အခန်း ၇၈၁

အခန်း (၇၈၁)ဆာဘာဒါ

သုံးရက်တာ အချိန်ကား လျင်မြန်စွာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ကာရီမြို့၏ ရင်ပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျွန်ပိုင်ရှင်အသီးသီးတို့၏ သတင်းအချက်အလက်များကို ရယူစုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် စာရွက်စာတမ်းများကို အတူတကွ ဖတ်ရှုကြလေသည်။

ကာရီမြို့တွင် အခြေစိုက်နေထိုင်သော အဓိကကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး သုံးဦးရှိပြီး ယင်းတို့အနက် တစ်ဦးချင်းစီမှာ အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသည့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုစာရွက်စာတမ်းများထဲ၌ ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး သုံးဦးနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များစွာ ပါရှိသည်။

အကျဉ်းချုပ်ရလျှင် ထိုသူများသည် မရေမတွက်နိုင်သော မကောင်းမှုဒုစရိုက်များကို ကျူးလွန်ထားကြပြီး ခွင့်မလွှတ်နိုင်လောက်အောင် အပြစ်ကြီးမားလှသူများ ဖြစ်ကြပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

သတင်းအချက်အလက်များက ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး တစ်ဦးချင်းစီ၏ နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝ အလေ့အထနှင့် သွားလာတတ်သော လမ်းကြောင်းများအထိ အလွန်တရာ အသေးစိတ်လှသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။ အကြောင်းမူကား ဤမှတ်တမ်းများထဲရှိ အချက်အလက်များသည် မျှတမှု မရှိလှပေ။

အချက်အလက်အားလုံးမှာ အမှန်တရားများ ဖြစ်သော်ငြားလည်း မည်သူမဆို ဤမှတ်တမ်းကို ဖတ်ရှုမိပါက ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်သည်။

အဆိုပါမှတ်တမ်းများ၌ ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး သုံးဦးအား ဖြတ်တောက်ထားသော ဦးချိုများကို အစိမ်းလိုက် ဝါးမြိုတတ်သည့် နတ်ဆိုးများအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လူသတ်သမားများအဖြစ်လည်းကောင်း ပုံဖော်ထားချေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် မေသည်လည်း ထိုမှတ်တမ်းကို ဖတ်ပြီးပြီးချင်းမှာပင် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

“သူတို့တွေက လူမဆန်လိုက်တာ၊ ဒီလောက် ယုတ်မာရက်စက်တဲ့ အပြုအမူတွေကို ကျူးလွန်ကြတယ်၊ အဲဒီ ဦးချိုကျိုးတွေက ဘာအပြစ်မှ မရှိကြရှာဘူး” ဟု မေက ခံပြင်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

မိမိ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း မေသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမူကား သူမ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကျွန်ပိုင်ရှင်များမှာ ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း မရှိခဲ့​ပေ။

သို့သော်လည်း အတိတ်ကို တွေးတောမိသည့်အခါ မေ၏ ဦးခေါင်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ကိုက်ခဲလာပြန်သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် သူမသည် အလွန် သနားစရာကောင်းသော ကံကြမ္မာဆိုးကို ခံစားခဲ့ရဖူးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“မေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး လျင်မြန်စွာပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

မေက ခေါင်းယမ်းပြကာ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ညီမ စိတ်နည်းနည်း လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ရပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်ရင်း “အခု မင်း ဒါတွေကို သိပြီဆိုတော့ ဒီည သူတို့ကို သွားတွေ့ဖို့ မင်းကို ငါ ခေါ်သွားမယ်”

“အကိုဖုန်း၊ သူတို့ကို သတ်ပစ်ချင်လို့လား” မေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး “မဖြစ်ဘူးလေ၊ အဲဒါက သိပ် အန္တရာယ်များလွန်းတယ်၊ ညီမ အသွားမခံနိုင်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး “ငါ သွားရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားမှာ” ဟု ဆိုလေသည်။

ကာရီမြို့၏ အကြီးမားဆုံးသော ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီးဖြစ်သည့် အကြီးအကဲ ဆာဘာဒါသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်အပေါင်းကို စံစားနေရသူ ဖြစ်သည်။

