အခန်း ၅၄

အခန်း ၅၄

စကားပြောနေရင်းဖြင့် ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသည့် ကျောင်းသား တစ်ရာကျော် ရှိနေနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် အလွန်တရာ ပျာယာခတ်နေကြသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကြသည်။

“ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မလှုပ်ရှားနဲ့။ မဟုတ်ရင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတချို့ကို မလွဲမသွေ ခံစားရလိမ့်မယ်။”

မြင်းမျက်နှာနှင့် လူငယ်က သတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အထက်သို့ အစီရင်ခံကာ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤနေရာကို အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသည့် အဆင့် ၃ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမျိုးအစား သားရဲ အနည်းငယ် ရှိနေ၏။ သူတို့က မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားသူ မှန်သမျှကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသိရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ အလှမ်းဝေးသော အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်နေပုံရသည်ကို ကျန်းဟန်သည် ၎င်းကို သတိပြုမိသော်လည်း အလွန်အလှမ်းဝေးလွန်းလှသဖြင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ။

“ကျန်းဟန်... သူတို့ပြောသလို ဒီကမ္ဘာကြီးကို တကယ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မယ်လို့ နင်ထင်လား။”

ကျန်းဟန်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသော လီဇီဝေက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာခဲ့သည်။

“မင်း တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးခြံအကြောင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ကြားဖူးလား။ မွေးမြူရေးခြံပိုင်ရှင်က လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခြံထဲမှာ ကြက်၊ ဘဲ၊ ဝက်၊ နွားနဲ့ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိကြတယ်။ ခြံပိုင်ရှင်ရဲ့ နေ့စဉ်အလုပ်က ကြက်ဥတွေ၊ နို့တွေကို လာသိမ်းတာရယ်၊ ဝက်တွေ ဝဖြိုးလာရင် သတ်စားတာရယ်ပဲ။”

“အဲဒီနောက် တစ်နေ့မှာ ဝက်တစ်ကောင်က မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ‘ငါတို့တွေ ခုခံတော်လှန်ရမယ်၊ ခြံပိုင်ရှင်ကို ဖြုတ်ချပြီး ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါတို့ကိုယ်တိုင် စိုးမိုးသူတွေ ဖြစ်လာရမယ်’ လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုအောက်မှာ တိရစ္ဆာန်တွေအားလုံးက ဒီတော်လှန်ရေးထဲမှာ ပါဝင်လာကြတယ်။”

“အချိန်အတန်ကြာတော့ ခြံပိုင်ရှင်ကို ဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရယ်စရာကောင်းတာက အဲဒီဝက်က ခြံပိုင်ရှင်ရဲ့နေရာကို ရယူပြီးနောက်မှာ အရင်ကပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေကို မတည်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ပိုလို့တောင် ဆိုးသွမ်းလာခဲ့သေးတယ်။ အရင်က တိရစ္ဆာန်တွေက ဝအောင်တောင် မစားရတော့ဘူး။ သူတို့တွေ တစ်ကျော့ပြန် ပုန်ကန်မှာကို တားဆီးဖို့အတွက် ဝက်က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း သီးခြားစီ ခွဲထုတ်ပြီး စီမံခန့်ခွဲခဲ့တယ်။”

ကျန်းဟန်သည် ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသဖြင့် ယခင်က စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကိုသာ ပြုံးကာ ပြောပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လီဇီဝေမှာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားမိသွားပြီး ပြောလာခဲ့ပြန်သည်။

“နင်ပြောချင်တာက နဂါးကို သတ်တဲ့လုလင်က နောက်ဆုံးမှာ နဂါးဖြစ်သွားတတ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ဒါက ချွင်းချက်ရော မရှိနိုင်ဘူးလား။”

“မသိဘူးလေ။ ရှိရင်လည်း ရှိမှာပေါ့။”

ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ တောင်များနှင့် မြစ်ချောင်းများ ပြိုကွဲပျက်စီးတော့မည့်အလား ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိရှိနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုအချို့ကိုသာ ခံစားနေရသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် တိုက်ပွဲသံများသည် ဤနေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုနေရာရှိ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကွဲအက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် ပေါက်ထွက်သွားသော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှံထွက်သွားကြသည်။

ထိုစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် မြူခိုးများနှင့် ရောယှက်သွားကာ ကောင်းကင်ထက်၌ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“သူတို့အသုံးပြုတဲ့ စွမ်းအားက လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားပုံရတယ်။ အဲဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေက တိုက်ရိုက် ပြိုကွဲသွားတာပဲ။”

