အခန်း ၂၃၆

အခန်း (၂၃၆) ချန်လုံ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု... လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြခြင်း

ယခုအချိန်၌ ဟန်ပုရှင်းသည် ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးဝဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်လိုက်လေသည်။

ယနေ့ ဒဏ္ဍာရီလာ လီဝမ်ဆန်အား သူ သေချာပေါက် တွေ့ဆုံရပေမည်။

ဟန်ကျုံး၊ ဟန်ပန်း၊ ဌာနမှူးဝမ်နှင့် ဝမ်ဆန်းဟူတို့ အပါအဝင် အခြားသူများသည်လည်း ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးထွက်သွားကြလေ၏။

ရှာပင်းပင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပေသည်။

"လီဝမ်ဆန်တောင် ရောက်လာတယ်တဲ့လား... သူမက ငါ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြားဖူးခဲ့တဲ့ သူပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သူ လာမယ်ဆိုတာကို ငါ မကြားမိပါဘူး"

"လီဝမ်ဆန်ကို တွေ့ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူတာပဲ"

"သူ့ကို ဘယ်သူ ဖိတ်လိုက်လဲဆိုတာပဲ ငါ မသိတာ"

"ဟားဟားဟား... အဲဒါက ငါတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ချန်လုံတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လူတိုင်းသည် ချန်လုံနှင့် အလျင်အမြန် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြသည်။ ယခုအချိန်၌ သူ့အား မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် သူတို့ မတတ်နိုင်ကြတော့ချေ။

"သွားကြစို့... သွားကြည့်ရအောင်" လူတိုင်းသည် တံခါးဝဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

"ငါတို့လည်း ဟိုဘက်ကို သွားရအောင်" ရှာပင်းပင်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း..." ချန်လုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှာဟုန်ဟိုင်အား ကြည့်လိုက်၏။

"ဦးလေးရှာ... ဥက္ကဋ္ဌလီကများ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရှိ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား"

ရှာဟုန်ဟိုင်က ခေါင်းခါမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထား၏။ သူ၏ မိသားစုမှာ ကုမ္ပဏီငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး လီဝမ်ဆန်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ရှောင်ချန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါက ကျရှုံးနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် မင်းက ငါ့အတွက် ရှေ့ထွက်ပြောပေးသေးတယ်" ရှာဟုန်ဟိုင်က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အားတင်းပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြီးပြင်းလာမှုက အခွင့်အရေးသမား ဖြစ်ဖို့ ခွင့်မပြုပါဘူး... တကယ်လို့ ကျွန်တော် ဖယ်ကြဉ်ခံရရင်တောင်မှ အထင်သေးခံရရင်တောင်မှ ဒါမှမဟုတ် လူမိုက်လို့ အခေါ်ခံရရင်တောင်မှ ကျွန်တော် ယုံကြည်တဲ့အရာကို စွဲကိုင်ထားမှာပါ" ချန်လုံ၏ စကားများသည် အနှစ်သာရမဲ့သော စကားလုံးများအလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

သို့သော် လောကကြီးတွင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများ ရှားပါးနေချေပြီ။

ပြောရန် လွယ်ကူသော်လည်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန်မူ ခက်ခဲလှသည်။

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် တံခါးဝဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

ယခုအချိန်၌ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကားအမြောက်အမြား ရပ်နားထားပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်စုသည် ရယ်မောကာ စကားပြောဆိုနေကြ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုလူများထဲတွင် စုယွမ်အား ကုမ္ပဏီရှယ်ယာများ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ဖူးသော ကုမ္ပဏီများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များလည်း ပါဝင်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး တစ်ချက်တည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြ၏။

ရှယ်ယာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ပေးအပ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှ အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခုကို ရရှိနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ထိုသို့သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျိုးသည် သူတို့ လုပ်ဖူးသမျှထဲတွင် အမြတ်အစွန်းအများဆုံး လုပ်ငန်းတစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်လေ၏။

စုယွမ်သည် သူတို့၏ ကုမ္ပဏီများတွင် ရှယ်ယာများ ရယူပြီးကတည်းက ကုမ္ပဏီ၏ ဈေးကွက်တန်ဖိုးသည် ကျဆင်းသွားမည့်အစား မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းမှုနှစ်ထပ်ကွမ်း ဖြစ်ပေသည်။

"မစ္စတာလီ... ဒီဘက်ကို ကြွပါ" ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက လီဝမ်ဆန်အား ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ယခင်က သူအား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။

သူအနေဖြင့် ဤပရဟိတပွဲသို့ လာရောက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သူမက အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ဤအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိနေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"အဖိတ်မခံရဘဲ ရောက်လာတဲ့အတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်" လီဝမ်ဆန်က ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူး... မစ္စတာလီ လာနိုင်တဲ့အတွက် အားလုံးက ဝမ်းသာနေကြတာပါ" ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ဆက်မရပ်နေကြတော့ဘဲ အထဲကို ဝင်ကြရအောင်" လီဝမ်ဆန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့သည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေ၏။