ကျွန်စနစ်ကို တရားဝင် ခွင့်ပြုကတည်းက သူသည် ကျွန်များကို အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အမြောက်အမြားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကာရီမြို့တွင် သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်ပင်လျှင် သခင်ကြီး ဆာဘာဒါအား သွားရောက်၍ မပတ်သက်သင့်ကြောင်း သိရှိကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ဆာဘာဒါတွင် လူအနည်းငယ်သာ သိရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအချက်မှာ ကာရီမြို့တွင် အကြီးမားဆုံးသော ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီးမှာ သူ မဟုတ်သကဲ့သို့ အခြားသော ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီးများလည်း မဟုတ်ကြချေ၊ သူတို့အားလုံးမှာ အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ကွယ်မှ တကယ့် လက်မည်းကြီးမှာ ပျော်ရွှင်ခြင်း မင်းသား ဟု ကျော်ကြားလှသည့် ကာရီ မင်းသားပင် ဖြစ်သည်။

ကာရီ မင်းသား၏ နည်းလမ်းများ၊ လမ်းကြောင်းများနှင့် အဆက်အသွယ်များကြောင့်သာလျှင် သူတို့သည် ကျွန်ကုန်ကူးမှုမှ ဤမျှအထိ ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းများကို ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ကာရီသည် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ဆောင်ရန် ဂုဏ်သိက္ခာ ညှိုးနွမ်းစေနိုင်သဖြင့် ထိုကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီးများသည် ရှေ့တန်းသို့ တွန်းပို့ခြင်းခံရသည့် ကံကောင်းသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

“ဟွန်း” ဆာဘာဒါက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး “ငါက သူတစ်ပါးရဲ့ ခွေး ဖြစ်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါ လိုချင်တာ အားလုံးကို အခု ရနေတာပဲ မဟုတ်လား”

မိမိ၏ အိမ်တော်အတွင်းရှိ ပျော်ရွှင်စရာ အနုပညာတင်ဆက်မှုများကို ကြည့်ရှုရင်း ဆာဘာဒါသည် အတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကာ ကာရီမြို့ရှိ အထက်တန်းလွှာများစွာအတွက် တည်ခင်းဧည့်ခံသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ထမင်းသောက်ပွဲကြီးကို ကျင်းပလေတော့သည်။

ဧည့်ခံပွဲရှိ လူများက သူ တည်ခင်းသော အစားအစာများကို စားသောက်ကြပြီး သူ ကမ်းလှမ်းသော စပျစ်ရည်များကို သောက်သုံးနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူ ပေးအပ်သော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို လက်ခံရရှိနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း စောင့်ကြည့်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အထက်တန်းလွှာများပင် ဖြစ်လင့်ကစား လူသားတို့၏ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟနှင့် ကာမဂုဏ် ခံစားလိုစိတ်များမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြချေ။

ဆာဘာဒါ အိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် အတွင်းပိုင်း၌ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ပင် လင်းထိန်နေပုံကို ကြည့်ရှုကာ အံ့ဩချီးမွမ်းနေကြသည်။

“တကယ့်ကို သုံးဖြုန်းနိုင်လွန်းတယ်” မေက မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီး “သူတို့တွေက ဒါတွေအားလုံးကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့ကြပုံပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ “အားကျစရာ မလိုပါဘူး၊ လူသတ် ဓားပြတိုက်ပြီးမှ ရလာတဲ့ စည်းစိမ်တွေပဲ၊ အဲဒီလို ငွေမျိုးကို အားကျဖို့ မလိုဘူး”

မေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “အကိုဖုန်း၊ ညီမတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ တံခါးဝက အစောင့်တွေက ညီမတို့ကို အထဲပေးမဝင်ဘူးလေ”

“ငါ သိတာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း “ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အလွယ်တကူ ဖိတ်ကြားလို့ရတဲ့ လူတွေမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီ ဆာဘာဒါက အခု သိပ်ကို ပျော်ရွှင်နေရှာတာ”

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆာဘာဒါ အိမ်တော်၏ တံတိုင်းကို မှီ၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တင်လိုက်လေသည်။

မေ မမြင်တွေ့နိုင်သောအရာမှာ မြေအောက်ခြေရှိ မြေဆီလွှာများသည် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားရုန်းကြွလာပြီး အိမ်တော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည့် တိုတောင်းသော မြေအောက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာပင် ပုံဖော်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒြပ်စင် စွမ်းအားမှာ မြေကမ္ဘာဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် မြေနက်မြေရှိ ဟောင်ထျန်းနွယ်ပင်မှ ရရှိခဲ့ဖူးသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဖူးချေ။

