အခန်း ၂၄၅

အခန်း (၂၄၅) အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများ

ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ်အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံနေပြီး လူအများအပြား ထိုနေရာ၌ စုရုံးကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေ၏။

"အဘိုးကြီးကျောက်… အတန်းဖော်တွေအားလုံးထဲမှာ မင်းက အအောင်မြင်ဆုံးပဲ"

"စက်ရုံတစ်ခု ပိုင်ထားတော့ တစ်နှစ်ကို အနည်းဆုံး သန်းချီပြီး ဝင်ငွေရှိမှာ သေချာတယ်"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးအား ချီးကျူးစကား ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူးကွာ… သာမန်ပါပဲ… မင်းတို့ မသိပါဘူး… စက်ရုံလည်ပတ်ရတာက အမြတ်အစွန်းရနိုင်ပေမဲ့ တော်တော်လည်း ပင်ပန်းတယ်ကွ… ကြည့်ပါဦး ငါ့ဆံပင်တွေတောင် အများကြီး ကျွတ်နေပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့သားကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်… သူက ကျိုတိုတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရတယ်လေ… အထက်တန်းလောက်ပဲ အောင်ခဲ့တဲ့ ငါနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့ကွာ"

ကျောက်မုက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရမ်းမိုက်တယ်… ငါတို့အားလုံးက ကလေးတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနေကြတာပဲ မဟုတ်လား… ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မင်းရဲ့သားက တကယ်ကို အလားအလာကောင်းတယ်… ကျိုတိုဆရာတက္ကသိုလ်ကိုတောင် ဝင်ခွင့်ရတယ်ဆိုတော့"

"ငါ့ကလေးကတော့ သာမန် ဒုတိယအဆင့် တက္ကသိုလ်တစ်ခုကိုပဲ ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ သူက တော်ပါတယ်… ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ တစ်နှစ်ကို လစာ ယွမ်သုံးသိန်းရတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရခဲ့တယ်လေ… မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဒီလောက် အားနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

နောက်တစ်ဦးက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား အားလုံး အလားအလာ ကောင်းကြပါတယ်… အားလုံး အလားအလာ ကောင်းကြပါတယ်"

"ငါတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ရတာ နှစ်တွေအများကြီး ရှိနေပြီဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံးကို တကယ် လွမ်းနေခဲ့တာ"

"ဒါနဲ့ အဘိုးကြီးစုက အခု ဘာလုပ်နေလဲ"

ကျောက်မုက မေးလိုက်ချေသည်။

"အဘိုးကြီးစု"

"ဘယ် အဘိုးကြီးစုလဲ… စုဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ အတန်းဖော်ရှိခဲ့တာကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ထိုအမျိုးသားက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"စုဖူချန်လေ… အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငါတို့က အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေလေ… ကျောင်းပြီးကတည်းက သူ့ကို မတွေ့ရတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ… အဲဒီတုန်းက ဒီအဘိုးကြီးစုက အရာအားလုံးမှာ ငါ့ထက် သာခဲ့တာ… အခုလည်း သူ အဆင်ပြေနေလောက်မှာပဲ မဟုတ်လား"

ကျောက်မုက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"စုဖူချန်ကို ပြောတာလား… သူက ဘယ်လောက်တောင် ကျရှုံးနေတဲ့သူလဲ… ကျောင်းမှာ သူ တော်ခဲ့တာကို ကြည့်ပြီး မလိမ်ခံရစေနဲ့… လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ရောက်လာချိန်မှာတော့ သူက ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့သူပဲ… သူက ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားပြီး မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ အလုပ်လုပ်နေပေမဲ့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားတောင် မနည်းရှာနေရတာ"

"ငါ့ဇာတိမြို့က သူ့ရွာနဲ့ နီးတော့ သူ့မိသားစု အခြေအနေကို ငါသိတယ်… သူ့သားက ဒုတိယအဆင့် တက္ကသိုလ်တစ်ခုကိုပဲ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ဒီမိသားစုက သူတို့ဘဝကို ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ဘူး"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အို ဘုရားရေ အဘိုးကြီးစု… သူက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက်တောင် အခြေအနေ ဆိုးနေရတာလဲ"

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီနေ့ ဒီကိုရောက်နေတဲ့ ငါတို့ အတန်းဖော်တွေထဲမှာ ဘယ်သူက မအောင်မြင်လို့လဲ… အဘိုးကြီးစု ရောက်လာတာနဲ့တင် ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းတွေ ကျမသွားစေနဲ့"

