အခန်း ၂၃၂

အခန်း (၂၃၂) ပရဟိတ ညစာစားပွဲ

သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဟူသော အတွေးက ဝူချန်အား နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့ပေ၏။

ငါက ဘာလို့ အစကတည်းက ထင်ပေါ်ချင်ပြီး စုယွမ်ကို ပြစ်မှားမိရတာလဲ...

ငါက သူတို့နဲ့ လုံးဝ အဆင့်အတန်း မတူဘူး...

ငါ ဘာလို့ ရှေ့ထွက်လာခဲ့ရတာလဲ...

ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေခဲ့ရတာလဲ...

အကယ်၍ အဲဒီတုန်းက စုယွမ်ကို မပြစ်မှားမိခဲ့ဘူးဆိုရင်...

အနည်းဆုံးတော့ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ သူ့ကို အသရေဖျက်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ပရိသတ်တွေနဲ့ အွန်လိုင်း လူရမ်းကားတွေကို တိတ်တဆိတ် စည်းရုံးနိုင်သေးတယ်...

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

ထိုအတွေးကို ရောက်လာချိန်၌ ဝူချန်၏ မျက်နှာမှာ ခါးသီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် သူ့လက်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသည်မှာ နောင်တတရားများသာ ဖြစ်တော့သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ... အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတော့မယ်... နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေနဲ့ ရရှိထားသမျှတွေ အားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မယ်...

ဒီအရာအားလုံးက...

ရုတ်တရက် ဝူချန်သည် စုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခု ပြည့်နှက်လာတော့၏။

သူသည် စုယွမ်ထံ အရူးအမူး ဦးညွတ်လိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

" ဥက္ကဋ္ဌစု... ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မပြစ်မှားမိသင့်ဘူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မပြစ်မှားမိသင့်ဘူး..."

"ကျွန်တော်က မျက်ကန်းပါ... ကျွန်တော့်မှာ ခွေးမျက်လုံးတွေ ရှိနေတာပါ... ခင်ဗျားက အရေးကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ... ခင်ဗျားက သဘောထားကြီးတဲ့သူပါ... ခင်ဗျားက ဒါကို သေချာပေါက် အငြိုးထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ခင်ဗျား ဒါကို အငြိုးထားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်နော်... ခင်ဗျား သေချာပေါက် ဒါကို အငြိုးထားမှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း တကယ် သိလို့ပါ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို ရိုးသားစွာ တောင်းပန်ပါတယ်..."

" ဥက္ကဋ္ဌစု ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ... ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ဝူချန်သည် အဆက်မပြတ် ဦးညွတ်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေခဲ့၏။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် အသေးအမွှား ကိစ္စလေးအတွက် ခင်ဗျားအပေါ် အငြိုးထားမှာ မဟုတ်တာကတော့ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဥပဒေကတော့ လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားကို အပြစ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

စုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ဝူချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း သိနေပြီကို ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်မပေးရတာလဲ..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီဟူသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံပေါ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက မင်း မှားမှန်းသိတာ မဟုတ်ဘူး... မင်း သေရတော့မယ်ဆိုတာကိုပဲ သိတာ..."

လီဟူ စကားပြောပြီးနောက် စုယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်တယ်မလား..."

စုယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"ပါးနပ်တာပဲ..."

ဤနက်နဲသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝူချန်သည် နောင်တတရား၊ ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှုများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ပြေးချင်နေခဲ့၏။

"ငါ နိုင်ငံထဲကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားသရွေ့ ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး..."

ဝူချန် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပုံရပေသည်။

"မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို ဖြုန်းတီးနေစရာ မလိုတော့ဘူး... အခွန်ဗျူရို၊ တရားစွဲဆိုရေးမှူးရုံးနဲ့ ရဲတွေ အားလုံး ရောက်နေပြီ..."

"ဒါ့အပြင် မင်း အခု ပြည်ပကိုထွက်ခွင့်မရှိဘူး... မင်း တကယ်ကြီး လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်း တစ်ခုခုကို မှားယွင်း လုပ်ခဲ့မှတော့ မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် တာဝန်ယူရမှာပဲ..."

