အခန်း ၂၄၆

အခန်း (၂၄၆) လူ့သဘာဝ

"အဘိုးကြီးစု… မင်းနေရာ မင်း မသိဘူးလား"

"ငါတို့က အရင်ကလိုပဲ ဘာအကန့်အသတ်မှ မရှိဘဲ စကားပြောပြီး နောက်ပြောင်လို့ရတဲ့ လူငယ်အုပ်စုလို့ မင်း ထင်နေတုန်းပဲလား"

"အခု သူက သူဌေးကျောက်… ရာထူးကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ… သူက မင်းလို တောသားတစ်ယောက် နောက်ပြောင်လို့ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး… အဲဒါ မင်းသိလား"

"ငါ သိသားပဲ… ကျောင်းကထွက်လာကတည်းက အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်တာတောင် မင်းက မပြောင်းလဲသေးဘူး… မင်းက အရင်ကလို အောက်တန်းကျတဲ့လူပဲ… အခုလည်း ဥက္ကဋ္ဌကျောက်ကို ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲသေးတယ်"

"အခုချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်စမ်း"

ကျန်းဟယ်က ဘေးမှနေ၍ တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်… မင်းလို တောသားတစ်ယောက်က ဥက္ကဋ္ဌကျောက်ကို အဲဒီလို ပြောခွင့်မရှိဘူး… မင်း အဲဒါကို သိလား"

"ဒါက ဘယ်လို အခမ်းအနားမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား… မင်းလိုလူတွေက တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

စုဖူချန်၏ ဘေးရှိ လူအတော်များများကလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ သူ့အား ဝေဖန်ပြောဆိုလိုက်ကြပေ၏။

စုဖူချန်သည် လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ လူတိုင်းသည် ထိုစဉ်က သူတို့ မျှဝေခံစားခဲ့ကြသော သံယောဇဉ်များကို မေ့သွားကြပြီလော။

အထူးသဖြင့် ကျောက်မုပင်။

တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးနောက် သူသည် ထိုခေတ်ကာလအတွက် အလွန်ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည့် သက်မွေးဝမ်းကျောင်းကျောင်းတစ်ခုသို့ ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့၏။

သို့သော် ကျောက်မုမှာ စာမေးပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်က သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး နေ့စဉ် အရက်သောက်ကာ ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖြေဖျောက်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် အရက်မူးနေစဉ် လူမိုက်အချို့နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့ပြီး လူမိုက်တစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် ထိုးကြိတ်လိုက်ရာ မျက်နှာပင် ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

အဆုံးတွင် သူလည်း အဖမ်းခံခဲ့ရချေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် သက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကျောင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်မုအား အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ မခံစားစေလိုသောကြောင့် သူ ဤကိစ္စကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။

အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သံယောဇဉ် ရှိနေဆဲဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။သို့သော် သူက ဟာသအနည်းငယ် ပြောရုံမျှဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်း။

"အဘိုးကြီးကျောက်… မင်း အားလုံးကို မေ့သွားပြီလား"

"ဟိုးအရင်တုန်းက ရှန်းချင်းလမ်းမှာလေ"

ကျောက်မုအား စိုက်ကြည့်ရင်း စုဖူချန်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျောက်မုသည် လန့်ဖြန့်သွားပြီး ထိုနှစ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။

ထိုအချိန်က အရာအားလုံးသည် အတိတ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။ ထိုအဖြစ်အပျက်သည် စုဖူချန်က သူ၏ စွမ်းရည်များကို ပြသခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူ့ထံတွင် မည်သို့ သက်ဆိုင်မှု ရှိနေမည်နည်း။

ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောက်ကျစ်လှပေသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်မည်ဟုပြောကာ သူ့အား ခြိမ်းခြောက်ရန် အမှန်တကယ် ကြိုးစားနေသည်ပင်။

သူ့ကိုယ်သူ ဘာလို့ ထင်နေသနည်း။

သို့သော် အခြားသူများသာ သိသွားပါက တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သစ္စာမဲ့ပြီး တရားမျှတမှုမရှိသော အခြေအနေမျိုးသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိသွားပေမည်။