ကျောက်မုသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ"

"တကယ်လို့ အဘိုးကြီးစုမှာသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိစိတ်ရှိမယ်ဆိုရင် သူ လာကိုမလာသင့်တာ"

အခြားတစ်ဦးက ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ကဲပါ အထဲကို အရင် ဝင်ကြရအောင်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူအားလုံးသည် သီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေ၏။

ဤချိန်တွင် စုဖူချန်၏ ကားသည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း စုဖူချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေ၏။

သူ၏ အတန်းဖော်များ ဤနေရာ၌ အတူတကွ စားသောက်နိုင်ကြခြင်းအတွက် အားလုံးကိုယ်စား သူ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မိပြီး ၎င်းမှာ သူတို့အားလုံး အဆင်ပြေနေကြကြောင်းကို ညွှန်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ဖြင့် စုဖူချန်သည် သဘောတူထားသော သီးသန့်ခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ… ငါ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်"

စုဖူချန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါက…"

ကျောက်မုသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် ကြည့်ရှုနေသော်လည်း သူ၏ရှေ့ရှိ စုဖူချန်အား မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

"အဘိုးကြီးကျောက်… မင်းကောင်စုတ်လေး… ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား"

စုဖူချန်သည် ကျောက်မုအား မှတ်မိနေခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် တစ်ချိန်က သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။

"ဟေး အဘိုးကြီးကျောက်… မင်းကို မတွေ့ရတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ရှိပြီ… မင်းက အရင်ကပုံစံအတိုင်းပဲ… နည်းနည်းလေးတောင် မအိုသွားဘူးပဲ"

စုဖူချန်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျောက်မု၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

ကျောက်မုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စုဖူချန်၏ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ရွံရှာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေ၏။

"အို… အဘိုးကြီးစု"

ကျောက်မုသည် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤစုဖူချန်သည် သာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချမ်းသာသူများ၏ အသွင်အပြင်မျိုး လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ချေ။ သူ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝတ်စုံကိုပင် ပုတ်ပြနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အထင်သေးစရာဖြစ်အောင် လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘူးလော။

"အေးလေ… အဘိုးကြီးကျောက် ငါ မင်းအကြောင်း အမြဲတွေးမိတယ်… တစ်ခါတလေဆို ငါတို့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အချိန်တွေကို အိပ်မက်တောင် မက်သေးတယ်… တစ်ခါက မင်း စားသောက်ခန်းကို အလောတကြီး သွားရင်း အပေါက်ဝမှာ မတော်တဆ ချော်လဲကျသွားတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်… ဟားဟားဟား"

စုဖူချန်သည် တရစပ် ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး ဤအတန်းဖော်များသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က လူများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေဆဲပင်။

"အဟမ်း အဘိုးကြီးစု… ဒါက အများပြည်သူနဲ့ဆိုင်တဲ့ နေရာလေ… အဲဒီလောက် အသံကျယ်ကြီးနဲ့ မပြောပါနဲ့"

ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့အား သတိပေးလိုက်လေ၏။

စုဖူချန်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးခဲ့သော အတန်းဖော် ကျန်းဟယ်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုအချိန်က သူတို့သုံးဦးအား သံမဏိတြိဂံဟုပင် တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

စုဖူချန်သည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"အဘိုးကြီးကျန်း… မင်းလည်း ဒီမှာရှိနေတာကိုး"

"မင်း ဘယ်လောက်တောင် ပိန်သွားလဲ ကြည့်ပါဦး"

စုဖူချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း… ငါတို့က နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ သာမန်လူတွေဆိုတော့ သဘာဝအရ ဝလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ… သူဌေးကျောက်လို အောင်မြင်နေတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ"

ကျန်းဟယ်က ကျောက်မုအား ဖားယားသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌကျောက်"

စုဖူချန်သည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် ကျောက်မုသည် သူဌေးဖြစ်လာခဲ့သည်ပေါ့။

"အင်း အဘိုးကြီးစု… မင်း မသိသေးဘူး… ငါ စက်ရုံတစ်ခု လည်ပတ်နေတာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီ… နှစ်တိုင်း ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါးတော့ ရှာနိုင်ပါတယ်"

"မင်းလည်း အဘိုးကြီးကျန်းလိုပဲလေ… သူ့သားက ငါ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ"

စုဖူချန် လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်လာစေရန် မျှော်လင့်လျက် ကျောက်မုက မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဝါး… တကယ် မိုက်တာပဲ"

