အခန်း ၂၃၇

အခန်း (၂၃၇) နေရာယူခြင်း

လီဝမ်ဆန်သည် ချန်လုံနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့အား ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်၏။

"နှိမ့်ချတတ်ပေမဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတယ်... မင်းမှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိနေတယ်..."

အခြားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များသည်လည်း အလျင်အမြန် လျှောက်လာကြပြီး ချန်လုံနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ခန်းမအတွင်းရှိ သူတို့၏ နေရာအသီးသီး၌ ထိုင်လိုက်ကြပေ၏။

ချန်လုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေခဲ့ပြီး သူသည် ဥက္ကဋ္ဌ လီဝမ်ဆန်အား အဘယ်ကြောင့် သိနေရကြောင်းကို ယခုတိုင် စဉ်းစား၍မရနိုင်သေးချေ။

ချန်လုံအား ကြည့်ရှုရင်း ဟန်ပန်းနှင့် အခြားသူများသည် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေခဲ့ကြသည်။ လီဝမ်ဆန် ရောက်ရှိလာမှုနှင့်အတူ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းသည် ချက်ချင်းပင် လျော့ကျသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

ထို့အပြင် သူတို့ မကြာခဏ လှောင်ပြောင်လေ့ရှိသော ထိုတောသား ချန်လုံ၌ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော နောက်ခံရှိနေလိမ့်မည်ဟု...

ဌာနမှူးဝမ်သည် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ချန်လုံ၏ အနီးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ချန်... မင်းအတွက် အမြဲတမ်း အမြင့်မားဆုံး မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားခဲ့တာ..."

"ပွဲအပြီးမှာ ငါ သေချာပေါက် အစီရင်ခံစာတင်ပြီး မင်းကို အကောင်းဆုံး ဆုချီးမြှင့်ပေးမယ်..." ဌာနမှူးဝမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကများ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် လှောင်ပြောင်ဖို့ ရဲမယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုသာ ပြောလိုက်ပါ... အဲဒီလူတွေကို သေချာပေါက် အလွတ်မပေးဘူး..." ဌာနမှူးဝမ်က ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမ်း... ရှောင်ချန်... စောစောက ငါတို့ကြားမှာ အထင်လွဲမှုလေး နည်းနည်း ရှိသွားတယ်ထင်တယ်..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဘဝဆိုတာ အမြဲတမ်း ချောမွေ့နေခဲပါတယ်... ပြဿနာသေးသေးလေးတွေ ရှိလာမှာပါပဲ..."

"ရှေးလူကြီးတွေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါတို့က ရန်ဖြစ်ရင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြတာပဲ..."

"မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါ ဟန်ပုရှင်းက တကယ်ကို သဘောထားကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ချက်ချင်း မေ့ပစ်လိုက်တယ်..."

"ဟန်ပန်း... မင်း စောစောက နားဝင်မချိုတဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့တယ်မလား... ရှောင်ချန်ကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်လေ..." ဟန်ပုရှင်းက ဟန်ပန်းအား ပြောဆိုလိုက်၏။

ဟန်ပန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေခဲ့ပေသည်။ သူ အမြဲတစေ အထင်သေးခဲ့သော ချန်လုံသည် ယခုအခါတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နောက်ခံထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်သော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

ဤအရာက သူ့အား လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့၏။

"ဒါပေမဲ့ သူက လီဝမ်ဆန်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတယ်... ပြီးတော့ ငါက သူ့ကို သွားစော်ကားဖို့ တကယ်ကို မတတ်နိုင်ဘူး..."

သူသည် မျက်နှာပူပူဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အလွန်တရာ တင်းမာနေသော အပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုလုံ... ကျွန်တော့်အကြောင်း ခင်ဗျား သိပါတယ်... ကျွန်တော်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်ရုံပါ... တကယ်တော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ပင်းပင်းကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးမိပါတယ်..."

"အရင်က ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာတွေက ဒေါသထွက်ပြီး ပြောမိသွားတာပါ... ခင်ဗျား သိပါတယ်... လူတွေက ဒေါသထွက်နေချိန်ဆို ပါးစပ်ထဲ ရှိတာတွေ လျှောက်ပြောတတ်ကြတယ်လေ..."

