အခန်း ၅၉
Vol. 6 Ch. 59
အခန်း ၅၉
“လျှပ်စီးပိုးကောင် ဟုတ်လား။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က အထင်အရှား ကျောက်စိမ်းပိုးကောင် ဖြစ်ခဲ့ပါလျက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လျှပ်စီးပိုးကောင်အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။
“ကောင်းပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် အောက်ကို အရင်ဆင်းခဲ့ကြတော့။ အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်... လက်ရည်စမ်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေးလိုက်ပါဦး။”
ဆရာ ခယ်လုံသည် သူ၏ ကုသရေးအမျိုးအစား သားရဲကို ဆင့်ခေါ်ကာ ငွေရောင်ချပ်ဝတ်မိကျောင်းကို ကုသပေးလိုက်ပြီးနောက် လက်ဝေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ကျွန်မ ကျန်းလီရဲ့ သံသစ်သားရှိခိုးကောင်နဲ့ လက်ရည်စမ်းပါ့မယ်။”
အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်က ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ စိမ်းပြာရောင် သံသစ်သားရှိခိုးကောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်နှင့် အားကစားမှူး လျူရှန်းတို့၏ တိုက်ပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်နှင့် ကျန်းလီတို့၏ ပွဲစဉ်မှာ ပိုမို၍ အင်အားချင်း မျှတမှု ရှိလှသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် အသေးစား လှည့်ကွက်မျိုးစုံကို အသုံးပြုကာ ဆယ်မိနစ်နီးပါးခန့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်က အသာစီး ရရှိသွားခဲ့၏။ သူမ၏ ပါရမီစွမ်းရည်မှာ စွမ်းရည် တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သူမ၏သားရဲသည် နောက်ထပ် ကြုံတွေ့ရမည့် တိုက်ခိုက်မှုမှ ဒဏ်ရာအားလုံးကို တစ်ဖက်လူထံသို့ ပြန်လည် ထိမှန်စေနိုင်သည်။
ထိုသားရဲထိန်းချုပ်သူ ပါရမီကို အချိန်ကိုက် သေသေချာချာ အသုံးချနိုင်သရွေ့ တိုက်ပွဲအတွင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ရရှိစေနိုင်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းလီ၏ ပါရမီမှာ တိုက်ပွဲအတွက် အနည်းငယ် အသုံးမဝင်လှပေ။ ၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်နှလုံးသား ပါရမီဖြစ်ပြီး သားရဲများနှင့် ဆက်သွယ် စကားပြောနိုင်ရုံမှအပ တိုက်ပွဲတွင် မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိချေ။
“ခုနက တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းတို့အားလုံး တကယ်ကို သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြတာပဲ။ သိပ်မဆိုးပါဘူး။”
ဆရာ ခယ်လုံက ၎င်းတို့ကို အကျဉ်းချုံး ချီးမွမ်းလိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အထူးတန်းက ကျောင်းသားတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တော့ မင်းတို့က အများကြီး နောက်ကျကျန်နေသေးတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အခြေခံဗဟုသုတက မလုံလောက်ဘူး။ သားရဲတွေရဲ့ မျိုးနွယ်စုကိုတောင် ကွဲကွဲပြားပြား မသိကြသေးဘူး။”
“ဒုတိယအချက်ကတော့ အဆင့်ပဲ။ အထူးတန်းက ကျောင်းသားအများစုက သူတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို လက်ရွေးစင်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်ပေးထားနိုင်ကြပြီ။ ပါရမီရှိတဲ့ အချို့သူတွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို လက်ရွေးစင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းအထိတောင် လေ့ကျင့်ပေးထားနိုင်ပြီး ခေါင်းဆောင်အဆင့်ရောက်ဖို့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။”
“ဒါ့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း မင်းတို့မှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျောင်းက ပေးမယ့် နိုင်ငံတော်အဆင့် ၂ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းဘေးမဲ့ဥယျာဉ်ရဲ့ နေရာ ၁၀၀ အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ အင်အားက လုံးဝ မလုံလောက်သေးဘူး။”
“ကောင်းပြီ... အခု မင်းတို့အားလုံး ဘေးထွက်ပြီး အရင်လေ့ကျင့်နေလိုက်ကြပါ။ ငါ ကျောင်းသားကတ် နံပါတ်စဉ်အလိုက် တစ်ယောက်ချင်းစီ ခေါ်ပြီး အသေးစိတ် လမ်းညွှန်ပေးသွားမယ်။ ပထမဆုံး အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန် လာခဲ့။ ကျန်တဲ့သူတွေ လောလောဆယ် လူစုခွဲထားကြ။”
