အခန်း ၇၈၃

အခန်း (၇၈၃)

"ဒါဆို ဒီပစ္စည်းတွေကို လဲလှယ်ဖို့ ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမလဲ။ အကယ်၍ ငါတို့ ဒါတွေကို လဲလှယ်လိုက်ရင် ငါတို့ရဲ့ သရုပ်မှန် ပေါ်သွားနိုင်တာပေါ့"

မေသည်လည်း ပို၍ ပါးနပ်လာချေပြီ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို သိထားတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာရုံပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရင်ပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌ အေးအေးလူလူ လူတစ်ယောက်ထိုင်နေ၏။ သူသည် အကြီးစား အရောင်းအဝယ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်ခါစ ဖြစ်သဖြင့် မိစ္ဆာကျောက်တုံးများ လိုလေသေးမရှိ ကြွယ်ဝနေပြီး အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရပေသည်။

"မိစ္ဆာကောင် ငါ့ဆီ နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့ဆီ ဘေးဒုက္ခတွေ သေချာပေါက် သယ်လာလိမ့်မယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့် အရူးတွေပဲ"

လူလိမ်က အေးဆေးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတဲ့ အရူးက မင်းဆီ ရောက်လာပြီလေ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လူလိမ်၏ အနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ ထိုသူမှာ လန့်ဖျတ်သွားရချေသည်။

"မင်းတို့ တစ်ခါ ပြန်လာပြန်ပြီလား။ အခုကော ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေပြန်ပြီလဲ"

လူလိမ်က သံသယစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပါ။ ပစ္စည်းတစ်သုတ် ရောင်းချဖို့ မင်းရဲ့အကူအညီ လိုချင်လို့ပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ပစ္စည်းတွေ ဟုတ်လား။ ငါ့ဆီ ဘာလို့ လာတာလဲ။ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းဆီ သွားရင် မင်း ပိုကောင်းတဲ့ ဈေးနှုန်း ရနိုင်တာပဲဥစ္စာ"

လူလိမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

ယခင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကာရီမြို့၏ မြို့စားမင်းနှင့် အဓိက ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး အချို့၏ သတင်းအချက်အလက်များကို ဝယ်ယူခဲ့ဖူးသည်။

လူလိမ်သည် မကောင်းသော အမှုအခင်းတစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပွားတော့မည်ကို သိထားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မမည်သို့မျှ မပတ်သက်ချင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ထံ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားပါအံ့နည်း။

"မင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ရတာကတော့ ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတာပေါ့။ မင်း လက်ခံမလား၊ လက်မခံဘူးလား ဆိုတာပဲ ပြောပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဪ... ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေက ခိုးရာပါ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"

လူလိမ်က တဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပြောကြားလိုက်သည်။

"ငါ ယူပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ သေချာပေါက် အများကြီး နိမ့်လိမ့်မယ်နော်"

"ငါ သိပါတယ်။ လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်ပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

လူလိမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ သူတို့ကို သတိမထားမိသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ကို ရင်ပြင်မှ အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်အိုတစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ပြင်ပမှ ဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင်ကို အမှီပြု၍ လူလိမ်က နေရာယူ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ကဲ... ဒီနေရာကတော့ ဘေးကင်းပါတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် သခင်ကြီး ဆာဘာဒါထံမှ မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော ရတနာများအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ယင်းတွင် မေ၏ ဝေစုလည်း ပါဝင်ပေသည်။

တစ်ခန်းလုံး ပြည့်နှက်သွားသော ရတနာများကို မြင်သောအခါ ရှာကောင်မှာ မှင်တက်မိသွားရလေသည်။

"ဒီရတနာတွေက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ"

လူလိမ်က အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤရတနာများသည် အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် တန်ဖိုး ကြီးမားလှကြောင်း သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်ပေသည်။

"သူက နန်းတွင်းသူဌေးတစ်ယောက်လေ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

လူလိမ်က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။

"ငါတို့ ဝယ်လို့တော့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ အတော်လေး နှိမ်ရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီပစ္စည်းတွေကို ပြန်ရောင်းဖို့ ခက်ခဲလို့ပါ"