"ဟားဟား အားလုံးက နောက်နေကြတာပါ… အားလုံးက ဟာသတစ်ခုပါပဲ"

"အဘိုးကြီးစု… မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

စုဖူချန်အား လျစ်လျူရှုကာ လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်သောက်ရင်း ကျောက်မုက ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဟွန့်"

စုဖူချန်သည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤသူသည် သူ၏ ယခင် ညီအစ်ကိုဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

"သူ့ကို သွားမရှုပ်နဲ့"

ကျန်းဟယ်သည် ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စုဖူချန်အား စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီလူက လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ နေလာတာ အရမ်းကြာသွားတော့ သူ့အတွေးအခေါ်တွေက အရမ်းနောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီ"

ကျန်းဟယ်က ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

ကျောက်မုသည် အတည်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုခြင်း မရှိဘဲ အနည်းငယ်မျှသာ ပြုံးလိုက်ကာ ကျန်းဟယ်၏ စကားများကို သဘောတူကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

"အဘိုးကြီးကျန်း… မင်းရဲ့သားက ငါ့စက်ရုံမှာ အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်နေတယ်… သူ့ကို ဒုတိယမန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးဖို့ ငါ စီစဉ်နေတာ"

ကျောက်မုက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"တကယ်လား"

"အို သူဌေးကျောက်… တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ခင်ဗျားရဲ့ အမြော်အမြင်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ… ခင်ဗျားဆီကနေ အဆင့်မြင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ထွက်ပေါ်နေတာပဲ"

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျောင်းတုန်းကတည်းက ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် လေးစားခဲ့တာ"

ကျန်းဟယ်က အလျင်အမြန်ပင် မြှောက်ပင့်ဖားယားလိုက်ချေသည်။

ကျောက်မုတွင် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိသည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤနေရာ၌ အောင်မြင်မှု အရှိဆုံးသူဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို မြင်စေချင်ပြီး သူ့အား မြှောက်ပင့်ဖားယားနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့သည် မထင်မှတ်ထားသော အကျိုးခံစားခွင့်များကို ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုခြင်း ဖြစ်၏။

"အိုမလေး… ငါတို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က အရမ်း ရက်ရောတာပဲ"

"အဘိုးကြီးကျန်း… မင်းက သူဌေးကျောက်လို သဘောကောင်းတဲ့ အတန်းဖော်ရှိတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ… မင်းရဲ့သားလည်း အဲဒီကနေ အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ရနေပြီ"

"ဟုတ်တယ်… သူဌေးကျောက်လို အတန်းဖော်ကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ငါတို့ တန်ဖိုးထားပြီး သူ့ကို လေးစားမှု ပြသသင့်တယ်… အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့"

သူ၏ ဘေးနားရှိ လူများသည် ကျောက်မုအား ချီးကျူးထောပနာပြုလာကြပြီး ၎င်းက သူ၏ အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်မှုကို ကြီးမားစွာ ကျေနပ်စေခဲ့လေသည်။

"ဟားဟား ငါတို့အားလုံးက အတန်းဖော်တွေပဲလေ… အချင်းချင်း ကူညီကြတာပေါ့"

"အဘိုးကြီးစု… ခုနက နည်းနည်း အနေခက်သွားတယ်ထင်တယ်… ငါတို့က မိသားစုလိုပါပဲ"

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့သားက အခု ဘာလုပ်နေလဲ… တကယ်လို့ သူ့မှာ အလုပ်ကောင်းကောင်း မရှိဘူးဆိုရင် မင်းအတွက် ငါ စီစဉ်ပေးမယ်လေ"

ကျောက်မုသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ဝေဖန်စရာ အကြောင်းပြချက် မပေးချင်ခဲ့ချေ။ ထိုစဉ်က သူ့အား ကူညီခဲ့သည့် စုဖူချန်၏ ရည်ရွယ်ချက် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ သူ့ကို ကူညီခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက အသိအမှတ်မပြုပါက အခြားသူများ သူ့အား အပြစ်တင်စရာ အကြောင်းပြချက် ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်လော။

