကိုပါ ပူးတွဲရယူထားရချေသည်။

မြို့တစ်မြို့တည်းသာ ရှိသော်လည်း မြို့စားမင်း ကာရီသည် ပျော်ပါးခြင်း၌ လွန်စွာ ဝါသနာထုံလှပေရာ ဤမြို့ကို ဖျော်ဖြေရေး မြို့တော်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြန်းဖြင့် အကျော်ကြားဆုံးသော ကာမဂုဏ်ခံစားရာ ပျော်စရာ မြို့တော်ကြီး ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

မြို့အတွင်းဝယ် ဟိုတယ်များ၊ တည်းခိုခန်းများ၊ လောင်းကစားရုံများနှင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ အပါအဝင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ စည်ကားနေပေရာ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် အစားအသောက်၊ အသောက်အစားနှင့် ပျော်ပါးမှု အဝဝကို တစ်နေရာတည်းတွင် ပြည့်စုံစွာ ခံစားနိုင်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ကာရီသည် လွန်စွာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်ခြင်း ဧကရာဇ် ဟုလည်း ကျော်ကြားလှချေသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုပျော်ရွှင်ခြင်း ဧကရာဇ်သည် အစားအသောက်နှင့် ပျော်ပါးခြင်းမှတစ်ပါး အခြားသော အရေးကိစ္စရပ်များကို စိတ်ဝင်စားပုံမရပေရာ မြို့အတွင်း၌ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ မြို့၏ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်သာ အသုံးချခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ဦးချိုကျိုး လူမျိုးများပင်လျှင် ဤမြို့အတွင်း၌ မျှတသော ဆက်ဆံမှုကို ရရှိကြပြီး မိစ္ဆာကျောက်တုံးများ ရှိနေသရွေ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့သော ပြုစုယုယမှုကို ခံယူနိုင်ကြချေသည်။

ဤနေရာကား ပျော်ရွှင်ခြင်း မြို့တော်၊ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မြို့တော်ဖြစ်သည့် ကာရီမြို့ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလျှင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် သူတို့၏ ဝတ်ရုံဦးထုပ်များကို ပွင့်လင်းစွာ ချွတ်ပယ်နိုင်ခဲ့ကြပြီး လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း ဦးချိုကျိုး လူမျိုးများကို နေရာအနှံ့အပြား မြင်တွေ့နိုင်ချေသည်။

ဦးချိုမပါသော လူသားတစ်ဦးသည် ကာရီမြို့သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့လျှင်ပင် အခြားသော မင်းသားများသည် ပျော်ရွှင်ခြင်း မင်းသား၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် လာရောက် ဖမ်းဆီးခြင်း ပြုကြမည် မဟုတ်ပေရာ ဤနေရာသည် ဦးချိုမဲ့လူသားများအတွက် ကောင်းကင်ဘုံဗိမာန်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

လွတ်လပ်စွာ သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်သော ဦးချိုကျိုး လူမျိုးများသည် အတတ်ပညာ တစ်ခုခု ကျွမ်းကျင်ကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင်လည်း မိစ္ဆာကျောက်တုံးများစွာ ရှိနေကြသည်မှာ ဧကန်မုချပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့၏ လက်ဝယ်တွင်မူ ရတနာပစ္စည်းများ အပြည့်ရှိနေသော သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းသာ ကျန်ရှိတော့ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆီယာမြို့၌ ရှိစဉ်က သူ၏ ကတိအတိုင်း မြို့စားမင်း ဘက်ခ်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် ယင်းအထဲရှိ ရတနာအဝဝကို မေအား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ချေသည်။

မေသည် ထိုအခြင်းအရာကြောင့် ရက်အတော်ကြာ စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်ခဲ့ရပြီး မိမိနှင့် သင့်တော်မည့် မှော်လက်နက်တစ်ခုကိုပင် ရှာဖွေခဲ့သေး၏။

“ဒီမှာ တကယ့်ကို စည်ကားတာပဲ” မေက လမ်းမပေါ်တွင် လူအများ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး သွားလာနေကြပြီး ဦးချိုကျိုး လူမျိုးများကလည်း မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မိစ္ဆာနယ်မြေဆိုတာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်တာ”

“စိတ်ကူးကတော့ မြင့်မြတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ခါးသီးလွန်းတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဆို၏။ “တစ်လောကလုံး ကာရီမြို့လို ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် မင်းသားအားလုံး တစ်ညတည်းနဲ့ သေဆုံးသွားမှ ရလိမ့်မယ်”

“ညီမက ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ” မေက နှုတ်ခမ်းလေး စူရင်း ဆို၏။

“ဒါနဲ့... လူတစ်ယောက်ကို ရှာချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကနေ စရှာရမှန်း မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာနယ်မြေထဲသို့ မဝင်ရောက်မီက ကျိရှန့်အား သူ၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ကျိရန်၏ သတင်းကို စုံစမ်းပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေရာ ယခုအခါ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