လူတိုင်း လူစုခွဲသွားကြပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းလေ့ကျင့်ရေးကို တရားဝင် စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
“ကျန်းဟန်... ခဏလေး။”
ထိုအချိန်တွင် လီဇီဝေက သူ့ကို လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်။
ကျန်းဟန်က လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ကျောင်းဆင်းရင် အပြင်မှာ အတူတူ ညစာ သွားစားကြမလား။”
လီဇီဝေက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မစားတော့ဘူး။ ငါ လောလောဆယ် ကျောင်းအပြင်ကို မထွက်ချင်သေးဘူး။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူ၏ ကျောင်းသားနံပါတ်မှာ နောက်ဆုံးနားတွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ကာ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ရေခဲနှင့် နှင်းလေ့ကျင့်ရေးခန်းမသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ပိုင်လင်းသည် အနုတ် ၂၀ ဒီဂရီ အအေးဓာတ်အောက်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်မှုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားသောအခါမှ ကျန်းဟန်သည် ဘေးကျင့်ရေးကွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူ့ရှေ့၌ လူနှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင် ဆရာ့ထံမှ လမ်းညွှန်မှု ခံယူရန် သူ့အလှည့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်က လျှပ်စီးပိုးကောင်အဖြစ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဗီဇပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။”
ဆရာ ခယ်လုံက ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း သေသေချာချာ မသိပါဘူး။ တောရိုင်းရှင်သန်မှု လေ့ကျင့်ရေး လုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားတာပါ။”
ကျန်းဟန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဆရာမ ဝမ်ယိ၊ လီဇီဝေနှင့် အခြားသူများကို ပြောပြရန် ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့သည့် အကြောင်းပြချက်ကိုသာ ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။
သူက မူလမိုးကြိုးဖား အချို့ကို မတော်တဆ သွားရောက်ရန်ဆွမိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးက သူ့အပေါ် လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်ခြင်းကို စုပေါင်းအသုံးပြုလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်း၏သားရဲက ရုတ်တရက် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လျှပ်စီးပိုးကောင်အဖြစ် သွေးပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
“ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ ငါအသေအချာ မသိပေမဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ။ လျှပ်စီးပိုးကောင်က သာမန်မဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာ မြင့်မားတဲ့ အလားအလာရှိပြီး ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် အလားအလာရှိတဲ့ လျှပ်စီးမိုးကြိုးအမျိုးအစား သားရဲ ဖြစ်တဲ့ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလိပ်ပြာအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ခြေ ရှိတယ်။”
ဆရာ ခယ်လုံက အနည်းငယ် စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လျှပ်စီးပိုးကောင်၏ အလားအလာရှိမှုအပေါ်သို့သာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
ဒါက သူ့ကို အပြစ်ပြော၍မရချေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသလို သီးခြား ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု သို့မဟုတ် ဗီဇပြောင်းလဲမှု ဖြစ်စဉ်ကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိသောကြောင့်ပင်။
ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလိပ်ပြာသည် နယ်သာ လျှပ်စီးလိပ်ပြာထက်ပင် ပိုမိုအင်အားကြီးမားသော လျှပ်စီးမိုးကြိုးအမျိုးအစား သားရဲဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို တစ်ချက်ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် အသေးစား မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရာ ၎င်းသည် မိုးကြိုးလျှပ်စီး၏ စစ်မှန်သော အချစ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ၎င်းသည် အခြားသော မိုးကြိုးအမျိုးအစား သားရဲများ မသင်ယူနိုင်သည့် စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်သော လျှပ်စီးဘောလုံးကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။
ထိုလျှပ်စီးအမျိုးအစားသည် ခံစစ်ကာကွယ်မှုကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး ပစ်မှတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်စေနိုင်သည်။
တစ်ခါက တောရိုင်း ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလိပ်ပြာတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူတစ်ဦးရှိခဲ့ဖူးပြီး ရွှေရောင်လျှပ်စီးဘောလုံးသည် ထိုလူ၏အိမ်ကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်၍ ထိုလူကို ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်မှာ ထိုလူ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်မှအပ သူ၏ အဝတ်အစားများပင်လျှင် မည်သည့်ပျက်စီးမှုမျှမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းပင်။
သို့သော်လည်း ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလိပ်ပြာတိုင်းက ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆုံးသတ်ကွက်ကို မသုံးနိုင်ကြချေ။ ယခုအချိန်အထိ ထိုလျှပ်စီးဘောလုံးကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလိပ်ပြာ သုံးကောင်သာ တွေ့ရှိရသေးကြောင်း ပြောစကားများ ရှိသည်။
“ဟုတ်ကဲ့...။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ပေးရမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားရသေးပါဘူး။”
ကျန်းဟန်က မုသားဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ပိုင်လင်းကို နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်လာစေရန် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ဖြစ်ပြီး လျှပ်စီးပိုးကောင်ဟူသည်မှာ ကြားခံအဆင့်တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းအတွက် သူ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပေ။
“တကယ်တော့ လျှပ်စီးပိုးကောင်မှာ လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ လျှပ်စီးပိုးကောင်က လောလောဆယ် မိုးကြိုးထက် လျှပ်စစ်ဘက်ကို ပိုပြီး ယိမ်းနေတယ်။ ငါ့အနေနဲ့ ပေးချင်တဲ့အကြံကတော့ သူ့ကို မိုးကြိုးလမ်းကြောင်းဘက်ကို ဦးတည်ပြီး မွေးမြူဖို့ပဲ။”
“မင်း သူ့ကို မွေးမြူလေ့ကျင့်ပေးဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး သုံးလို့ရပါတယ်။ ဥပမာ မိုးကြိုးအမျိုးအစား စိတ်ဝိညာဉ်အပင်တွေရဲ့ အူတိုင်တွေကို ကျွေးတာ၊ မိုးအုံ့ပြီး မိုးရွာတဲ့ရက်တွေမှာ လျှပ်စီးမိုးကြိုးတွေကို ဆွဲဆောင်တာ စတာတွေပေါ့။ ဒါက သူ့ကို ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလိပ်ပြာအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲဖို့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေပြီး အဲဒီအချိန်ကျရင် လျှပ်စီးဘောလုံးကိုတောင် တတ်မြောက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်။”
ဆရာ ခယ်လုံက ပိုင်လင်းကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
လျှပ်စစ်အမျိုးအစားသည် မိုးကြိုးအမျိုးအစား၏ စနစ်အခွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လျှပ်စစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိုးကြိုးသည် များစွာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ၎င်းတွင် ဗို့အား သောင်းဂဏန်း သို့မဟုတ် သိန်းဂဏန်းအထိ ရှိသော လျှပ်စီးကြောင်းများ ပါဝင်လေ့ရှိသည်။
သာမန် လျှပ်စစ်အမျိုးအစား သားရဲများ ထုတ်လွှတ်သော လျှပ်စစ်မှာမူ အများဆုံး ဗို့အား သောင်းဂဏန်းမျှသာ ရှိသဖြင့် သဘာဝတရားကြီး၏ လျှပ်စီးမိုးကြိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားနေသေးသည်။