သားဖြစ်သူ အလုပ်ရသွားသည်နှင့် ဤကိစ္စ ပြီးပြတ်သွားပေမည်။

သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏သားသည်လည်း မည်သို့မျှ အသုံးဝင်မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

"အဘိုးကြီးစု… ဥက္ကဋ္ဌကျောက် ဘယ်လောက်တောင် သဘောကောင်းလဲ ကြည့်ပါဦး… မင်းရဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် မင်းသားအတွက် အလုပ်ရှာပေးချင်နေသေးတာ… မြန်မြန် ဥက္ကဋ္ဌကျောက်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ"

ကျန်းဟယ်က ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်၏။

စုဖူချန်သည် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့သော အတန်းဖော်များ တွေ့ဆုံပွဲသည် ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။

"မလိုပါဘူး… ငါ့သားက တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်"

စုဖူချန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟက်… ခေါင်းမာလိုက်တာ"

ကျန်းဟယ်က အထင်သေးစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

ဘေးနားရှိ လူများကလည်း စုဖူချန်သည် မျက်နှာပျက်ခံရမည်စိုး၍ ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်လိုက်ကြပေသည်။

ကျားသည် သူ၏ အစင်းကြောင်းများကို မပြောင်းလဲနိုင်ချေ။

ကျောက်မုသည်လည်း အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူက မျက်နှာသာ ပေးခဲ့သော်လည်း သူက ဤမျှ မျက်နှာသေနှင့် နေနေသေးသည်ပင်။

ဤသည်မှာ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ အောက်ခြေရှိ လူများ၏ စိတ်နေသဘောထားပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြစ်နေမှတော့ သူကိုယ်သူ အပြစ်မတင်နိုင်တော့ချေ။ အားလုံးက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ခေါင်းမာလွန်းနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။

ထို့နောက် လူတိုင်းသည် စကားစမြည် ပြောဆို ဆွေးနွေးလာကြသည်။

မှတ်ချက်အများစုမှာ ကျောက်မုအား မြှောက်ပင့်ဖားယားနေခြင်းဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းဟယ်၏ ဖားယားမှုများသည် အလွန်ကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် စုဖူချန်သည် ရွံရှာမှုကို ခံစားလာရလေသည်။

အစပိုင်းက သူ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း သူ ဂရုစိုက်မိပေသည်။ အကယ်၍ သူ အိမ်သို့ စောစောပြန်သွားပါက မိသားစုက မလွဲမသွေ မေးခွန်းများ မေးမြန်းကြမည်ဖြစ်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူ ထုတ်ပြောပါက သူတို့လည်း ဝမ်းနည်းရမည် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူ အနည်းငယ် ဆာလောင်နေပြီး ယနေ့တွင် ကျောက်မုက ဒကာခံနေခြင်းဖြစ်ရာ စားလိုက်မည်ဟု သူ တွေးတောလိုက်လေသည်။

ဤစိတ်ကူးဖြင့် စုဖူချန်သည် ထွက်မသွားခဲ့ချေ။

ညခုနစ်နာရီ တိတိသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျောက်မုက လက်ကို အသာယမ်းလိုက်ပြီး ပွဲစတင်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်၏။

မကြာမီပင် စားပွဲထိုးများသည် ဟင်းလျာများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ သယ်ဆောင်လာကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်မှ ငှက်သားဟင်းလျာများ၊ ရေထဲမှ ပင်လယ်စာများ၊ မြစ်တွင်းငါးများနှင့် ရှားပါးအစားအစာများအထိ စုံလင်စွာ ပါဝင်နေခဲ့ပြီး စားပွဲတစ်ဝိုက်လုံး ဟင်းပွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

"လာကြ… အားလုံးပဲ စားကြရအောင်… အားမနာကြနဲ့"