“အစ်ကိုက ဘယ်သူ့ကို ရှာမလို့လဲ၊ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်လား” မေက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမြဲတစေ တစ်ကိုယ်တည်းသာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ့အတွက်တော့ မိသားစုလိုပါပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။

“တကယ်လား၊ ညီမ ထင်တာကတော့...” မေသည် မိမိ စကားမှားသွားကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားပြီး “ညီမ အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

“ရပါတယ်၊ သူက ကိုယ့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်ပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကိုယ်က ဒီအတိုင်း သူ့ရဲ့ သတင်းလေး ဘာညာ ရှိမလားလို့ စုံစမ်းကြည့်ချင်ရုံပါပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

“သူ့နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

“ယာဘို” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရလျှင်ပင် မေ၏ မျက်ခုံးအစုံသည် ရုတ်ချည်းပင် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ချေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ညီမ အဲဒီနာမည်ကို သိနေသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ ယာဘိုနဲ့လည်း ဆုံဖူးခဲ့သလို ခံစားရတယ်၊ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံရပေမဲ့ သေသေချာချာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး” မေက သူမ၏ ခေါင်းကို ဖိလျက် ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “နာမည်တူတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီပဲဥစ္စာ”

“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” မေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်ခုခု လွဲမှားနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အစားအသောက် တစ်ခုခု စားသောက်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း မေက စျေးနှုန်းများကို မေးမြန်းကြည့်လိုက်လျှင်ပင် လန့်ဖျန့်သွားခဲ့ရ၏။ ဤနေရာရှိ ပစ္စည်းအရာရာတိုင်းသည် အဆမတန် စျေးကြီးလွန်းလှချေသည်။

“ကုန်သည်ကြီးများအသင်း တစ်ခုခုကို ရှာပြီး ရတနာတချို့ သွားရောင်းကြစို့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။

“ဟုတ်ကဲ့” မေက အနည်းငယ် နှမြောတသသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ချေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုရတနာပစ္စည်းများကို သူမ ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ မကြာသေးပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ လွန်စွာ သဘောထားကြီးလှ၏။ ထိုအရာများသည် သူ၏ ပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေရာ ရောင်းချလိုက်ရသဖြင့် နှမြောစိတ် အနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် လွန်စွာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကာရီအမည်ဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသော ကုန်သည်ကြီးများအသင်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြ၏။

ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် မိစ္ဆာအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး “သခင်လေး... ဘာများ အလိုရှိပါသလဲရှင်” ဟု နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ပြင်ပလူများ ပြောဆိုကြသည့်အတိုင်း ဤနေရာသည် ဦးချိုကျိုး လူမျိုးများအပေါ် ခွဲခြားဆက်ဆံမှု မရှိသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ကျွန်တော် ပစ္စည်းအချို့ ရောင်းချချင်လို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။

မိစ္ဆာအမျိုးသမီးငယ်က ခေါင်းညိတ်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို သီးသန့်အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ပင့်ဖိတ်လာခဲ့ချေသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် အသက် ခုနစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ကာ မျက်နှာထက်တွင် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“သခင်လေး... ဒါကတော့ ကျွန်မတို့ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းရဲ့ အကဲဖြတ် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ပါတယ်၊ ရှင့်အနေနဲ့ ရောင်းချချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူ့ကို အကဲဖြတ်ခိုင်းနိုင်ပြီး သူက သင့်တော်တဲ့ စျေးနှုန်းကို သတ်မှတ်ပေးပါလိမ့်မယ်” ဟု မိစ္ဆာအမျိုးသမီးငယ်က ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဤကုန်သည်ကြီးများအသင်းသည် လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားခြင်းမရှိစေရန် သီးသန့်အခန်းတွင်း၌ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ပေးသည်အထိ စနစ်ကျလှသဖြင့် သူက စိတ်ထဲမှ အံ့ဩမိချေသည်။

သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းဝယ် ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘက်ခ်၏ ရတနာတိုက်တော်တစ်ခုလုံးကို ပြောင်စင်အောင် သိမ်းဆည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယင်းအထဲရှိ မိစ္ဆာလက်နက်များကိုမူ ရှီလင်ထံတွင် ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အရာများမှာမူ အဖိုးတန် ဆေးပင်များနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများသာ ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးမဝင်သော်လည်း အလှဆင်ရန်အတွက် လှပလွန်းလှသော တန်ဆာပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို ရွေးထုတ်လိုက်ချေသည်။

ထိုအလှဆင် ပစ္စည်းများသည် လွန်စွာ စျေးကြီးလှပြီး အဖိုးတန် ကုန်ကြမ်းများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေရာ ဘက်ခ်၏ ရတနာတိုက်ထဲသို့ ဝင်ဆံ့ခဲ့သည်မှာလည်း အံ့ဩစရာ မရှိချေ။