"မင်း မစဉ်းစားဘဲ လုပ်ခဲ့တုန်းက သက်သောင့်သက်သာနဲ့ ကျေနပ်နေခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရတော့မယ်..."

စုယွမ် စကားပြောပြီးနောက် ယူနီဖောင်းဝတ် လူအများအပြား လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက မတ်တတ်ရပ်ကာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားလေ၏။

"ဝူချန် မဟုတ်လား... ခင်ဗျားက ပြင်းထန်တဲ့ လိမ်လည်မှု၊ တရားမဝင် ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေမှု၊ အခွန်တိမ်းရှောင်မှု စတာတွေနဲ့ သံသယရှိခံရတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝူချန်သည် လက်ထိတ်ခတ်ခံလိုက်ရတော့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီထဲမှ မည်သည့်အရာမှန်း မသိရသော အရည်များ ယိုစိမ့်လာလေသည်။

ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

လူတိုင်း အလျင်အမြန် နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားလိုက်ကြပြီး သူ့အား ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

ဝန်ထမ်းများသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်ကြပေ၏။ သူ လုံးဝ ပျော့ခွေနေသော်လည်း သူတို့က သူ့အား အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြလေသည်။

"သူဌေးလင်... ဒီအနံ့နဲ့ဆိုရင် ခင်ဗျား တခြားရုံးခန်းတစ်ခုကို ပြောင်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်..."

ကျန်ရစ်နေသော အရည်အိုင်ကို ကြည့်ကာ စုယွမ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီကောင်လေးက ကြောက်ပြီး တကယ်ကြီး ဘောင်းဘီထဲ သေးပေါက်ချလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... ထားလိုက်ပါတော့... ဒီရုံးခန်းကို အခုကစပြီး ဂိုဒေါင်အဖြစ် သုံးရတော့မယ်..."

လင်ရှန်းသည် အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း... အဲဒီတစ်နည်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"သူဌေးလင်... ကျွန်တော်တို့ အခု သွားတော့မယ်... လိုက်ပို့စရာ မလိုပါဘူး..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး အပြင်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။ ဝူချန်သည် သူနှင့် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူ့အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သူတို့သည် ကားထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြပြီး စုယွမ်က နောက်ဘက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်များကို စတင် သုံးသပ်လိုက်တော့၏။

ယနေ့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိသဖြင့် စုယွမ်သည် ကျပန်း သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

[ကျပန်း သတင်းအချက်အလက် - ကျန်းချန် မြို့သစ်ခရိုင်တွင် ပရဟိတ ညစာစားပွဲတစ်ခု ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။ အလှူငွေများကို ယခုနှစ် ရေကြီးမှုကြောင့် ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်ခံစားရသော ဒေသများသို့ လှူဒါန်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ အာဏာပိုင်များသည် ညစာစားပွဲအပြီးတွင် အများဆုံး လှူဒါန်းသော ကုမ္ပဏီအတွက် မြေကွက်တစ်ကွက် ထောက်ပံ့ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်]

ဤသည်မှာ တကယ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်သော သတင်းအချက်အလက် ဖြစ်ပေ၏။ လီရှင်းခရိုင်က သူ့အား သွားရောက်ရန် ဖိတ်ကြားမည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိချေ။

ကျန်းချန်ရှိ ဒုတိယအကြီးဆုံး စီးပွားရေးခရိုင်တစ်ခုအနေဖြင့် လီရှင်းခရိုင်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံးအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် မြေကွက်တစ်ကွက် ရှိပေသည်။ ဤသည်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ဆွဲဆောင်ရန် အစိုးရမှ ကမ်းလှမ်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရေရှည် မြေအသုံးပြုခွင့်ကိုသာ ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အများအပြားသည် ထိုနေရာသို့ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် သွားရောက်ကြပေလိမ့်မည်။

သတင်းအချက်အလက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် အတွေးထဲ နစ်မျောသွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ပိုင်ချန်က ဖုန်းဆက်လာပြီး စုယွမ်အား နေ့လယ်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ စုယွမ်သည် သဘောတူထားသော နေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

...

