အခန်း ၂၄၄

အခန်း (၂၄၄) ထိပ်ပြောင်ခြင်းကို ကုသနိုင်သည့် ဆေးဝါးများ

စုယွမ်သည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ဝယ်ပေးမည့် အလွန်တရာ တွန်းအားဖြစ်စေသော ဆုချီးမြှင့်မှုအကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့လေသည်။ ဖုန်းရှင်းကလည်း ဝန်ထမ်းများအား ဤသတင်းကို အသိပေးခဲ့ပြီး ယနေ့ ဉာဏ်ရည်တု စက်ရုပ်ခွေးများ သုတေသနပြုလုပ်မှုတွင် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ထွက်ပေါ်သူ ဆယ်ဦးစီအား အိမ်တစ်လုံးစီ ပေးအပ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့၏။ ဤအရာက သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေး ဝန်ထမ်းများအားလုံးကို ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုများ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်ရာ မရှိချေ။

သေချာပေါက် သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးဝန်ထမ်း မဟုတ်သူများမှာလည်း ကုမ္ပဏီထံမှ အခြားဆုများ ရရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်ဆုကမျှ အိမ်တစ်လုံးလောက် တန်ဖိုးမကြီးမားပေ။

ထို့နောက် စုယွမ်သည် ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက် အစီရင်ခံစာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

[ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်] ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုသည် ၎င်းတို့ ပိုင်ဆိုင်သည့် မြေနေရာအသစ်တစ်ခုတွင် ထူးခြားသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သုတေသနပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုဆေးဘက်ဝင်အပင်တွင် ထိပ်ပြောင်ခြင်းနှင့် ဆံပင်ကျွတ်ခြင်းတို့ကို သိသိသာသာ သက်သာကောင်းမွန်စေသည့် အစွမ်းထက် အာနိသင်များ ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရ၏။ ထိုသတင်းကို သိရှိပြီးနောက် ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစု၏ ဥက္ကဋ္ဌ ရွှီဖုန်းယွန်းသည် သုတေသနဌာနအား အထူးအမိန့် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ၎င်းအမိန့်အရ တစ်နှစ်အတွင်း ထိပ်ပြောင်ခြင်းကို ကုသနိုင်သည့် အလွန်ထိရောက်သော ဆေးဝါးတစ်မျိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ထုတ်လုပ်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းကြရမည် ဖြစ်၏။

ထိုမြေနေရာ အသုံးပြုခွင့်ကို ရွှီဖုန်းယွမ်ထံ သူ ရောင်းချခဲ့ကြောင်း စုယွမ် သတိရသွားလေ၏။

"ဘုရားရေ... အဲဒီမှာ ဒီလိုဆေးဘက်ဝင်အပင်မျိုးကို တကယ်ကြီး ရှာတွေ့သွားတာလား..." စုယွမ် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိပ်ပြောင်ခြင်းသည် အသက်အန္တရာယ်ကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အသေးအဖွဲ ပြဿနာတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းသည် လူအများ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် သုခချမ်းသာအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အရေးပါသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤမျှ ထိရောက်သော ဆေးတစ်မျိုးသာ ရှိနေပါက ထိပ်ပြောင်နေသူ တစ်ဦးအတွက် လုံးဝ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဖုန်းယွန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုကသာ ဤဆေးကို အမှန်တကယ် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် ကြီးမားသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကြီးကို ရရှိသွားကြမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

"ဒါက ရွှီဖုန်းယွမ်ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ရမယ်..." စုယွမ် တွေးလိုက်မိသည်။

စုယွမ်သည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် တွေးတောမနေတော့ချေ။

ယနေ့တွင် သူသည် ပိုင်ချန်နှင့် အတူ အချိန်ဖြုန်းရန် စီစဉ်ထားပြီး စုံတွဲများအတွက် သီးသန့်ဖွင့်လှစ်ထားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုညအတွက်လည်း အထူးအစီအစဉ်အချို့ ရှိနေခဲ့သဖြင့် စုယွမ်မှာ အနည်းငယ် မျှော်လင့်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နောက်တစ်နေ့ နံနက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

နွေးထွေးသော အခန်းလေးအတွင်း၌ စုယွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ နိုးထလာကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