သာမန် လျှပ်စစ်အမျိုးအစား သားရဲများသည် မိုးကြိုးအမျိုးအစား သားရဲများအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန် အထူးမွေးမြူမှုများ လိုအပ်သော်လည်း လျှပ်စီးပိုးကောင်ကမူ ထူးခြားသည်။ ၎င်းသည် လျှပ်စီးမိုးကြိုးကိုယ်တိုင်မှ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို စဉ်ဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်ပေးနေသရွေ့ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်လျှပ်စစ်အမြုတေကို ပိုမိုအစွမ်းထက်သော မိုးကြိုးအမြုတေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။
“သတိပေးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ထပ်လေ့လာကြည့်ပါဦးမယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကိုလည်း ပြောင်းလဲပေးပါ့မယ်။”
ဆရာ ခယ်လုံ၏ သတိပေးချက်က ကျန်းဟန်အား အတွေးအချို့ အမှန်တကယ် ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဤအရာသည် ပိုင်လင်း၏ နဂါးအသွင်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။
အကယ်၍ သူသည် အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း မလုပ်ဆောင်မီ ၎င်းကို မိုးကြိုးအမျိုးအစားအဖြစ် ဦးစွာ ပြောင်းလဲခွင့်ပြုလိုက်မည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာမည့် နဂါးက ပိုမိုအင်အားကြီးမားလာနိုင်မည်လော။
ဤမေးခွန်းကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ခန်းများကို အရင်ဆုံး ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ အနုတ် ၂၀ ဒီဂရီအောက်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ၁၅၀ ဒီဂရီ အပူချိန်အောက်တွင် အသက်ရှူခြင်း ၃၀၀၀ ကြိမ်နှင့် ဖိအားပုံဆောင်ခဲအောက်တွင် ခုန်ပျံခြင်း ၃၀၀၀ ကြိမ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကျောင်းဆင်းပြီး တစ်နာရီကြာပြီး နောက်ဆုံးတွင်မှ လူနှင့် ပိုးကောင်တို့ လေ့ကျင့်ရေးအခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းဟန်သည် နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအတွက် လိုအပ်သော လေ့ကျင့်မှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရုံသာမက ပိုင်လင်းကို ခေါ်ကာ ပိုမိုမြင့်မားသော ဗို့အားဖြင့် လျှပ်စီးပစ်လွှတ်ခြင်း လေ့ကျင့်မှုကိုပါ စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
“သွားကြစို့။ တစ်ခုခု သွားစားကြမယ်။”
ကျန်းဟန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကန်တင်းဘက်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ကျန်းဟန်... နင် ထမင်းမစားရသေးဘူးမလား။ ငါ ခုနက အပြင်ထွက်စားရင်းနဲ့ နင်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ဝယ်လာခဲ့ပေးတယ်။”
မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ အဝါဖျော့ဖျော့ ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်လေးတစ်ခုက ထမင်းဘူးတစ်ခုကို ကိုင်ကာ အပြေးလေး ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းဟန်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်သည် ပခုံးပေါ်သို့ ဆံပင်ရှည်များ ချထားပြီး မျက်ခုံးကွေးကွေးနှင့် မျက်ဝန်းကြီးကြီးများ ရှိသော လီဇီဝေကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ လေပြေတစ်ချက်အဝှေ့တွင် သူမ၏ ဆံနွယ်များထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးများ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်ကျလဲ။ ငါ မင်းဆီ ပိုက်ဆံ လွှဲလိုက်မယ်။”
ကျန်းဟန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထမင်းဘူးကို လက်ခံလိုက်ကာ ပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ ဒါကို တောတွင်းရှင်သန်မှု လေ့ကျင့်ရေးတုန်းက နင် ငါ့ကို ကူညီတဲ့အတွက် အဖိုးအခလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။”
လီဇီဝေက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကျန်းဟန် ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ ထမင်းဘူးကို ယူကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ဘေးဘောင်တွင် ထိုင်၍ စားသောက်လိုက်တော့သည်။
လီဇီဝေသည်လည်း သူ့ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းကြီးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။