အခန်း ၂၄၉

အခန်း (၂၄၉) ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်ခြင်း

ဤချိန်တွင် စုဖူချန်သည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ညင်သာစွာ မီးညှိလိုက်ပြီး သူ မေ့ပျောက်သင့်နေပြီဖြစ်သော ကျောင်းသားဘဝ အချိန်ကာလများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေခဲ့လေ၏။

အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ထိုစဉ်က သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းများသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည့်အပေါ် စုဖူချန် လုံးဝ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းသွားခဲ့ချေသည်။

"အဘိုးကြီးစု... အဘိုးကြီးစု..."

"မင်းက တကယ်ကို ခက်တာပဲ... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလေ... ငါက ဟာသလုပ်ပြီး နောက်လိုက်တာကိုများ စိတ်ဆိုးနေတာလား..."

"ဟားဟားဟား ငါတို့ မတွေ့ရတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်တွေ ပျက်ပြယ်သွားပြီလားဆိုတာကို ငါက စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ..."

"မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါက အောင်မြင်မှု အနည်းငယ်ရထားတော့ တချို့လူတွေက ငါ့ကို မြှောက်ပင့်ဖားယားချင်ကြတယ်လေ... အဲဒါကိုတော့ ငါလည်း ဘာမှ မလုပ်တတ်ပါဘူး..."

"အဘိုးကြီးစု... ငါ့အပေါ်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး... တကယ်လို့သာ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကြောင့် မဟုတ်ခဲ့ရင် မင်း သက်မွေးဝမ်းကျောင်းသက္ကသိုလ်ကို တက်ခွင့်ရခဲ့မှာ..."

ဤနေရာသို့အရောက်တွင် ကျောက်မုသည် ဟန်ဆောင်မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့ပေသည်။ သူက မျက်လုံးများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အသံအချို့ ပြုလုပ်ကာ လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် စုဖူချန်အား အခါအားလျော်စွာ ခိုးကြည့်နေခဲ့လေ၏။

"ဟားဟား ကျောက်မု..."

"ငါ့ကို တကယ်ပဲ အရူးလို့ ထင်နေတာလား... အဲဒါက နောက်တာလား တကယ်လားဆိုတာကို ငါ မခွဲခြားနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်းက ငါ့ကို တကယ့် ငတုံးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာပဲ..."

"အရင်က ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်... မင်းက အရမ်းကို ပြောင်းလဲသွားပြီ... မင်းရဲ့ အခွင့်အရေးသမားလို အကျင့်စရိုက်တွေနဲ့ဆို မင်းက ငါ့ညီအစ်ကိုဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး..." စုဖူချန်က သူ့အား တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုစဉ် Mercedes-Benz G-Wagon ကားတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး စုဖူချန်၏ ဘေးနားတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ချေသည်။

စုယွမ်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လေ၏။

"အဖေ စားလို့ ပြီးပြီလား..."

"အဆင်ပြေရဲ့လား..." စုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်...”

စုဖူချန်က မတတ်သာတော့သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်မုသည် စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားခဲ့ပေသည်။ ဤသူသည် သူ့အား လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဖိချေပစ်နိုင်သော အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပင် မဟုတ်လော။

ကျောက်မုသည် ချွေးစေးများ ပျံကျလာခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်လိုက်လေ၏။ "မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော်က အဘိုးကြီးစုရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်း ကျောက်မုပါ..."

"ဟင်..." စုယွမ်သည် စုဖူချန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ညီအစ်ကိုကောင်း ဟုတ်လား... ကျွန်တော်တော့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူး..." စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

ကျောက်မု ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားတော့၏။

"အို... ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် တကယ် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... အဘိုးကြီးစုကို လှောင်ပြောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်သလို သူ့ကို အထင်သေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်က သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားပြီး ဒီကိစ္စကို ဆက်မရှင်းပါနဲ့တော့..." ကျောက်မုက ပြာပြာသလဲ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ သားရာ... ဒီလိုကောင်မျိုးက ငါတို့ အချိန်ပေးဖို့ မတန်ပါဘူး..." စုဖူချန်က သူ၏ ဆေးလိပ်ကို ဖိချေငြိမ်းသတ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှသေးမွှားသော သူတစ်ယောက်အား သူ ကိုယ်တိုင် အရေးယူဆောင်ရွက်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။

ထိုစဉ် အခြားလူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ သူ ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ကျောက်မု၏ ကျောပြင်ကို ကန်ကျောက်လိုက်တော့၏။

ကျောက်မုသည် ပြင်းထန်စွာ အထိနာသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

"ကျောက်မု... မင်း ခွေးကောင်..."