"ကောင်းပြီ... ငါ သဘောပေါက်တယ်။ မြန်မြန်ပဲ ငွေရှင်းပေးပါတော့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။

လူလိမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပစ္စည်းများအားလုံးကို စနစ်တကျ ခွဲခြားပြီးနောက် အပြင်သို့ ခေတ္တမျှ ထွက်သွားကာ မကြာမီပင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ထိုပစ္စည်းများ၏ စုစုပေါင်း တန်ဖိုးမှာ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကျောက်တုံး တစ်သိန်းကျော် မျှ ရှိပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုမိစ္ဆာကျောက်တုံးများ အားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်း ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"ဪ... ဒါနဲ့ သတိပေးရဦးမယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်ပိုင်ရှင်ကြီး ဆာဘာဒါရဲ့ ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး မေနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားချေသည်။

လူလိမ်၏ အပြုံးများက တဖြည်းဖြည်း အေးခဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်တော့သည်။

"မင်းအမေကို ဆဲလိုက်ရမလား"

လူလိမ်သည် မူလက ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝယ်ဈေး အလွန်သက်သာသဖြင့် ပြန်လည် ရောင်းချလိုက်သည်နှင့် အမြတ်အစွန်း နှစ်ဆ ရရှိနိုင်ကာ ကြီးပွားချမ်းသာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုမိစ္ဆာကျောက်တုံးများကိုပင် အခြားသူများထံမှ ချေးငှားထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် မြို့စားမင်း ကာရီ၏ လူယုံဖြစ်သော နန်းတွင်းသူဌေး ဆာဘာဒါ၏ ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဖြစ်စေ၊ မရင်ဆိုင်ရသည်ဖြစ်စေ ဤပစ္စည်းများ ပေါ်ထွက်လာရုံမျှဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ရာ ယင်းက ဘေးဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ရှိချေသည်။

ထိုအချက်ကို ထောက်ရှုခြင်းဖြင့် အကယ်၍ လူလိမ်သည် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချလိုပါက သူ သေချာပေါက် မသွားရမည့် နေရာအချို့ ရှိနေပြီး ဤအကြောင်းအရာများကို အခြားသူများ လုံးဝ မသိရှိစေရပေ။

"တကယ့်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာပဲ။ ငါ ဘာလို့ မင်းတို့လို လူမျိုးတွေနဲ့ လာဆုံရတာလဲ"

လူလိမ်သည် လောဘ မကြီးခဲ့သင့်ကြောင်း တွေးတောမိကာ နောင်တတရားတို့ အသည်းခိုက်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူက တစ်ဖန် ပြန်လည် တွေးတောမိသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ဆာဘာဒါ၏ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဤရတနာများကို ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်းသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ အစွမ်းထက်မြက်မှုကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူလိမ်သည် သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်အကြောင်းကို သိရှိထားသော်လည်း ဈေးနှုန်းများမှာမူ အလွန်အမင်း နှိမ်ခံရဖွယ် ရှိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး မြို့ပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက်ကြ၏။

မြို့ပြင်သို့ အတော်အတန် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးထိန်ထိန်လင်းနေသော ကာရီမြို့တော်ကြီးသည် မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်ထုထဲတွင် မီးပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရပေသည်။

"သွားကြစို့။ ငါလည်း ဒီလိုမျိုး ငွေတွေကို လိုက်ဝေဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ငွေလိုက်ဝေတဲ့ လူငယ်လေးတွေ လုပ်ကြတာပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

ကာရီမြို့၏ အပြင်ဘက် ငါးမိုင်အကွာတွင် ဒုက္ခသည်များ၏ ကျူးကျော်ရပ်ကွက် ရှိနေပြီး ထိုနေရာ၌ ဆင်းရဲဒုက္ခ အတိရောက်နေသော ဒုက္ခသည် အများအပြား နေထိုင်ကြရာ အချို့ဆိုလျှင် ဖျားနာသည့်အခါ ဆေးကုသမှု ခံယူရန် မိစ္ဆာကျောက်တုံးပင် မရှိကြပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့သည် မဟူရာရိပ် နှစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဒုက္ခသည်တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကျောက်တုံး တစ်လုံးစီကို လိုက်လံ ပစ်ထည့်ပေးခဲ့ကြလေသည်။

အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကျောက်တုံး တစ်လုံးသည် လူတစ်ယောက်အား တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကျွေးမွေးရန် လုံလောက်ပေသည်။ ဤအဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကျောက်တုံးဖြင့်ဆိုလျှင် ဤနေရာရှိ ဒုက္ခသည်များ သေဆုံးရမှု အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားနိုင်ပေရာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ အဘယ်ကြောင့် ဤအရာများကို လုပ်ဆောင်နေရသနည်းဟု အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်မိ၏။ သူသည် ဤကမ္ဘာမှ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူက ဆက်လက် တွေးတောမိသည်မှာ မိစ္ဆာဖြစ်စေ၊ လူသားဖြစ်စေ အားလုံးမှာ တူညီကြသည်သာ ဖြစ်ပြီး သူသည် အဆုံးသတ်တွင် လူသားတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒုက္ခသည် သောင်းချီတို့အား အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကျောက်တုံးများ လိုက်လံဝေငှရန် တစ်နာရီအပြည့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမွဲတေပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော သူများကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အပိုဆောင်း၍ နှစ်လုံးစီ ပေးကမ်းခဲ့ချေသည်။

ဒုက္ခသည်များအားလုံးက ယင်းကို နတ်ဒေဝါတို့၏ ဖန်ဆင်းမှု တန်ခိုးတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြလေသည်။

"အကယ်၍ မင်းတို့ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး မေနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် မေသည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အနား၌ ထိုင်၍ ကျင့်ကြံနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မနေ့က ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မေသည် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း မေအား ထိုနေရာ၌သာ အိပ်စက်ခွင့်ပြုရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ပေ။

"ဘယ်လိုနေလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တာပေါ့"

မေက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး။ ဒုက္ခသည်တွေ၊ အနှိပ်စက်ခံနေရပြီး ဘဝပျက်နေတဲ့သူတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ငါ့နှလုံးသားထဲက နာကျင်ရတယ်။ သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်တာက ငါ့ကို အလွန် ပျော်ရွှင်စေတာပေါ့"

"မင်းက မွေးရာပါ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ နှလုံးသား ရှိလို့ ဖြစ်မှာပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး နံနက်စာ သုံးဆောင်ရန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ကျပန်း ဝင်ရောက်ခဲ့ကြ၏။

"အကိုဖုန်း... ဒီညကော ဆက်လုပ်ကြဦးမလား"

မေက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မလုပ်တော့ဘူး။ ဆာဘာဒါ သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ကာရီမြို့က သေချာပေါက် စစ်အုပ်ချုပ်ရေး ထုတ်ပြန်လိမ့်မယ်။ အခုအချိန်မှာ ငါတို့ အပြင်ထွက်ရင် အမိခံရဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပြီး ဆာဘာဒါကို လာရောက် ကလဲ့စားချေတဲ့ ဦးချိုကျိုးတွေလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေရမယ်"

"ဪ..."

မေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရင်ပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ လူလိမ်သည် ဆာဘာဒါ၏ ရတနာများကို မည်သို့ စီမံရမည်နည်းဟု ခေါင်းခြောက်အောင် တွေးတောနေစဉ် အချိန်၌ ရုတ်တရက် သတင်းစကားတစ်ခု ကြားလိုက်ရလေသည်။

ထိုသတင်းမှာ ဆာဘာဒါ သေဆုံးသွားပြီ ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

"သေသွားပြီ ဟုတ်လား"

ရှာကောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရပြီး ထိုသတင်းအချက်အလက်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် သူတို့၏ သတင်းပေးအဖွဲ့ဝင်များထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် စုံစမ်းတော့သည်။