လီဇီဝေက အတန်ငယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ပြောသည်။

ဤကဲ့သို့သော သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အာကာသအခွဲများနှင့် သားရဲတစ်ကောင်၏ အရှင်သခင် အရှိန်အဝါတို့ကို ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ရာ အကယ်၍ စွမ်းအားက အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ပါက တိုက်ရိုက် ပျက်စီးပြိုကွဲသွားတတ်သည်။

“ရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး။”

ကျန်းဟန်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပျံသန်းတတ်သော သားရဲများကို စီးနင်းထားသည့် လူအနည်းငယ်သည် အကာအကွယ်အတားအဆီးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ အေးစက်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“မင်း... ပြီးတော့ မင်း... အကုန်လုံး အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း။”

၎င်းတို့၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် လူအချို့ကို ရွေးထုတ်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လီဇီဝေသည်လည်း ၎င်းတို့ထဲတွင် ပါသွားခဲ့သည်။

“ကိုယ်ကိုယ့်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။”

ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။ သူ့မှာ အခြားဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။ သူ တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မခံထားရလျှင်ပင် ထိုလူများက သူ ယှဉ်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။

လီဇီဝေနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အကာအကွယ်အတားအဆီးသည် အပြင်ဘက်မှနေ၍ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာပြီး လူတိုင်းကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

“မကြောက်ကြပါနဲ့။ ငါတို့က ကျောင်းကပဲ။ မင်းတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ လာခဲ့တာ။”

စကားပြောနေသူမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်ပြီး အသက် ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရသော်လည်း အင်အားပြည့်ဝနေသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရွှေရောင် မြက်ပင်အမျိုးအစား သားရဲတစ်ကောင်ရှိနေပြီး ထိုပြင်းထန်သော ဖိအားမှာ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ထိုမြက်ပင်၏အမည်ကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို စူပါမြက်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး အလွန်ရှားပါးသော အပင်အမျိုးအစား စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သုံး သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

“ကျန်တဲ့လူတွေရော...။”

ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများကို လေထဲမှတစ်ဆင့် နှင်းဗျိုင်းဖြူ တစ်ကောင်၏ ကျောပေါ်သို့ စနစ်တကျ ရွှေ့ပြောင်းပေးပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က လူမစုံသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့ကို ခုနတင်ပဲ လာသွားတဲ့အဖွဲ့က ခေါ်သွားကြပြီ။”

တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး အရင်ထွက်သွားကြပါ။ အခု အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီ။ စာမေးပွဲအကဲဖြတ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီမို့လို့ ကျန်တာကို ငါတို့လက်ထဲပဲ လွှဲထားလိုက်တော့။”

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိုက်ပြီး စူပါမြက်နှင့်အတူ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ပျံသန်းတတ်သော သားရဲများကို စီးနင်းကာ မြွေဖြူတောင်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာပြီး ကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူတိုင်းသည် လော်စပီကာကြေညာချက်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် မိမိတို့၏ စာသင်ခန်းများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားကြတော့သည်။

“ဘယ်အတန်းဖော်တွေ ပြန်မရောက်သေးဘူးလဲဆိုတာ စာရင်းတွက်ပြီး ငါ့ကို စာရင်းပေးပါ။ ပြီးရင်တော့ အားလုံး လူစုခွဲ၊ အဆောင်ကိုပြန်ပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူလို့ရပါပြီ။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အတန်းတွေ တရားဝင် စတင်ပါလိမ့်မယ်။”

အတန်းပိုင်ဆရာမ ဝမ်ယိက အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားများကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ။”

အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဖမ်းဆီးမခံရမီက သူမသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်အပင်တစ်ပင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ကောင်းကင်လျှောက်ကြောင်ကို လက်ရွေးစင်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့ရာ ယခုအချိန်တွင် သူမမှာ အလွန်တက်ကြွနေ၏။

မကြာမီ စာရင်းဇယားများ ထွက်လာခဲ့ပြီး လီဇီဝေ အပါအဝင် အတန်းမှ စုစုပေါင်း လူငါးဦး ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။

“ဒါဆိုရင် လူစုခွဲကြစို့။ ပြန်မရောက်သေးတဲ့ အတန်းဖော်တွေအတွက် လူတိုင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ သူတို့တွေ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။”

