အခန်း ၂၄၃

အခန်း (၂၄၃) အိမ်ဆယ်လုံး

နောက်တစ်နေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီကြီးနှစ်ခု မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြိုလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လီဟူသည် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အံ့ဩနေဆဲပင်။

"သူဌေး... မကြာသေးခင်က တခြားလုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးလား... ကျွန်တော် ခွင့်တစ်ရက်လောက် ယူချင်လို့ပါ..." လီဟူက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရတယ်လေ..." စုယွမ်က မဆိုင်းမတွပင် သဘောတူလိုက်၏။

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် လီဟူ၏ အလုပ်သည် အချိန်ပြည့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းတွင် လိုအပ်ချက်များ ရှိတတ်ပြီး သူလည်း အနားယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွက် မင်းရဲ့ လုပ်အားခကို ရှင်းပေးမယ်..." ပြောရင်း စုယွမ်သည် ယွမ်တစ်သိန်းခွဲကို လီဟူထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ချေသည်။

ငွေလွှဲလက်ခံရရှိချိန်တွင် လီဟူ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ၎င်းမှာ ယွမ်တစ်သိန်းခွဲဟူသော ပမာဏကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူဌေးချန်ဆီတွင်ဆိုလျှင် အများဆုံးမှ ယွမ်နှစ်သောင်း သုံးသောင်းခန့်သာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

"သူဌေး... ဒါက အရမ်းများမနေဘူးလား..." လီဟူက တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်လေ၏။

"မများပါဘူး... မင်းဆီ လွှဲပေးပြီးပြီပဲ ယူထားလိုက်ပါ..." စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သုံးရက်နေရင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..." လီဟူသည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် သွားမည်ကို မပြောခဲ့သလို စုယွမ်ကလည်း မမေးမြန်းခဲ့ချေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်လွတ်လပ်ခွင့် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

လီဟူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စုယွမ်သည် လင်းရွှယ်အာထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။ မိမိ၏ အလုပ်အပေါ် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူမှုရှိသော ဤရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါရမီရှင်လေးသည် ယခုအခါ ရလဒ်ကောင်းများကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

အရင်းအနှီး ယွမ်သန်းတစ်ရာဖြင့် စဉ်ဆက်မပြတ် ဝင်ငွေများ ရရှိနေပြီး နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အသားတင်အမြတ်ငွေ ယွမ်သန်းနှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ ရှိလာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားပေ၏။ ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးသည်။ ကုမ္ပဏီ၏ ရန်ပုံငွေများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ အမြတ်အစွန်းများသည်လည်း ပိုမိုများပြားလာမည် ဖြစ်ချေသည်။

"သူဌေး... Seres Auto စမက်ကားကုမ္ပဏီကတော့ အရမ်းမိုက်တာပဲ..." လင်းရွှယ်အာက အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း Seres Auto စမက်ကားကုမ္ပဏီ၏ စတော့ရှယ်ယာများသည် နေ့စဉ် အမြင့်ဆုံးကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီအတွက် ယွမ်သန်းသုံးဆယ်ဟူသော ကြီးမားသည့် ဝင်ငွေကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ကာ အနာဂတ်တွင် ပို၍ပင် မြင့်တက်လာဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏ အမှတ်တံဆိပ်အောက်တွင် စွမ်းအင်သစ်သုံး မော်တော်ယာဉ်များ စတင်မိတ်ဆက်လိုက်ခြင်းနှင့်အတူ Seres Auto လုပ်ငန်းစုသည် မကြုံစဖူးသော အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

"အင်း... အဲဒီအတိုင်း ဆက်ကြိုးစားပါ..." စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ "အလားအလာကောင်းတွေ အများကြီးရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတချို့မှာ မင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်... ဆက်ကြိုးစားပါ..."

"တကယ်လို့ ကုမ္ပဏီမှာ လူလိုနေရင် ငါတို့ ထပ်ခေါ်လို့ရတယ်... ငါတို့ကုမ္ပဏီက လူခေါ်တဲ့အခါ ပထမဆုံး စဉ်းစားရမယ့်အရာက သူတို့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာပဲ... မင်း သိတယ်မလား..." စုယွမ်က သတိပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ သူဌေး..." အလုပ်နှင့် ပတ်သက်သော စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ ဖလှယ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဖုန်းချလိုက်ကြလေ၏။

လင်းရွှယ်အာသည် လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ယခုမှ ဘွဲ့ရခါစသာ ရှိသေးပြီး ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုမျိုး ရရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ လက်ရှိတွင် စုယွမ်သည် သူမအား အခြားခံစားခွင့်များ မပါဝင်ဘဲ တစ်နှစ်လျှင် လစာ ယွမ်သုံးသန်း ပေးထားပေ၏။ ထို့အပြင် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ကုမ္ပဏီ၏ အမြတ်ငွေ သန်းနှစ်ရာကျော်ပါက ကျန်းချန်မြို့ရှိ မြစ်ကမ်းဘေး တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ဆုအဖြစ် ပေးမည်ဟု စုယွမ်က ယခုလေးတင် ပြောဆိုခဲ့လေသည်။ ဤအရာက လင်းရွှယ်အာအား ပို၍ကြီးမားသော တွန်းအားကို ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