"အစ်ကိုလုံ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟန်ပန်းသည် ကြီးမားလှသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် အရှက်ရမှုကို ခံစားနေရလျက် မလိုလားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပေ၏။

ချန်လုံကဲ့သို့သော တောသားတစ်ယောက်သည် လီဝမ်ဆန်လိုမျိုး အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် မည်သို့မည်ပုံ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဟန်ပုရှင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ ဟန်ပန်း၏ တောင်းပန်မှုသည် ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်နေမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ယခုလေးတင် သူစော်ကားခဲ့သော ရှာဟုန်ဟိုင်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... ရှာကြီး... တကယ်တော့ ငါ မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီဆီကို ငွေအမြောက်အမြား လွှဲပေးချင်နေတာ ကြာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါက အကောင်းအဆိုးတွေကို ချိန်ဆနေရတုန်းမလို့ပါ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီကို ပြန်လည်ရှင်သန်လာအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမှာပါ..." ဟန်ပုရှင်းက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှာဟုန်ဟိုင်သည် သူ့အား လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့သာ ကြည့်နေလိုက်၏။

ဆန်းဟူလုပ်ငန်းစုမှ ဝမ်ဆန်းဟူသည် ဤကိစ္စက သူနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်သဖြင့် များစွာ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ချေ။

"ငါ လုပ်ဖို့လိုတာက လီဝမ်ဆန်ကို လေးစားဖို့ပဲ... လီဝမ်ဆန်ရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ သူ့အပေါ် ပုံမှန်ဆက်ဆံရေးမျိုး ထားရှိဖို့ပဲ လိုတယ်..."

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လီဝမ်ဆန်နှင့် ချန်လုံတို့သည် အမှန်တကယ် ရင်းနှီးပုံမရကြောင်းကို သူ သတိပြုမိခဲ့ပြီး ထိုအနောက်တွင် အခြားသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိနေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး နေရာယူပေးကြပါ..." တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ရှောင်ချန်... မြန်မြန် နေရာယူကြရအောင်..." ဟန်ပုရှင်းက တက်ကြွစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤလူများ၏ အစပိုင်း မောက်မာမှုများနှင့် ၎င်းနောက်မှ ကပ်ဖားယားဖား လုပ်လာမှုများကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ချန်လုံသည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းမပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒါက အမှန်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်... တကယ့်ကို လက်တွေ့ကျလွန်းတယ်..."

ချန်လုံသည် ဟန်ပုရှင်းနှင့် အခြားသူများအား ရှေ့မှသွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး သူ၊ ရှာပင်းပင်းနှင့် ရှာဟုန်ဟိုင်တို့သည် အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေ၏။

"ချန်လုံ... နင် ဒါကို သေချာ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ... လီဝမ်ဆန်က နင့်သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတာကိုး..." ရှာပင်းပင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး..." ချန်လုံသည် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင် ငါ့အကြောင်းကို မသိဘူးလား... ငါက ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားရမှာလဲ..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်တွေက အရမ်း ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းလို့ ငါ ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ ဘာလို့လဲဆိုတာကိုလည်း ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်..."

ချန်လုံ လိမ်ညာနေပုံမရသည်ကို ရှာပင်းပင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့အား ယုံကြည်လိုက်ပေသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါတို့အတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ..." ရှာပင်းပင်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

ချန်လုံနှင့် ရှာဟုန်ဟိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ပွဲကျင်းပရာ ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

ယခုအချိန်၌ ဟန်ပုရှင်း၏ မူလ အလယ်နေရာသည် ရှေ့ဆုံးတန်း၏ အစွန်ဘက်ဆီသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရချေပြီ။

လီဝမ်ဆန်နှင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတို့သည် သဘာဝကျကျပင် အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်၌ နေရာယူထားကြ၏။

"မစ္စတာလီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ..." အသက်ပိုကြီးသော လီဝမ်ဆန်အား ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပေသည်။

"အင်း..." လီဝမ်ဆန် ထိုင်ချတော့မည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ ဒီမှာ ထိုင်လို့ မရသေးဘူးလို့ ထင်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မရောက်လာသေးတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးလို့ပဲ..."