သူ၏ ဘေးတွင် ပိုင်ချန်မှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စုယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်လေ၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် မနေ့ညက လုံးဝ ရူးသွပ်လွန်းခဲ့ပြီး ပိုင်ချန်၏ ခံစားချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်ပင် သူ မေ့လျော့နေခဲ့ချေသည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ ဤကဲ့သို့သော ကစားနည်းမျိုး ကစားခြင်းသည် သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ အသားမကျသေးခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စပင်။ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိချိန်တွင် စုယွမ်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ ပိုင်ချန်၏အိမ် ဖြစ်ပေသည်။ မနေ့ညက အရက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် သူ ဤနေရာတွင် ဝင်အိပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယနေ့အတွက် ထူးထူးခြားခြား လုပ်စရာကိစ္စ မရှိဟု ခံစားရသောကြောင့် စုယွမ်သည် ပြန်လည်အိပ်စက်လိုက်လေသည်။ သတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

"ဟယ်လို... ရောက်ခါနီးပြီလား..." စုယွမ်က ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်ပြီး ပိုင်ချန်လည်း နိုးလာခဲ့သည်။

"အင်း... မင်း အခု ဘယ်မှာနေတာလဲ... အဖေတို့ အဲဒီကို လာခဲ့မယ်..." စုဖူချန်က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် တည်နေရာ ပို့လိုက်မယ်နော်..." စုယွမ်က ပြောရင်း အဝတ်အစားများ စတင်လဲလှယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲဟင်..." ပိုင်ချန်က မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ခြေထောက်တွင် အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ကိုယ်တို့ရဲ့ အဖေလေ..." စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ်၏ စကားများကို အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားပုံရကာ ပိုင်ချန် ပြုံးလိုက်ပေ၏။

"အဖေ မြို့ထဲ ရောက်နေပြီ... ခဏနေရင် ရောက်လာတော့မှာ... ကိုယ်တို့ မြန်မြန် ထကြရအောင်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။ နှစ်မိနစ်အကြာတွင် မျက်နှာသစ်ရန်ပင် အချိန်မရဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် စုယွမ်၏ ပန်းရှန်ဗီလာသို့ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စုဖူချန်၏ lexus ကားသည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရပ်တန့်သွားခဲ့ချေသည်။

"ဦးလေးနဲ့ အန်တီ..." ပိုင်ချန်သည် ထိုနှစ်ဦး၏ ပစ္စည်းများကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားလေ၏။

စုဖူချန်နှင့် ချန်ချွေ့ဖန်တို့သည် ပစ္စည်းများစွာ ယူဆောင်လာခြင်း မရှိဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်ကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ လူကြီးများက ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကောင်းမွန်သော အစားအစာများအဖြစ် ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း စုယွမ်သည် ဟင်း လုံးဝ မချက်တတ်ကြောင်း သူတို့ မသိကြချေ။

"ဟားဟား ချန်ချန်... ဒီရက်ပိုင်း ရှောင်ယွမ် မင်းကို အနိုင်ကျင့်သေးလား..." ချန်ချွေ့ဖန်က မေးလိုက်သည်။

မနေ့ညက သူမကိုယ်တိုင် သနားညှာတာရန် တောင်းပန်နေခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားတော့၏။

ချန်ချွေ့ဖန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားကာ စုယွမ်အား အားကုန်သုံး၍ ဆွဲလိမ်လိုက်လေသည်။

"နင်ကတော့လေ... လူတွေကို အနိုင်ကျင့်ဖို့လောက်ပဲ သိတယ်..." ချန်ချွေ့ဖန်က ဆူပူလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ အနိုင်မကျင့်ပါဘူး..." စုယွမ်က အနေခက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း အဟမ်း... လီဟူကော ဘယ်မှာလဲ... အဲဒီကလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..." မောက်ထိုင်အရက် နှစ်ပုလင်းကို တကျိုက်တည်း မော့သောက်ခဲ့သော ထိုလူအအလေးကို ချန်ချွေ့ဖန် သတိရသွားလေ၏။

"သူ အိမ်ခဏပြန်သွားတယ်... ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"အို... မင်းအဖေက အဲဒီ ကျောင်းနေဖက် အတန်းဖော်တွေ တွေ့ဆုံပွဲကို တက်ရမယ်ဆိုပြီး အတင်းလာတာပဲ..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူက ကြွားချင်နေတာလို့ ငါထင်တယ်..."

"သူ့အတန်းဖော်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ်မရတာ နှစ်တွေ အကြာကြီးရှိပြီကို မကြာသေးခင်ကမှ အဖွဲ့အသစ်တစ်ခု လုပ်ပြီး တွေ့ကြရအောင်ဆိုပြီး အတင်းလုပ်နေကြတာ..."

