အခန်း ၂၅၀

အခန်း (၂၅၀) လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း

ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် စုဖူချန်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ရှင်းလင်းစွာပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

စုယွမ်သည် သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။ ညကိုးနာရီသာ ရှိသေးပြီး အလွန်အမင်း နောက်ကျနေခြင်း မရှိသေးချေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် စုယွမ်သည် လုံးဝ နိုးကြားတက်ကြွနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် သူ၏ ဖုန်းထဲတွင် ဂိမ်းအချို့ ဆော့ကစားနေလိုက်လေသည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။ စုယွမ်သည် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေစဉ် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသဖြင့် စုယွမ်သည် သူ မစစ်ဆေးရသေးသော သတင်းအချက်အလက်ကို တွေးတောမိသွားကာ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုကို ကျပန်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

[ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်] ကျန်းချန် နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းမှ လီအာလုံသည် ကွမ်းကွန်းကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဟန်ပုရှင်းထံမှ တစ်ချိန်က ကျေးဇူးခံယူခဲ့ဖူးသည်။ မကြာသေးမီက ဟန်ပုရှင်းသည် လီအာလုံအား ၎င်း၏ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့၏။ ကျေးဇူးကြွေးရှိနေသော လီအာလုံသည် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ သဘောတူလိုက်ပြီး ယနေ့ည မနက်တစ်နာရီတွင် ကိစ္စအား အပြီးသတ်ရန် လူနှစ်ဦးကို စေလွှတ်ထားသည်။

ဤသတင်းအချက်အလက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ် ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး အိပ်ချင်စိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"ဟန်ပုရှင်းပဲ..."

"ဒီသတင်းအချက်အလက်က ငါတို့ကို အတိအကျ ပစ်မှတ်ထားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

မိဘများ ဗီလာထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် စုယွမ် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

ဤသည်မှာ နေ့ရောညပါ ကင်းလှည့်နေသော လုံခြုံရေးအစောင့်များရှိသည့် အဆင့်မြင့် ဗီလာဧရိယာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အမှန်တကယ် ပစ်မှတ်ထားကာ စေ့စပ်သေချာစွာ စီစဉ်မည်ဆိုပါက သူတို့ ခိုးဝင်နိုင်ရန်မှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေပေ၏။

စုယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိလာပြီး အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ညတစ်ဆယ့်နှစ်နာရီ ငါးဆယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သတင်းအချက်အလက် အစီရင်ခံစာထဲတွင် ဖော်ပြထားသော အချိန်ရောက်ရန် ဆယ်မိနစ် လိုသေးပေ၏။

စုယွမ်သည် တတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ အောက်သို့ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အလင်းရောင် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံနေခဲ့၏။ လရောင်မှာ မလင်းထိန်ဘဲ သူ မြင်တွေ့နိုင်သမျှမှာ သစ်ပင်ကြီးများ၏ တရှဲရှဲ အသံများသာ ဖြစ်လေသည်။

စုယွမ်သည် မိဘများ၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ဟောက်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ သူ ခြေသံလုံစွာဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့ချေသည်။

ရုတ်တရက် စုယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားများကို စွင့်လိုက်လေ၏။ အပြင်ဘက်မှ သတ္တုမြေပြင်သို့ ကျဆင်းသွားသော သဲ့သဲ့အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ စုယွမ်သည် သစ်သီးလှီးဓားတစ်ချောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဗီလာအဝင်ဝဆီသို့ ဂရုတစိုက် သွားရောက်လိုက်တော့သည်။

ဤခဏ၌ အသံသည် ပို၍ ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့ပေ၏။ သတ္တု အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံသည် ထင်ရှားနေပြီး ထိုသတ္တုပစ္စည်းမှာ ဓားတစ်ချောင်းဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိရှိနိုင်လေသည်။

စုယွမ်သည် အထူး သတိထားနေခဲ့သည်။ သတ္တုအသံ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လေးလံသော ခြေသံတစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ နီးကပ်လာခဲ့ချေ၏။

စုယွမ်၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုခြေသံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကာ သေချာပေါက် လေ့ကျင့်မှု ခံယူထားသူ ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သူ့ထံတွင် ခွန်အားအချို့ ရှိနေသော်လည်း အထူးလေ့ကျင့်မှု ခံယူထားသူ တစ်ဦးနှင့်မူ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။ သူ၏ ပုန်းကွယ်ရာနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မှသာ သူ အခွင့်အရေး ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုလူသည် စုယွမ်၏ ဘေးရှိ ပုန်းကွယ်ရာနေရာဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ စုယွမ်သည် အချိန်ကိုက် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ခြေသံများ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။

ထိုလူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ချေသည်။

"ဒါက တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတာပဲ..."

တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေစဉ် သူသည် ထိုအမျိုးသား၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိထားမိလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသားမှာ အိတ်ကပ်များအတွင်း တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည့်ပုံ ပေါ်နေခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားသံတိုင်းကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရလေ၏။

သို့သော် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ လိုချင်သည့် ပစ္စည်းကို မတွေ့ရှိပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသားက အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ရီ... ရီ... ရီ..."

ရုတ်တရက် စုယွမ်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံ၌ ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်သံသည် အလွန်တရာ ကျယ်လောင်လွန်းလှသောကြောင့်ပင်။

"အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်လာမှတော့ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

ဤအတွေးဖြင့် စုယွမ်သည် ပြတ်သားသော မျက်နှာအမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟေ... သူဌေး... ဘာလို့ ညသန်းခေါင်ကြီး ကျွန်တော့်ကို လာခြောက်နေတာလဲ..."