"မင်း အရမ်းလွန်သွားပြီ... အဲဒီတုန်းက အဘိုးကြီးစုက ငါတို့အတွက် ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ ညီအစ်ကိုဖြစ်ခဲ့လဲ... မင်း သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဆက်ဆံရက်ရတာလဲ... ဒီနေ့တစ်ရက်တည်းမှာတင် မင်း သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အရှက်ခွဲခဲ့တယ်..."

"ငါ သည်းခံနေတာ ကြာပြီ... တကယ်လို့ သီးသန့်ခန်းထဲမှာသာ လူတွေ အများကြီး မရှိနေခဲ့ရင် မင်းကို ငါ ထိုးကြိတ်ပစ်ပြီးပြီ..."

"မင်း သောက်ခွေးကောင်... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်... မင်းက စက်ရုံတစ်ရုံ ပိုင်ထားတာနဲ့ပဲ မင်းကိုယ်မင်း သိပ်အကြီးကြီးလို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်မှတ်နေလဲ..." သူ၏ ယခင် မြှောက်ပင့်ဖားယားတတ်သော အမူအရာများကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကာ ကျန်းဟယ်က ကျောက်မုအား ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဘိုးကြီးစု... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ကျောက်မုက စိတ်ထားသေးသိမ်တဲ့သူပါ... ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး ရလာတာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အကုန်လုံးထက်သာပြီလို့ ထင်နေတာ... သူက ဘာကောင်မို့လို့လဲ..."

"အဘိုးကြီးစု... စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းဘက်ကနေ အခိုင်အမာ ရပ်တည်ပေးသွားမှာပါ... ငါတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က ထာဝရ တည်တံ့သွားမှာပါ..." ကျန်းဟယ်က စုဖူချန်အား အလွန်တရာ ရိုးသားဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

စုဖူချန်သည် ရွံရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအောက်ဖော်ရွေကာ ဖားယားတတ်သော ကျန်းဟယ်အား အာရုံစိုက်လိုခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းဟယ်သည် ဘေးနားရှိ စုယွမ်ကိုလည်း သတိပြုမိသွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားပြီးနောက် မသိဟန်ဆောင်လျက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။ "ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ..."

ရှင်းလင်းစွာပင် သူ၏ မေးခွန်းသည် ရည်ရွယ်ချက် ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော် စုယွမ်က သူ့အား ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ကျန်းဟယ် ချက်ချင်းပင် အနေခက်သွားရသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေထောက်တွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ သတိမထားမိချိန်၌ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ပေါင်ကို အားပြင်းစွာ လိမ်ဆွဲထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"ကျန်းဟယ်... မင်း သောက်ခွေးကောင်..."

"မင်းက ငါ့ကို ကန်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"အစတုန်းက အဘိုးကြီးစုကို တောသားတစ်ယောက်ပါလို့ မင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... မဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ အဘိုးကြီးစုကို ဒီလို ဆက်ဆံရမှာလဲ..."

"မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့... အဘိုးကြီးစုက အရမ်း စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူမှန်း သိသွားလို့ သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား..."

"အဘိုးကြီးစုက မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား... မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေကို အဘိုးကြီးစုက မြင်မနေဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

"ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... မင်း အိပ်မက် မက်နေတာပဲ..." ကျောက်မုက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။

"ချီးတဲ့မှပဲ ကျောက်မု... မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်များ မှတ်နေလဲ... မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးခိုင်းစေနေတာက တစ်ကဏ္ဍ... အခု ငါ့ကို ဒီလို လာပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ... ငါက မင်းကို အမြဲတမ်း ဖားယားနေတာက တစ်ပိုင်း... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဒေါသ မရှိဘူးလို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား..."