ဆရာမ ဝမ်ယိက ထိုသို့ပြောကာ လူစုခွဲခိုင်းလိုက်တော့သည်။

လူစုခွဲပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ထမင်းစားဆောင်ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့လိုက်၏။ သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။ ဤသားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရသည်။

ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဖြစ်စေ၊ သားရဲထိန်းချုပ်သူ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ စေလွှတ်လိုက်သော လူများဖြစ်စေ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေကြသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် လောလောဆယ်တွင် ထိုအရာများကို ဝင်ရောက်မစီမံနိုင်သေးသဖြင့် ဆက်မတွေးတော့ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ခြုံငုံပြောရလျှင် သူ၏ ယခုတစ်ခေါက် ရလဒ်ထွက်ပေါ်မှုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရမည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ရောင်းချပါက ငါးသောင်း သို့မဟုတ် ခြောက်သောင်းခန့် ရနိုင်ချေရှိပြီး ၎င်းမှာ ပိုင်လင်းနှင့် ဟုတ်ဟုတ်တို့၏ နောက်လာမည့် အချိန်ကာလတစ်ခုစာအတွက် အစားအစာဖိုးတော့ လုံလောက်ပေသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခုမျှ မရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းဟန်သည် ဆွဲခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ကို စားသုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဤအရသာကို ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပြီးခဲ့သောဘဝက မြောက်ပိုင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဂျုံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အစားအစာများအပေါ် ထားရှိသည့် နှစ်သက်စွဲလမ်းမှုမှာ သူ၏ဝိညာဉ်ထဲအထိ စွဲထင်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို သိမ်းဆည်းရန် အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်ပြီး နောက်ထပ်အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပိုင်လင်းသည် လျှပ်စီးပိုးကောင်အဖြစ်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ တတိယမြောက် နဂါးအသွင်ပြောင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း လမ်းကြောင်းကို စတင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ယခင်ကလည်း သက်ဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် နဂါးအသွင်ပြောင်း လေ့ကျင့်မှုကို ထပ်မံစိန်ခေါ်ခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

အနှုတ် ၂၀ ဒီဂရီ ဖြစ်စေ၊ ၁၅၀ ဒီဂရီ ဖြစ်စေ ပိုင်လင်း၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

တစ်ခုတည်းသော ခက်ခဲမှုမှာ ဖိအားစွမ်းရည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါရမီ၏ ကူညီစောင်မမှု ရှိနေလျှင်ပင် ပိုင်လင်းအနေဖြင့် ၎င်းကို သင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းဟန် မသေချာပေ။

ဟုတ်ဟုတ်၏ လေ့ကျင့်မှုအတွက်မူ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်း၏ ဒုတိယမြောက် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လမ်းကြောင်းမှာ မူလသွေးနတ်ဆိုးဖြစ်သည်။

၎င်းသည် နေ့စဉ် ပျံသန်းမှု လေ့ကျင့်ခန်း အကြိမ်ရေ တစ်ထောင်၊ သွေးနဂါး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အကြိမ်ရေ တစ်ထောင်နှင့် လက်တွေ့တိုက်ပွဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အကြိမ်ရေ တစ်ထောင်တို့ လိုအပ်သည်။ ၎င်းကို ရက်ပေါင်း ၂၀ ဆက်တိုက် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မှသာ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တောရိုင်းထဲတွင်ဆိုပါက အဆင်ပြေသော်လည်း လူသားများ နေထိုင်ရာ ဒေသများတွင်မူ ၎င်းသတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ထိုမျှလောက်များပြားသော သားရဲမိစ္ဆာများ မရှိပေ။

အထူးသဖြင့် ယခုအခါ သူသည် ကျောင်းထဲတွင်သာ ပိတ်မိနေသေးသဖြင့် ဤအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း စီမံကိန်းမှာ အဖန်ဖန်အထပ်ထပ် ကြန့်ကြာနေရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သူသည် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းကို မတွေးတောနိုင်သေးပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သောအရာကို အချိန်အကြာကြီး ဆွဲဆန့်ထား၍မရချေ။ မဟုတ်ပါက ဟုတ်ဟုတ်၏ ကြီးထွားမှုအတွက် မကောင်းပေ။

အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မနက်ဖြန်တွင် စတင်မည့် နဂါးအသွင်ပြောင်း လေ့ကျင့်မှုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည့်အချိန်မှာပင် သူ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဝမ်ယိထံမှ သူ့ကိုလာရန် ခေါ်ယူသည့် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။