စုဖူချန်က ထိုင်ချလိုက်ရင်း အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ ကျောက်မုသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းဖြစ်နေပုံရပြီး သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ သားဖြစ်သူသာ ရှိသော သူနှင့် မတူညီပေ။

"ဒါပေါ့… သူဌေးကျောက်က တစ်နှစ်ကို သန်းနဲ့ချီ ဝင်ငွေရှိတဲ့ သူဌေးကြီးလေ… သူ ဘယ်လိုကားမျိုး မောင်းလဲဆိုတာ မင်း သိလား… BMW X5 လေ"

"သူဌေးကျောက်က တကယ့်ကို အောင်မြင်တဲ့သူ… သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ပဲ"

ကျန်းဟယ်သည် သူ့အား မြှောက်ပင့်ဖားယားရန် အခွင့်အရေးကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

" BMW X5 ဆိုတော့ ယွမ်သိန်းဂဏန်းလောက်တော့ တန်မှာပေါ့ ဟုတ်လား… မဆိုးပါဘူး"

စုဖူချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဟင်"

စုဖူချန်၏ စကားများကို ရှင်းလင်းစွာ မကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ကျောက်မုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားချေသည်။

မဆိုးပါဘူးဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုချင်ခြင်းနည်း။

ယွမ်သိန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော ကားတစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်ရန် သူ တတ်နိုင်ပါမည်လော။ ဤဆင်းရဲသားသည် သူတို့၏ လူမှုအဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်ကိုပင် သတိမထားမိနိုင်ချေ။

ဤအချိန်သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က အချိန်ဟု သူ ထင်မှတ်နေဆဲပင်။

"အဘိုးကြီးစု… တကယ်လို့ မင်း ကောင်းကောင်း စကားပြောနိုင်ရင် ကောင်းကောင်းပြော… ဒီနေ့ အတန်းဖော်တွေ တွေ့ဆုံပွဲကို ငါ စီစဉ်တာ… ငါပဲ အကုန်ခံတာ"

"မင်းက အခြေခံအားဖြင့် အလကားစားဖို့ ဒီကိုရောက်နေတာလေ… မင်း ဝတ်ထားတာကိုလည်း ကြည့်ပါဦး"

"ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒါက အမှိုက်တွေလိုပဲ"

စုဖူချန်အား လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကျောက်မုက လှောင်ပြောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သူ၏ ဘေးနားရှိ လူများသည် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး စုဖူချန်အား အထင်သေးစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

စုဖူချန်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းတို့သည် အမှတ်တံဆိပ်ရှိသော အဝတ်အစားများ မဟုတ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ စုတ်ပြဲနေခြင်း မရှိချေ။

တောင်းရမ်းစားသောက်သူများ၏ အဝတ်အစားများအဖြစ် မည်သို့ ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။

သူငယ်ချင်းသုံးဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို သတိရသွားကာ ကျောက်မုသည် သူ့အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု စုဖူချန်က တွေးတောလိုက်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က သူတို့သည် ဤမျှ

နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ် ရှိခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။

"ဟားဟား အဘိုးကြီးကျောက်… မင်းက အဲဒီဝတ်စုံနဲ့ဆိုတော့ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းသားပဲ"

အခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ စုဖူချန်က နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအချိန်ကာလက ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်းသည် အရေးမပါဆုံး ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လူတိုင်းသည် စုဖူချန်အား ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ကျောက်မုသည် သူတို့ အတန်းဖော်များထဲတွင် အောင်မြင်မှု အရှိဆုံးဖြစ်ပြီး စုဖူချန်မှာမူ အကျရှုံးဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုရဲသည်လား။

ကျောက်မု၏ မောက်မာနေသော မျက်နှာထားသည် မှိုင်းညို့သွားတော့၏။ အနှစ်နှစ်ဆယ်ဟူသော အချိန်ကာလက သူတို့ တစ်ချိန်က မျှဝေခံစားခဲ့ဖူးသော သံယောဇဉ်ကို မေ့ပျောက်သွားစေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်နေသော သူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အမြင်တွင် ရွာမှလာသော စုဖူချန်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်သည် လက်တွေ့ဘဝ၏ အခြေအနေများကို နားမလည်တော့သည့် တောသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

“ဟွန့်...”

ကျောက်မုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီးစု...မင်း စကားမပြောလည်း ဘယ်သူကမှ မင်းကို အလေးနက်ထားမှာမဟုတ်ဘူး...”

သူ၏ လေသံထဲတွင် မထီမဲ့မြင်မှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။