"မစ္စတာလီ... ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား... ကျွန်တော်က ချန်ခယ့်လုပ်ငန်းစုက ဟန်ပုရှင်းပါ... အရင်က ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ဆုံဖူးပြီး ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေကို ကြားခဲ့ရတာ အရမ်းကို အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်"

ဟန်ပုရှင်းသည် ရှေ့သို့ ဦးစွာထွက်လာပြီး သူနှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန် ကြိုးစားလိုက်ပေသည်။

"အော်..." လီဝမ်ဆန်သည် ဟန်ပုရှင်းအမည်ရှိသူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် မသိရှိသော်လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ဆန်းဟူလုပ်ငန်းစုက ဝမ်ဆန်းဟူပါ... မစ္စတာလီ... ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို လေးစားလာခဲ့တာ ကြာပါပြီ" ဝမ်ဆန်းဟူကလည်း အလျင်အမြန် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

ဆန်းဟူလုပ်ငန်းစုသည် တရုတ်နိုင်ငံရှိ အကြီးဆုံး နို့မှုန့်ကုမ္ပဏီများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ လုံးဝ အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်ချေသည်။

ကျိုးယွဲ့လုပ်ငန်းစုသည် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ယခင်ကလောက် အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ နှစ် ၂၀ ကြာ မဟာဗျူဟာမြောက် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံနှင့် များပြားလှသော စက်မှုလုပ်ငန်း ဖြန့်ကျက်မှုများက ၎င်းအား ဧရာမလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့၏။

ထို့အပြင် လီဝမ်ဆန်သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အများအပြားကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူသည် ဆန်းဟူလုပ်ငန်းစု၏ ကုန်ကြမ်းပေးသွင်းသူ အချို့ထံတွင် ရှယ်ယာများ ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

"အင်း..." လီဝမ်ဆန်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မစ္စတာလီ... ဒီနေ့ ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်လာတာက ကျွန်တော်တို့အားလုံးအတွက် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..." ဟန်ပန်းက နေရာမကျစွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

အခြားတစ်ယောက်က ဤစကားကို ပြောဆိုပါက အဆင်ပြေသော်လည်း သူ့အနေဖြင့် ပြောဆိုရန်မှာ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိချေ။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ဟန်ပန်းသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အမြင်တွင် ဆိုးရွားသော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... မစ္စတာလီ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး" ဌာနမှူးဝမ်ကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ချီးမွမ်းလိုက်ပေသည်။

သူ၏ အလွန်တရာ ဖားယားလွန်းသော စကားများကို ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မြင်တွေ့သွားရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ အမှတ်များ ထိုးကျသွားတော့၏။

သို့သော် လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် လီဝမ်ဆန်အား မလေးမစား ပြုမူရန် သူတို့ မတတ်နိုင်ကြချေ။

"ကဲ... မစ္စတာလီ... ခင်ဗျား ဘာမှ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် နေရာယူကြရအောင်" ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ..." ဌာနမှူးဝမ်သည် မည်သည့်အရာမျှ မှားယွင်းနေသည်ဟု မထင်မှတ်ဘဲ သူမအတွက် နေရာဖယ်ပေးရန် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့... ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဒီမှာရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး" လီဝမ်ဆန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"အို... ဘယ်သူများလဲ" ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အိမ်ပြင်ထွက်လေ့မရှိသော လီဝမ်ဆန် တစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရကြောင်းကို ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နားလည်သွားလေ၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအား မျက်နှာသာပေးရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

ဘယ်သူများလဲ။

"ဒီက လူတစ်ယောက်က ဥက္ကဋ္ဌလီရဲ့ သူငယ်ချင်းတဲ့လား"

"ဟုတ်တယ်... ဘယ်သူလဲ" လူတိုင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

ဟန်ပန်း၏ မျက်လုံးများ ကစားသွားပြီး မည်သူမျှ ပြန်လည်မဖြေသဖြင့် သူက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မစ္စတာလီ... အဲဒါ ကျွန်တော် ဖြစ်ရမယ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အရင်က ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီကို အီးမေးလ်တစ်စောင် ပို့ခဲ့တယ်လေ... ဟုတ်တယ်မလား..."

ဟန်ပန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် လီဝမ်ဆန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မင်းမဟုတ်ဘူး... ငါ မင်းကို မသိဘူး... ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီ အီးမေးလ်တွေကိုလည်း ငါ ဖတ်လေ့မရှိဘူး..."