"တကယ်တော့ ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီး ကြာမှ ဘယ်လို တွေ့ဆုံပွဲမျိုးလဲဆိုတာ မစဉ်းစားတတ်တော့ပါဘူး..." ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ... ငါတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ရတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ရှိပြီဆိုပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက သံယောဇဉ်တွေက ရှိနေတုန်းပဲကွ..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့မှာ ညီအစ်ကိုတွေလို ခင်ရတဲ့ အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်..."

"ကျောင်းပြီးကတည်းက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပ်မတွေ့ဖြစ်တော့တာ နှမြောစရာပဲ..." စုဖူချန်က ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟက်... ရှင်က မိန်းကလေး အတန်းဖော်တွေကို သွားတွေ့ချင်နေတာ မဟုတ်လား... ကျောင်းတုန်းက ရှင် သဘောကျခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးတွေကိုလည်း သွားကြည့်ချင်တယ်လို့ ကြားတယ်နော်..." ချန်ချွေ့ဖန်က စုဖူချန်အား အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲကွာ... အဲဒီတုန်းက ငါက ဘာသိမှာလဲ... သူ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာတောင် ငါ မေ့နေပါပြီ..." စုဖူချန်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုလိုက်လေသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူသည် ကျောင်းနေဖက်များ တွေ့ဆုံပွဲသို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်ချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေး အတန်းဖော်များအကြောင်းကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယခုအခါ သူတို့တွင် ကလေးနှစ်ယောက်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မိန်းကလေး အတန်းဖော်များ အားလုံးသည်လည်း ညီအစ်ကိုများသဖွယ် ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"ရှင်နဲ့တော့ မငြင်းချင်တော့ပါဘူး... တကယ်လို့ သွားချင်ရင်လည်း သွားလေ... ဒါပေမဲ့ အရက်တော့ မသောက်နဲ့နော်... မဟုတ်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

"ပြီးတော့ အခု ငါတို့ ပိုအဆင်ပြေလာပြီ ဆိုပေမဲ့ ကြွားဝါတာမျိုး မလုပ်ဖို့နဲ့ အရမ်းကြီး နှိမ့်ချနေတာမျိုးလည်း မလုပ်ဖို့ သတိထားနော်... သိတယ်မလား..." ချန်ချွေ့ဖန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"သိပါတယ်... ငါ သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲ နေပါ့မယ်..." စုဖူချန်က ပြောလိုက်သော်လည်း ယွမ်သန်းချီတန်သော ဇိမ်ခံကားကြီးကို မောင်းနှင်နေစဉ်တွင် သူ အမှန်တကယ် သိုသိုသိပ်သိပ် နေနိုင်ပါမည်လော။

"အထဲဝင်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့..." စုဖူချန်အား မှာကြားပြီးနောက် ချန်ချွေ့ဖန်သည် စကားပြောရန် ပိုင်ချန်အား အထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။

စုဖူချန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အတိတ်အမှတ်တရများထဲသို့ နစ်မြောသွားတော့သည်။

"အဖေ... အတန်းဖော်တွေ တွေ့ဆုံပွဲကို ဘယ်အချိန်သွားမှာလဲ... ဘယ်နေရာမှာလဲ..." စုယွမ်က မေးလိုက်၏။

"ညနေ ငါးနာရီ တွေ့ကြမယ်တဲ့..."

"ဒီညစာအတွက်လေ..."

"နေရာက ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ်လို့ ထင်တာပဲ..." စုဖူချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ်လား..." ဤဟိုတယ်ပိုင်ရှင်ကို စုယွမ် သိရှိထားပြီး သူတို့သည် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိကြပေသည်။

"အင်း... အဲဒီကျရင် အရက်လျှော့သောက်နော်... အတန်းဖော်တွေ ဆိုပေမဲ့လည်း အချိန်အကြာကြီး ကွာဟသွားတော့ နည်းနည်း စိမ်းသွားကြပြီလေ... သတိထားနော် အဖေ... မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..." စုယွမ်ကလည်း သူ့အား သတိပေးလိုက်လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့အားလုံးက ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေပဲ... ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ပါဘူး..." စုဖူချန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ... ဂရုစိုက်နော် အဖေ..." ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာပါက ဖြေရှင်းပေးနိုင်ရန် စုယွမ်သည် ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ်၏ ပိုင်ရှင်ကို အလျင်အမြန် ဆက်သွယ်လိုက်လေ၏။

မကြာမီ ညနေ လေးနာရီခွဲအချိန်၌ စုဖူချန်သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကာ ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ်ဆီသို့ ကားမောင်းထွက်သွားတော့သည်။