"သေလိုက်ပါတော့... ခုနက သူဌေးဖုန်း မြည်လာတော့ ကျွန်တော်ဖြစ် လန့်ပြီး ဖုန်းတောင် ပြုတ်ကျမလို့..."

"သူဌေး... ကျွန်တော် စောစော ပြန်ရောက်နေတာကို ဘယ်လို သိတာလဲ..."

လရောင်အောက်တွင် စုယွမ် သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပြန်ရောက်လာသူမှာ လီဟူ ဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

"ဘုရားရေ... ဒီကောင်က ညဘက် လှည့်လည်ကျက်စားတတ်တဲ့ ဇီးကွက်တစ်ကောင်ပဲ..."

"လခွမ်း... မင်းက ငါ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ... စောစောပြန်လာမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောခဲ့တာလဲ..."

စုယွမ်က ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်နေသေးသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဓိကက အချိန်အရမ်း နောက်ကျနေခဲ့လို့ပါ...

ကျွန်တော် ကျန်းချန်ကို ရောက်တဲ့အချိန်ကလည်း ညသန်းခေါင် ကျော်နေပြီ...

သူဌေးရဲ့ အနားယူချိန်ကို နှောင့်ယှက်မိမှာ စိုးလို့ မဆက်သွယ်ခဲ့တာပါ..." လီဟူက အနည်းငယ် အားနာဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အဲဒါ ကောင်းပါတယ်... ငါ ထင်လိုက်တာက..." စုယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် လီဟူ ရှိနေသဖြင့် ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"ဒီည ငါ့ကို ပြဿနာလာရှာမယ့်လူ ရှိတယ်လို့ ခံစားမိလို့ ဒီမှာ ငါ ကင်းစောင့်နေတာ..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ပြဿနာ လာရှာတဲ့လူလား..."

"အဲဒီ လူနှစ်ယောက်လား..." မျက်ခင်းပြင် တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လီဟူက မေးလိုက်သည်။

စုယွမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လရောင်အောက်တွင် လက်နှင့် ခြေထောက်များ ကြိုးတုပ်ခံထားရလျက် အိပ်ပျော်နေသော လူနှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

"ဒီကောင်နှစ်ကောင်က တော်တော်လေး စွမ်းရည်ရှိပြီး ဓားတွေလည်း ကိုင်ထားကြတယ်... ကျွန်တော် သူတို့ကို ရှင်းလင်းပြီး ကြိုးတုပ်ထားလိုက်တယ်... သူတို့ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ သူဌေးကို လာမေးမလို့ပဲ..." လီဟူက ရှင်းပြလိုက်၏။

သတင်းအချက်အလက် မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ လီဟူ စောစောပြန်ရောက်လာကာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း စုယွမ် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ဒီနှစ်ယောက်က နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းက လူတွေပဲ... ပြီးတော့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ဟန်ပုရှင်းက တမင်သက်သက် သူတို့ကို ခိုင်းလိုက်တာ..."

စုယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့ကို ရှာဖွေစစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရချေ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်မောင်းများတွင် နဂါးပြာပုံ တက်တူး ထိုးထားသည်ကိုမူ သူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပေ၏။

"သူတို့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်လိုက်..." စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့..." လီဟူက တစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှေ့တိုးလာကာ ထိုနှစ်ဦးစလုံး၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ချိုးပစ်လိုက်တော့၏။

ချက်ချင်းပင် ထိုလူနှစ်ဦးသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားကာ နိုးလာကြလေသည်။

"မင်းတို့က နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းကလား..." စုယွမ်က မေးလိုက်၏။

"မင်း... မင်း..."

"ဟက်... ငါတို့က နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းကဆိုတာ မင်းသိပြီဆိုမှတော့ ငါတို့ကို ဘာလို့ လွှတ်မပေးတာလဲ..." တစ်ယောက်က နာကျင်စွာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ... မင်းတို့ကို ဘယ်သူလွှတ်လိုက်တာလဲ..." စုယွမ်က ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား..."

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားထားလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် ငါတို့က မင်းအိမ်တံခါးဝကို ဘာလို့ လာရမှာလဲ..."

"ငါတို့က မင်းကို နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းဆီ လာပြီး စကားပြောဖို့ ဖိတ်ချင်ရုံလေးပါ... အခု မင်းလုပ်လိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်က နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းကို စော်ကားလိုက်တာပဲ..." သူက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ဟွန့်... မင်းတို့က ဒီမှာ သေမလိုဖြစ်နေတာတောင် ခေါင်းမာနေတုန်းပဲကိုး..."

"ဒီကောင်နှစ်ကောင်ကို ထိုးကြိတ်ပြီး လမ်းမပေါ် ပစ်ချလိုက်..." စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီဟူသည် သူတို့၏ သွားများကို လက်သီးဖြင့် အားပြင်းစွာ ထိုးချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သွားများ ကျွတ်ထွက်သွားတော့သည်။

"အာ... မင်း... မင်းက နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းကို စော်ကားလိုက်တာပဲ... မင်းတို့ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ထိုလူနှစ်ဦးသည် လီဟူ၏ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

ထိုနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စုယွမ်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

"ဒီနဂါးစိမ်းဂိုဏ်းက ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်နေတာပဲ... အဲဒါက လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး..."

ဤအဖြစ်အပျက်က ဗီလာ၏ လုံခြုံရေးဟူသော အားနည်းချက်တစ်ခုကိုလည်း ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်ပေသည်။ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လုံခြုံရေးအစောင့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို သူတို့ ငှားရမ်းရန် လိုအပ်ပုံရလေ၏။