ကျန်းချန် မြို့သစ်ခရိုင်။

သက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းအများအပြားသည် အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်နေကြပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်များက အစီအစဉ်အချို့ကို ပြုလုပ်နေကြလေ၏။

"အားလုံး သိကြတယ်မလား..."

"ဒီပရဟိတ ညစာစားပွဲက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘေးဒဏ်သင့်ဒေသတွေရဲ့ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ကူညီဖို့ ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်သလို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့လည်း ရည်ရွယ်ပါတယ်..."

"အားလုံးက ကုမ္ပဏီ အသီးသီးရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို တက်တက်ကြွကြွ ဆက်သွယ်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အများဆုံး လှူဒါန်းတဲ့ ကုမ္ပဏီက ဆုတစ်ခုကို ရရှိပါလိမ့်မယ်..."

"ဆုက ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော် မပြောနိုင်သေးဘူး... ခေါင်းဆောင်တွေက ခင်ဗျားတို့ကို ဘာလို့ တိုက်ရိုက် မဆက်သွယ်တာလဲဆိုတဲ့ အားလုံးရဲ့ မေးခွန်းတွေအတွက် အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့နဲ့ ဒီပွဲအတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ကို အကဲဖြတ်ဖို့ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်..."

ခေါင်းဆောင်က စကားပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အစည်းအဝေးကို ရပ်နားလိုက်၏။

ခန်းမအတွင်းရှိ သက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

"ဌာနမှူးဝမ် ခင်ဗျားက ဆန်းဟူကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလို့ ကြားတယ်... ဒါဆို သူက သေချာပေါက် လာမှာပေါ့..."

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက သူ၏ဘေးရှိ ဌာနမှူးဝမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါ အမှန်ပဲ... ဆန်းဟူကုမ္ပဏီက တရုတ်နိုင်ငံမှာ တော်တော်လေး ကြီးမားတဲ့ နို့မှုန့်ကုမ္ပဏီ တစ်ခုပဲ... သူတို့ရဲ့ CEO ကို ဒီခေါ်လာနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

ဌာနမှူးဝမ်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ဟန်ပန်း မင်းအဖေနဲ့ ချန်ခယ်လုပ်ငန်းစုရဲ့ CEO က သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်လို့ မင်းက သူ့ကို ဒီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ခေါ်လာနိုင်ရင် မင်းက ကြီးမားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပဲ..."

ဌာနမှူးဝမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟား... ချန်ခယ်လုပ်ငန်းစုက ဆန်းဟူကုမ္ပဏီနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... ဒီတစ်ကြိမ် အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ပြုခံရမယ့်သူက ခင်ဗျားပဲ ဌာနမှူးဝမ်... ဆန်းဟူကုမ္ပဏီရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဝင်လာတာနဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် ဆုချီးမြှင့်မှာဖြစ်ပြီး ရာထူးတောင် တိုးပေးနိုင်တယ်နော်..."

"ဒီကိစ္စပြီးရင် ခင်ဗျားကို ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်လို့ ခေါ်ရတော့မယ် ထင်တယ်..."

ဟန်ပန်းက အလျင်အမြန် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အခုကစပြီး မင်းက ဌာနမှူးဟန် ဖြစ်သွားပြီပေါ့..."

ဌာနမှူးဝမ်သည်လည်း ဟန်ပန်းအား အလုပ်သဘောအရ ပြန်လည်ချီးမွမ်းလိုက်၏။

ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ချန်လုံကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရှောင်ချန် မင်းက ဘယ်သူ့ကို ဖိတ်ထားလဲ..."

ဌာနမှူးဝမ်က လှောင်ပြောင်နေပုံရပေ၏။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ကျေးလက်ဒေသက လာတာဆိုတော့ သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ကိုမှ မသိဘူး..."

ချန်လုံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အော်... ငါ မေ့သွားတယ်... မင်းက တောင်သူလယ်သမား နောက်ခံကနေ လာတာပဲ... အင်း... ပြဿနာမရှိပါဘူး... ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပါ... တစ်နေ့ကျရင် မင်းတောင် ဌာနမှူး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်..."

ဌာနမှူးဝမ်က စကားပြောပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်၏။ ဟန်ပန်းသည်လည်း ချန်လုံကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။