"အဘိုးကြီးစု… မင်း ဒီပုစွန်တွေကို ပိုစားသင့်တယ်"

"ခေါင်းငုံ့တာက မင်းကို အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေတယ်လေ… ဟားဟားဟားဟား"

ကျောက်မုက ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား အဘိုးကြီးစု… ပုစွန်တွေ ပိုစားဦးလေ"

ကျန်းဟယ်က အလျင်အမြန် လိုက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါနဲ့ သူဌေးကျောက်… ခင်ဗျားသားက နောက်နှစ် ဘွဲ့ရတော့မှာ မဟုတ်လား… ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ကျန်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။

"ဟေး… ငါ့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကိုပဲ သူ ဆက်ခံရလိမ့်မယ် ထင်တယ်… ငါ့သားက အဘိုးကြီးစုရဲ့ သားလို သူ့ရဲ့ ကုန်စုံဆိုင်ကိုတော့ လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျောက်မုသည် စုဖူချန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ယောက်မှာမူ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ဟားဟား တကယ်လို့ ခင်ဗျားသားကသာ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး စလုပ်မယ်ဆိုရင် သူက သေချာပေါက် နာမည်တစ်လုံးနဲ့ ရပ်တည်နိုင်မှာပဲ"

"မကြာသေးခင်က ကျန်းချန်မှာ စုယွမ် ဆိုတဲ့လူ ရှိတယ် မဟုတ်လား… သူက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီးလေ… သူက တော်တော်လေး ငယ်သေးတယ်လို့ ကြားတယ်… ခင်ဗျားသားကလည်း သူ့ထက် အရည်အချင်း မနိမ့်ပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်"

ကျန်းဟယ်က ဆက်လက် မြှောက်ပင့်ဖားယားလိုက်လေ၏။

"ဟားဟားဟား ဒါကတော့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရသေးပါဘူး… ငါ့သားက နည်းနည်းပါးပါး ဉာဏ်ကောင်းပေမဲ့ ဥက္ကဋ္ဌစုနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူးဆိုတာ ငါ အသိဆုံးပါ"

"သူက အခု နည်းပညာလောကမှာ ဦးဆောင်နေတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ… သူ့ရဲ့ ကြွယ်ဝမှုကလည်း ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင်ပဲ… သူ တစ်ချက် တံတွေးထွေးချလိုက်ရုံနဲ့တင် ငါ့ကို ရေနစ်သေသွားစေနိုင်တယ်"

"ငါ့သားက အနည်းဆုံးတော့ တခြားလူတွေရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အရည်အချင်းရှိတာ"

ကျောက်မုသည် စုယွမ်အား ကြောက်ရွံ့လေးစားဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက စုဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ရှိကြတာပဲ… ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက် ရှိနေရတာလဲ"

ကျန်းဟယ်က စုဖူချန်အား အမှတ်တမဲ့ ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်စမ်း။ နှိုင်းယှဉ်စရာ အကြောင်းကို မရှိပေ။ အကယ်၍ သူသာ စုဖူချန်ဖြစ်ပါက မျိုးရိုးနာမည်ကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်မည် ဖြစ်၏။

"နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး… လုံးဝကို နှိုင်းယှဉ်လို့မရတာ"

ကျောက်မုသည် လူတိုင်းကို အခွင့်အရေးပေးကာ အတူတကွ သောက်သုံးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေလျက် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးဝတွင် ရိုသေလေးစားစွာ ရပ်နေခဲ့ပေ၏။

"ကျွန်တော်က ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ်ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာပါ… ဥက္ကဋ္ဌက ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သီးသန့်ခန်းထဲမှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကြီးတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောတာကြောင့် ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းပေးဖို့ ကျွန်တော် ဒီကို လာခဲ့တာပါ"

ဝိုင်ခွက်ကိုင်ထားသော မန်နေဂျာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ကျောက်မုထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လုံးဝ တုန်လှုပ်အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။

ကျောက်မုသည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ အံ့မခန်းဖြစ်နေပုံရပေ၏။