ဤစကားတစ်ခွန်းက ဟန်ပန်းအား အလွန် အနေရခက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့၏။

သူ့အပေါ် ထားရှိသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အမြင်မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ထိုးကျသွားခဲ့ပြီး မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။

"ချန်လုံ... အဲဒါ နင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား" ရှာပင်းပင်းက ချန်လုံအား နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီးဟီး... ပင်းပင်း... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချန်လုံ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"တကယ်လို့ သူ့မှာသာ အဲဒီလို အဆက်အသွယ်မျိုး ရှိနေခဲ့ရင် အခုချိန်ဆို သူ ကြွားနေလောက်ပြီပေါ့" အမျိုးသမီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အေးလေ... နောက်တာလည်း အတိုင်းအတာ ရှိဦးမှပေါ့" တစ်စုံတစ်ယောက်ကလည်း မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက ဥက္ကဋ္ဌလီကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..." ချန်လုံက ဖြေကြားလိုက်၏။ သူ့တွင် မည်သည့် အဆက်အသွယ်မျှ မရှိသဖြင့် လီဝမ်ဆန်အမည်ရှိသူကို သဘာဝကျကျပင် မသိရှိချေ။

မည်သူမျှ စကားမပြောသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ချန်... သူ့နာမည်က ချန်လုံ တဲ့..."

"သူ မလာဘူးလား... သူက ဒီနေ့ ဒီက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" လီဝမ်ဆန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

စုယွမ်က သူအား အကြောင်းကြားခဲ့စဉ်က ချန်လုံအား ထောက်ပံ့ပေးရန်အတွက် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဤစကားကို ကြားရချိန်တွင် ဟန်ပန်း လုံးဝ အံ့သြမှင်တက်သွားရပေသည်။

ချန်လုံ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

လီဝမ်ဆန်လိုမျိုး အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနေနိုင်မှာလဲ။

ဟန်ပုရှင်းသည်လည်း ဆွံ့အသွားခဲ့လေ၏။

ချန်လုံဆိုတာ စောစောက မောက်မာနေတဲ့ ကောင်လေး မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့မှာ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိဘူး မဟုတ်လား။ သူက လီဝမ်ဆန်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။

"ခင်ဗျား မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ် မစ္စတာလီ... အဲဒီ တောသား ချန်လုံက ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... သူ့လို လူမျိုးက..." ဟန်ပန်းက အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

"မင်းက သူ့ကို တောသားလို့ အမြဲတမ်း ခေါ်နေတာ... မင်းကရော အစိုးရဝန်ထမ်း တစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား... ဒါက မင်း အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံစံလား..." ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။

သူ၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် ဟန်ပန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားတော့သည်။

ဌာနမှူးဝမ်သည်လည်း သဘာဝကျကျပင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပေ၏။ ချန်လုံနှင့် လီဝမ်ဆန်တို့ကြားတွင် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေပုံပေါ်သည်။

ချန်လုံအား စော်ကားခြင်းက လီဝမ်ဆန်အား စော်ကားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဟန်ပန်း... ပုံမှန်ဆိုရင် မင်းကို ဒီလို အပြုအမူမျိုး လုပ်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာလား... မင်းက တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ" ဌာနမှူးဝမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

"ချန်လုံ ဘယ်မှာလဲ... သူ မလာဘူးလား" ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤအချိန်၌ ချန်လုံသည် အခြားသူများအားလုံးထက် ပို၍ အံ့အားသင့်ကာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပေ၏။

လီဝမ်ဆန် ပြောနေသည့် သူငယ်ချင်းဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခြားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်နေကြလေ၏။

လီဝမ်ဆန်နှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်သော ချန်လုံသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တစ်ခဏမျှ လူတိုင်းသည် ချန်လုံအား လေးစားအားကျဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြတော့၏။

ရှာပင်းပင်းနှင့် ရှာဟုန်ဟိုင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချန်လုံတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော နောက်ခံရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒီအကြောင်းကို သိပုံမရဘူး...

"ချန်လုံ... လူတိုင်းက နင့်ကို ကြည့်နေကြပြီ... မြန်မြန်... အဲဒီဘက်ကို သွားလိုက်ဦးလေ" ရှာပင်းပင်းက အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်၏။

"အို... အို..." ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချန်လုံသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးထွက်သွားလေသည်။

လီဝမ်ဆန်သည် ချန်လုံ၏ မျက်နှာအား ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါက လူငယ်မိတ်ဆွေ ချန်လုံပဲ... ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီကို လာခဲ့တာက သူ့အတွက်ပဲ..."

ဤစကားလုံးများနှင့်အတူ ဌာနမှူးဝမ်၊ ဟန်ပန်း၊ ဟန်ပုရှင်းနှင့် အခြားသူများ ကိုင်စွဲထားသော မျှော်လင့်ချက်၏ နောက်ဆုံးသော အကြွင်းအကျန်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။