စုယွမ်သည် သူ ယခင်က ဝယ်ယူခဲ့သော အိမ်သို့ အငှားကားဖြင့် သွားရောက်ခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ပထမဆုံးအိမ် ဖြစ်ပေသည်။ ယွမ်လေးသန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသော မြစ်ကမ်းဘေး တိုက်ခန်းတစ်ခုပင်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို လုံးဝ မလိုအပ်တော့သဖြင့် လူတိုင်း ပိုမိုကြိုးစား အလုပ်လုပ်လာစေရန် မက်လုံးပေး ဆုချီးမြှင့်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

ဤအချက်ကို စိတ်ထဲထားလျက် စုယွမ်သည် အခြားနေရာများတွင် အိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံဝယ်ယူကာ ဝန်ထမ်းများအတွက် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု သတ်မှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် စုယွမ်သည် အိမ်ခြံမြေအရုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ အိမ်များသည် အလယ်အလတ်အဆင့်ဖြစ်ကာ ယွမ်နှစ်သန်းခန့် တန်ဖိုးရှိပြီး အားလုံးမှာ အဆင်သင့် နေထိုင်နိုင်သော အိမ်ရာများ ဖြစ်ပေ၏။

ယခုအချိန်တွင် စုယွမ်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝန်ထမ်းများအပေါ် အာဏာပြကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံရန် မရည်ရွယ်ထားခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းတွင် ငွေရှာရန်နှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ရရှိရန် လိုအပ်ချက် ရှိကြသောကြောင့်ပင်။

ငွေကြေးများလာသည်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားရမည်ဟု မဆိုလိုနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ထိုသို့ ဖြစ်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက မိမိ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ငွေမရှိသေးချိန်တွင် ငွေရှာရန် ကြိုးစားရမည်။

ငွေကြေး လုံလောက်လာသည့်အခါတွင်မူ လူအများ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်နှလုံးကို ရရှိရန် ထိုငွေကို အသုံးချသင့်ပေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်မှသာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုသည် ရေရှည် တည်တံ့နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုအချိန်တွင် စုယွမ်သည် ဝန်ထမ်းများအား ဆုကြေးအဖြစ် အိမ်ဆယ်လုံး ဝယ်ယူပေးရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ရက်ရောသော သူဌေးမျိုးကို မည်သူ မြင်ဖူးခဲ့ဖူးသနည်း။

"မင်္ဂလာပါ... အခန်းပုံစံလေး ပြပေးလို့ရမလား..." စုယွမ်က အရောင်းသမလေးတစ်ဦးအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်... ဒီဘက်ကို ကြွပါ..." အရောင်းသမလေးက စုယွမ်အား သဲစားပွဲပုံစံငယ်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ အဆောက်အအုံက အခု အရောင်းရဆုံးဖြစ်နေပြီး ဒီတိုက်ခန်းက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်..." အရောင်းသမလေးသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောနေခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ အရောင်းစကားများသာ ဖြစ်သောကြောင့် စုယွမ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ချေ။

"ပြောတာတွေ တော်လောက်ပါပြီ... ကျွန်တော့်အတွက် တိုက်ခန်းဆယ်ခန်း ရွေးပေးပါ... သဘာဝအလင်းရောင် ကောင်းကောင်းရရမယ်... တကယ်လို့ အဆင်ပြေရင် ဒီနေ့ပဲ ကျွန်တော် မှာလိုက်မယ်..." စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်... ဒီတိုက်ခန်းက သဘာဝအလင်းရောင် အထူးကောင်းမွန်ပြီး ကျွန်မတို့..." အရောင်းသမလေး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် "လူကြီးမင်း... ဘယ်နှစ်ခန်းလောက် လိုချင်တာလဲရှင့်..."

