အခန်း ၂၄၂

အခန်း (၂၄၂) ကျောက်စိမ်းထွင်း ကွမ်းကွန်း

ဟန်ပုရှင်းနှင့် ဝမ်ဆန်းဟူတို့ လုံးဝ ဒေဝါလီခံသွားရချေပြီ။

ဟန်ပန်းသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် ဟန်ပုရှင်း၏ အာဏာကို အမြဲအားကိုးကာ မောက်မာစွာ ပြုမူနေထိုင်ခဲ့ပြီး ဤအချိန်မျိုး ရောက်လာမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"အခုချိန် ရန်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ငါက ချန်လုံကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…

ဟန်ပန်း တွေးတောနေချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ…"

ဟန်ပန်းက စိတ်မရှည်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။

"ဒုတိယဦးလေး…"

"ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ…"

ဟန်ပန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ပန်း… ဦးလေးတော့ ပြီးသွားပြီ… လုံးဝ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီ… ဦးလေးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံး သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရပြီး အိမ်လည်း အသိမ်းခံလိုက်ရတယ်… အခု ဦးလေးမှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့သလို သွားစရာ နေရာလည်း မရှိတော့ဘူး…"

ဟန်ပုရှင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဟန်ပန်းအပေါ် အမြဲတစေ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သောကြောင့် ဤအကြပ်အတည်းတွင် အနည်းဆုံးတော့ သူ နေစရာ နေရာတစ်ခု ရှိနေပေသေးသည်။

"ဟီးဟီး… ဒုတိယဦးလေး… ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ခင်ဗျား ဒေဝါလီခံရတာက ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှားတွေကြောင့်ပဲ… အခု ထွက်သွားသင့်ပြီ… ဒီမှာ မနေနဲ့… တကယ်လို့ လူတွေက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက် ရင်းနှီးလဲဆိုတာကို မြင်သွားရင် ကျွန်တော်က ဘယ်လို ရှင်သန်ရတော့မလဲ…"

ဟန်ပန်းက ရက်စက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟင်… ရှောင်ပန်း… ငါက မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးလေ… မင်း ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ချင် ငါ အမြဲတမ်း အကန့်အသတ်မရှိ ထောက်ခံပေးခဲ့တာပဲ… နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းကို ငါပေးခဲ့တဲ့ ငွေကြေးနဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက မင်းအဖေ ပေးတာနဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး…"

"ရှောင်ပန်း… မင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ… ငါသိပါတယ်… မင်းက ဒုတိယဦးလေးကို တခြားလူတွေ တွေ့သွားမှာစိုးလို့ ပုန်းနေဖို့ အပြင်ကို လွှတ်နေတာ မဟုတ်လား…"

"မလိုပါဘူး… ဒုတိယဦးလေး ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီးရင် တခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာလိုက်ပါ့မယ်… ဦးလေး အရင် ဝင်သွားတော့မယ်…"

ဟန်ပုရှင်းက ပြောလိုက်ပြီး အထဲသို့ စတင်လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

ဟန်ပန်းသည် ထပ်မံ သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဟန်ပုရှင်းအား တိုက်ရိုက် ကန်ကျောက်လိုက်တော့၏။ ဟန်ပုရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ အချစ်ရဆုံး တူဖြစ်သူအား မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လုပ်နိုင်ရတာလဲ… ငါ ဒေဝါလီခံလိုက်ရတာနဲ့ပဲ သူက ငါ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်တာလား… သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် သွေးအေးရက်စက်တာလား…"

"အဘိုးကြီးဟန်… ကျွန်တော်က ယုတ်မာချင်လို့ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဒေဝါလီခံထားရတော့ ကျွန်တော်နဲ့ အဖေ့ကိုပါ ဆွဲမချပါနဲ့… ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ပြဿနာတွေ အများကြီး ပေးနေတာပဲ…"

"ကျွန်တော် ဘာပဲပြောပြော ခင်ဗျားက အတင်းဝင်လာမယ် ဆိုနေမှတော့ ကျွန်တော် လက်ပါမိတဲ့အပေါ် အပြစ်မတင်နဲ့…"

တောင်းရမ်းစားသောက်သူ တစ်ဦးအား ကြည့်နေသည့်အလား ဟန်ပန်းက ရက်စက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း…"

"ငါ မင်းကို ပုံမှန်ဆို ဘယ်လို ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား… မင်းကို အိမ်ဝယ်ပေးတယ်… ကားဝယ်ပေးတယ်… ဒါတွေအားလုံးကို မင်း မေ့သွားပြီလား…"

ဟန်ပုရှင်းက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟားဟား… အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ… ခင်ဗျားက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ… အဲဒါတွေ အားလုံးကို ခင်ဗျား သဘောဆန္ဒအလျောက် လုပ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား… ဝယ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် ခိုင်းခဲ့လို့လား…"

"ဒုတိယဦးလေး… အခု ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ… အဲဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးတာ ရပ်လိုက်တော့…"

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားရဲ့ တူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခပေးနေတာ ရပ်လိုက်ပါ…"

ယခု သူတို့ နေထိုင်နေသော အိမ်ကြီးကို အမှန်တကယ်တော့ ဟန်ပုရှင်းက ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဟန်ပန်းက နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိတော့သဖြင့် သူ့အတွက် နောက်ထပ် အသုံးဝင်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ချေ။

"မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် နှလုံးသားမဲ့ရက်စက်တာလား…"

"ငါ့အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ… သူ ဘယ်သွားတာလဲ… ဒါက ငါ့အစ်ကို လိုချင်တဲ့ အရာလား…"