လီဝမ်ဆန်၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် တက်ရောက်လာသူ အားလုံးသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရှုလိုက်ကြလေသည်။

"မစ္စတာလီ... ဒီနေရာက ခင်ဗျားအတွက်ပါ..."

"မစ္စတာလီကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူကများ ဒီနေရာနဲ့ ထိုက်တန်လို့လဲ..."

"မားကြီး နှစ်ယောက် ရောက်လာရင်တောင် ကျန်းချန်မြို့မှာ ရှိတဲ့ ငါတို့က အဘိုးလီကို မျက်နှာသာပေးရဦးမှာပဲလို့ ထင်တယ်..."

"မစ္စတာလီ... ခင်ဗျားက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းပါတယ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီနီယာဖြစ်သလို လူကြီးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်... ဒါကြောင့် ဒီနေရာက သဘာဝကျကျပဲ ခင်ဗျားအတွက် ဖြစ်ရမှာပါ..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ ချီးမွမ်းစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ကြပေ၏။

"မစ္စတာလီ... မရောက်လာသေးတဲ့ အရေးကြီးတဲ့သူများ ရှိနေသေးလို့လား..." ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူက အရမ်း အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ..." လီဝမ်ဆန်က ဖြေကြားလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြပြန်ပေသည်။

"အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်လား... စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ဂျက်မားနဲ့ ပိုနီမားတို့များ ဖြစ်နေမလား... မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ..."

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ... ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်..."

"မစ္စတာလီ... ကျွန်တော့်အမြင်ကို ပြောရရင် ဘယ်သူပဲလာလာ ဒီနေရာက ခင်ဗျားအတွက်ပဲ ဖြစ်သင့်ပါတယ်..." ဟန်ပုရှင်းက ဖားယားရန် အခွင့်အရေးကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မှန်ပါတယ်... ဘယ်သူပဲလာလာ မစ္စတာလီရဲ့ နေရာကို ယူလို့မရပါဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ဒုတိယတန်းမှာ ခုံတွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပဲ..." ဝမ်ဆန်းဟူက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

လီဝမ်ဆန်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူ ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို ငါတို့ စောင့်ရမှာပဲ..."

ဟန်ပုရှင်းနှင့် ဝမ်ဆန်းဟူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြပေသည်။

အကယ်၍ ပထမတန်း၌ လူတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာပါက သူတို့အထဲမှ တစ်ယောက်သည် ဒုတိယတန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ထိုင်ရပေတော့မည်။

ပထမတန်းနှင့် ဒုတိယတန်းသည် လုံးဝ ကွာခြားလှ၏။ ဤအရာမျိုး ဖြစ်ပွားရန် သူတို့ ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။

လူတိုင်း တွေးတောနေကြစဉ်မှာပင် လူနှစ်ဦးသည် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

ဦးဆောင်လာသူ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ပုရှင်းနှင့် ဝမ်ဆန်းဟူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြ၏။

သူတို့၏ အမြင်အရ ထိုလူငယ်သည် ပထမတန်းသို့ တိုက်ရိုက် လာရောက်နေသည်မှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်သလို ခံစားရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပုံနှင့် ကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ်ကို ဂရုစိုက်သင့်သည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ထိုလူငယ်မှာ အလှအပရေးရာနှင့် ပတ်သက်၍ အသိအမြင် လုံးဝ မရှိသည့်ပုံပင် ပေါ်နေခဲ့၏။

"ကောင်လေး... ပထမတန်းက အရေးကြီးတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ... မင်း အနောက်ဆုံးတန်းမှာ သွားထိုင်သင့်တယ်..." လူငယ်လေး သူ၏အနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဝမ်ဆန်းဟူက ပြောဆိုလိုက်သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ထိုလူငယ်လေးသည် သူ့အား လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားပေ၏။

လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ဆန်းဟူသည် အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူငယ်လေးအား ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။