"ဆယ်ခန်း... သဘာဝအလင်းရောင် ကောင်းကောင်းရတဲ့ ဟာမျိုး..." စုယွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဆယ်ခန်း..." အရောင်းသမလေးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

အိမ်တစ်လုံးလျှင် ယွမ်နှစ်သန်းဖြစ်ရာ စုစုပေါင်း အရောင်းပမာဏမှာ ယွမ်သန်းနှစ်ဆယ် ဖြစ်သွားပေမည်။

"လူကြီးမင်း... မမှားဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လားရှင့်... တကယ်ကြီး အိမ်ဆယ်လုံး လိုချင်တာလား..." အရောင်းသမလေးက အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

"အင်း..." စုယွမ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... အခုချက်ချင်း လူကြီးမင်းအတွက် အကောင်းဆုံးတွေ အကြံပေးပါ့မယ်..." အရောင်းသမလေးက ပြောလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများ ပြင်ဆင်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။

ဤသည်မှာ ဖောက်သည်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်ရာ လုံးဝ လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။

"လူကြီးမင်း... ဒီမှာ လက်ဖက်ရည်လေး သုံးဆောင်ပါဦးရှင့်... ဒါက ကျွန်မတို့ဆီက အလတ်ဆတ်ဆုံး ချင်းမင်မတိုင်မီခူးထားတဲ့ လုံကျင်းလက်ဖက်ရည်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး... ကျွန်မ ဒီဘက်မှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပြင်ဆင်လိုက်ပါဦးမယ်..."

"အိမ်ရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ အကုန်ရှိပါတယ်... အကောင်းဆုံးတွေကို လူကြီးမင်းကို အကြံပြုပေးပါ့မယ်..." ထို့နောက် အရောင်းသမလေးသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

စုယွမ်သည် လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် သူ လာရောက်ခဲ့စဉ်က ဤမျှကောင်းမွန်သော လက်ဖက်ရည်မျိုး မတိုက်ခဲ့သည်ကို သတိရသွား၏။ ဤအရောင်းရုံးမှ တည်ခင်းသော လုံကျင်းလက်ဖက်ရည်မှာ သာမန်ဖောက်သည်များအတွက် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်က ဒီက မန်နေဂျာပါ... လူကြီးမင်းက အိမ်ဆယ်လုံး ဝယ်ချင်လို့ဆို..." ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အနားသို့ချဉ်းကပ်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

"အင်း..." စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..." မန်နေဂျာသည် စားပွဲပေါ်သို့ လိပ်ကတ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် တင်ပေးလိုက်လေသည်။ စုယွမ် ယူမည် မယူမည်မှာ သူ၏သဘောပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ကျန်း... စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား... ဒီ VIP ဖောက်သည်ကြီးကို ကျွန်တော်တို့ အနိမ့်ဆုံးဈေးနှုန်း ပေးရမယ်... ပြီးတော့ အိမ်နေရာနဲ့ တခြားအရာအားလုံးကို သေချာ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပေးရမယ်..."

မန်နေဂျာက စုယွမ်အား အထင်ကြီးစေရန် ပြောဆိုလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ကျန်းအမည်ရှိ အရောင်းသမလေးသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် စုယွမ်၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော အိမ်များကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ကတ်ပဲ ပွတ်လိုက်တော့..." စုယွမ်က ထပ်မံ နားမထောင်လိုတော့ချေ။

"ကတ်ပွတ်မလို့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ..." မန်နေဂျာက စုယွမ်၏ ဘဏ်ကတ်ကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး ICBC ဘဏ်မှ VIP ကတ်တစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ကတ်မျိုး ရရှိရန် အနည်းဆုံး ယွမ်သန်းဆယ်ချီရှိသော ပိုင်ဆိုင်မှု ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကတ်ပွတ်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် သဘောတူညီချက် စာချုပ်များကို လက်မှတ်ရေးထိုးကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ မန်နေဂျာက သူ၏အတွက် နေရောင်ကာထီး ဆောင်းပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း စုယွမ်က သူ့ဘက်မှ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သတ်မှတ်ထားသောသူ တစ်ဦးရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အိမ်ဝယ်ပြီးနောက် စုယွမ် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ဖခင်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့ချေသည်။

"ဟယ်လို... သားလား..."

"အဖေနဲ့ မင်းအမေ မင်းဆီလာလည်မလို့ စီစဉ်နေတာ... မင်း အားလား..." စုဖူချန်က မေးလိုက်၏။

"အားပါတယ်... လာခဲ့ကြလေ..." စုယွမ်က ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ယခု သူ့တွင် ငွေရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ မိဘများအနေဖြင့် ဘဝကို ခံစားနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေ၏။ ဤသည်မှာ ငွေရှာခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

"အေး... အဖေတို့ မနက်ဖြန် လာခဲ့မယ်..." စုဖူချန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

တကယ်တော့ သူသည် ကျန်းချန်မြို့သို့ အပျော်အပါး သွားရောက်ရန် စိတ်ဝင်စားနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အဆက်အသွယ် မလုပ်ဖြစ်ခဲ့သော ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးက အဖွဲ့သစ်တစ်ခု ဖွဲ့ကာ အတန်းဖော်များ တွေ့ဆုံပွဲသို့ သူ့အား မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရန် တိုက်တွန်းနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ စုဖူချန်သည် အခြားလုပ်စရာ ကိစ္စမရှိဟု တွေးကာ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။