မြေကမ္ဘာဓာတ် စွမ်းအင်သည် အမှန်တကယ်ပင် လွန်စွာ အသုံးဝင်လှပေရာ မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မြေအနေအထားများကို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး မြေကမ္ဘာ၏ စွမ်းအားကို ဆွဲယူအသုံးချနိုင်သည်။

“သွားကြစို့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မေ၏လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားကာ လမ်းကြောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဖြန့်ကြက်ထားပြီးဖြစ်၍ ဆာဘာဒါ၏ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားချေရာ သူသည် ကိုယ်ရံတော်များနှင့် အခြားသူများကို ရှောင်ကွင်းပြီး အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

“သွားကြစို့၊ အရင်ဆုံး ဆာဘာဒါရဲ့ ရတနာတွေကို သွားရှာရအောင်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးသွားရင် ငါတို့အတွက် ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ထပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရေဒါကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆာဘာဒါ၏ စာကြည့်ခန်းထဲရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းကို လွယ်ကူစွာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ဘက်ခ်၏ အခန်းကဲ့သို့ များပြားလှသော ရတနာများ မရှိသော်လည်း ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် အဓိကကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ရာမြောက်လှသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများစွာကို လက်ခံရရှိလေ့ရှိသည်။

စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေပြီး ယင်းတို့ကို အပြင်၌ ထားရှိပါက အိမ်တစ်လုံး သို့မဟုတ် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် အလွယ်တကူ လဲလှယ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာ၌မူ ထိုပစ္စည်းများသည် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းခြင်းခံရရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီကြချေ။

“တကယ့်ကို ချမ်းသာလွန်းတယ်၊ ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးကို လဲလိုက်ရင် အစားအစာ ဘယ်လောက်တောင် ရနိုင်မလဲ မသိဘူး” မေသည် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းရှိ အရာများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့ဩလွန်းသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။

“အခုတော့ ဒါတွေအားလုံး ငါတို့ပိုင်ပြီပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းရှိ ရတနာများကို စတင်သိမ်းဆည်းကြပြီး အပြင်ဘက်ရှိ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကိုပင် ချန်လှပ်မထားခဲ့ကြချေ။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ခွာ၍ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ယခင်က ဝယ်ယူထားခဲ့သော မျက်နှာဖုံးများကို စွပ်လိုက်ကြသည်။

ဤမျက်နှာဖုံးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ခြင်းမခံရစေရန် အထူးတလည် ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆာဘာဒါ ဧည့်ခံနေသော လူများသည် သောက်စားပျော်ပါးနေကြပြီး သဟဇာတဖြစ်နေပုံ ပေါ်လျက်ရှိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် အဖိုးတန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း လေလွင့်နေသော ခွေးအိုနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဧည့်ခံပွဲအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်လာခဲ့ကြပြီး မျက်နှာဖုံးများကို စွပ်ထားခြင်းက သူတို့ စားသောက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

“အရသာရှိလိုက်တာ၊ အရသာရှိလိုက်တာ” မေက အစားအစာများကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းရင်း မြည်တမ်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း စကားမဆိုနိုင်ရှာပေ၊ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးရှိ အိမ်ရှင်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ဆာဘာဒါသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ ဤသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်နှစ်ဦးကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားတော့သည်။

“အဲဒီ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ” ဆာဘာဒါက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေချေပြီ။

အိမ်တော်ထိန်းက ဘေး၌ ရပ်နေရင်း ခေါင်းယမ်းကာ “သူတို့က မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်ထားလို့ သေချာ မမြင်ရဘူးခင်ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဦးချိုကျိုးတွေ ဖြစ်ကြတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဦးချိုကျိုးတွေကို ဖိတ်မထားပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“သူတို့ ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ၊ တံခါးဝက အစောင့်တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” ဆာဘာဒါက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်ရင်း “သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် ရောင်းပစ်လိုက်စမ်း၊ ကံဆိုးလိုက်တာ” ဟု မြည်တွန်တောက်တီးလေတော့သည်။