အဖြေရှာရန် ရုန်းကန်နေရလျက် ဟန်ပုရှင်းက မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အဖေ အပြင်ထွက်သွားတယ်… စိတ်မပူနဲ့… တကယ်လို့ သူ ဒီမှာရှိနေရင်တောင် ခင်ဗျားကို အထဲဝင်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး… အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်မှာ ကျွန်တော့်နာမည်ပဲ ပါတာလေ…"

ဟန်ပန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း…"

သူ စကားပြောဆွံ့အသွားပြီး ပြောစရာ စကားလုံးများကို ရှာမတွေ့နိုင်ဖြစ်သွား၏။ သူ တွေးတောနိုင်သမျှမှာ ဟန်ပန်းက သူ၏သား မဟုတ်သည်မှာ အလွန်ကံကောင်းလှကြောင်းပင်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက…

ထိုအချိန်မှာပင် စင်္ကြံလမ်းမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ စည်းချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ ဟန်ကျုံး၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ဟန်ကျုံး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ပုရှင်းသည် သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့၏။ ဟန်ကျုံးသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပြီး သူ့အား သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော် လုံးဝ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီ… ကျွန်တော် လုံးဝ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီ…"

သူ ငိုကြွေးခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

အစ်ကိုကြီးသည် အဖေနှင့်တူသည်ဟူသော စကားစုကဲ့သို့ပင် ဤအချိန်၌ သူ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် ကူညီမယ် မဟုတ်လား…"

ဟန်ကျုံး၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်လျက် ဟန်ပုရှင်းက တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း…"

ဟန်ကျုံးက ဟန်ပုရှင်းကို ကန်ကျောက်လိုက်ရာ လွင့်စင်သွားတော့၏။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

"အစ်ကိုကြီး… ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တာလဲ…"

ဟန်ပုရှင်းသည် အံ့အားသင့်ကာ ဆွံ့အသွားလေ၏။

"ဟားဟားဟား… အဖေ… ကောင်းတယ်… သူ့ကို ရိုက်တာ ကောင်းတယ်… အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ကျွန်တော်တို့ကို လာနှောင့်ယှက်နေတာ…"

ဟန်ပန်းက ရှေ့တိုးလာပြီး ရယ်မောလိုက်သော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဟန်ကျုံး၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများကို သူ မြင်လိုက်ရပေသည်။

ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားစေနိုင်လောက်အောင် အလွန်အားပြင်းလှသော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုကြောင့် ဟန်ပန်းသည် လွင့်စင်သွားတော့၏။

"အဖေ… ဘာလုပ်နေတာလဲ… ကျွန်တော်က ဟန်မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားလေ… ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တာလဲ…"

မယုံနိုင်စွာဖြင့် ဟန်ပန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟက်… ကြည့်လိုက်စမ်း…"

ကြီးမားစွာ စော်ကားခံလိုက်ရသည့်အလား ဟန်ကျုံးသည် ဒေါသထွက်နေခဲ့လေ၏။ သူက စစ်မှန်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်တစ်ခုကို ထိုလူနှစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ရပ်ပဲ…"

အရှက်ကွဲသွားသည်ဟု ခံစားရလျက် ဟန်ကျုံးက ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘာပြောလိုက်တယ်…"

ဟန်ပန်းသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသောအရာကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အံ့အားသင့်သွားတော့၏။

သူသည် သူ၏ ဒုတိယဦးလေး၏ ကလေးဖြစ်နေကြောင်း ပေါ်လွင်သွားလေပြီ။

ထိုခဏ၌ ဟန်ပန်းသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးကို စော်ကားလိုက်တာ… တကယ်တော့ သူက ငါ့ရဲ့ အဖေအရင်း ဖြစ်နေတာပဲ…"

ဟန်ပုရှင်းကလည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့် ဆွံ့အသွားလေ၏။

အဓိက ပြဿနာမှာ ထိုစဉ်က မရီးဖြစ်သူနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖောက်ပြန်မှုသည် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာ သို့မဟုတ် ဟာကွက်မျှမရှိဘဲ အလွန်တရာ စေ့စပ်သေချာစွာ စီစဉ်ပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ အမြဲတစေ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"

ဟန်ပုရှင်းသည် သူ၏ လက်တွေ့တွင် သားဖြစ်နေသော ဟန်ပန်းအား ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့… ဘာလို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော် အဖေ ဖြစ်နေရတာလဲ… ခင်ဗျားလို ဒေဝါလီခံထားရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကလေ…"

ဟန်ပန်းက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျား မဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျားက ဒေဝါလီခံထားရတဲ့သူ… ကျွန်တော့်အဖေ ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး…"

သူ့အား မောင်းမထုတ်ရန် ဟန်ကျုံးကို တောင်းပန်ရင်း ဟန်ပန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဟန်ပန်းတွင် ငွေ သို့မဟုတ် ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမနေခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ဟန်ကျုံး၏ နာမည်အောက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး…"

"ဟွန့်… မင်းတို့ ယုတ်မာတဲ့ကောင် နှစ်ကောင်… အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း…"

ဟန်ကျုံးသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေခဲ့၏။ စုယွမ်သည် ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ဟန်ပန်းသည် သူ၏ သွေးသားအရင်း မဟုတ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်နေခဲ့သည်ပင်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် လုံခြုံရေးအစောင့်များ၏ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရကာ ထိုအချိန်၌ သည်းထန်စွာ မိုးရွာသွန်းလာတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး ချက်ချင်းပင် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားမတတ် စိုရွှဲသွားခဲ့လေ၏။

ဟန်ပုရှင်း၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေခဲ့သည်။ သူက အိတ်ကပ်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဟန်ပုရှင်းက ထိုအရာကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကွမ်းကွန်းအား ပုံဖော်ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဟန်ပုရှင်းသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စုယွမ်… မင်းက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နေမှတော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့…"