"မင်းက ဘယ်လို အမှိုက်ကောင်မျိုးလဲ..." ကျန်းဟယ်က ကြမ်းတမ်းစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်လေ၏။

"ကျန်းဟယ်... မင်း အရက်နည်းနည်း ဝင်သွားတော့ မင်းနာမည် မင်းတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား..."

"ငါက စက်ရုံသူဌေးကွ... ငါက သူဌေးကျောက်ကွ... မင်းက ငါ့ကို ဖားဖို့လောက်ပဲ သိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်စပဲ... တကယ်လို့ ငါသာ မရှိရင် ဒီနေ့ မင်း ဒီနေရာကို ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်း မေ့မသွားသေးဘူး မဟုတ်လား... မင်းသားက ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ..."

"ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲတာက မင်းသားအတွက် အဆင်ပြေတယ်လို့ မထင်လို့ပဲ မဟုတ်လား..."

"ဒူးထောက်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို ဟောင်စမ်း..." ကျောက်မုက စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

"ဟားဟား ကျောက်မု... ငါက မင်းကို ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီး ဘာလို့ ဖားယားနေခဲ့လဲ မင်း သိလား..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငတုံးတစ်ကောင် ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

"ချီးတဲ့မှပဲ... မင်း ငါ့သားကို အလုပ်ဖြုတ်ပစ်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း အလွတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..." လက်လျှော့မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြဘဲ ကျန်းဟယ်က ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းကလည်း တောသားတစ်ယောက်ပဲလေ... မင်းလို အောက်တန်းကျတဲ့လူတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ဘာရှိလို့လဲ..." အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကျောက်မုက ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကျောက်မု... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စက်ရုံအခြေအနေကို မင်း မသိဘူးလား..."

"မင်းကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေခဲ့တဲ့ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး မင်းရဲ့ မကောင်းတဲ့ အချက်တွေကို ငါ မစုဆောင်းထားဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"မင်း စက်ရုံက အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာကို ငါ ဗီဒီယို ရိုက်ထားတယ်... တကယ်လို့ မင်း မိန်းမသာ သိသွားရင် ဘာလုပ်မယ် ထင်လဲ..."

"မင်းကိုယ်မင်း ပိုက်ဆံရှာနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... ဒါတွေ အားလုံးက မင်းမိန်းမရဲ့ အကူအညီကြောင့်ချည်းပဲလေ..."

"ဒါ့အပြင် မင်းစက်ရုံမှာ မီးဘေးအန္တရာယ်တွေ ရှိတယ်... လစာတွေကို ထင်သလို နှောင့်နှေးစေတယ်... ဝန်ထမ်းတွေကို ခြိမ်းခြောက်တယ်... ပစ္စည်းခိုးတယ်... ပြဿနာတွေ အများကြီးပဲ... တကယ်လို့ ဒီထဲက ပြဿနာတစ်ခုခုသာ ထွက်လာရင် ... ပြီးတော့ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး မင်း ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို အန်ထွက်လာအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်..." ကျန်းဟယ်က ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်မု လုံးဝ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပြသလိုက်လေ၏။

"သေလိုက်စမ်း..." ကျောက်မုသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ချေသည်။ ဤဖားယားတတ်သောသူက သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဤမျှများပြားစွာ သိရှိထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"မင်း အရင် သွားသေလိုက်..." ကျန်းဟယ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူတို့နှစ်ဦး စတင် သတ်ပုတ်ကြတော့၏။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုဖူချန်သည် လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်နေကြတာပါကွာ... သား သွားကြရအောင်..." စုဖူချန်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း..." စုယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်ထံသို့ ဤနေရာတွင် ရန်ဖြစ်နေကြကြောင်း မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပို့လိုက်လေသည်။

"အဖေ အရက် မသောက်ထားဘူး မဟုတ်လား..." စုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ အရက်တစ်စက်မှ မသောက်ထားပါဘူး..." စုဖူချန်သည် သတ်ပုတ်နေကြသော ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။

ကားနှစ်စီးသည် ဗီလာဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားကြလေသည်။