အခန်း ၅

အခန်း (၅) ရောင်းချခြင်း

သန္တာကျောက်နီကို တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာများအဖြစ် ပြုပြင်ဖန်တီးပြီးမှ ရောင်းချမည်ဆိုပါက ဥပဒေကြောင်းအရ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စစ်ဆေးခံရလျှင်ပင် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ပေး၍ ရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သန္တာကျောက်နီပင်ကြီးကို အပင်လိုက် သွားရောက် ရောင်းချမည်ဆိုပါက ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ကမ်းစပ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ရေအောက်မှနေ၍ ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ ရှာဖွေထောက်လှမ်းရေး စနစ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးမှသာ ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

စစ်ဝတ်စုံကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူ၏ ငါးမျှားတံနှင့် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

ဆွန်ဖုန်း နေထိုင်သော မြို့မှာ ဟိုင်ယန်မြို့ ဖြစ်သည်။ ထိုမြို့သည် ပင်လယ်ကို ခြားလျက် ကျွန်းတစ်ကျွန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်ရှိနေသည်။ ဟိုင်ယန်မြို့သည် ဒုတိယတန်းစား မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း အတော်အသင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော မြို့ကြီး တစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။

ကမ်းစပ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဘတ်စ်ကား မှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လူတစ်ယောက် ကံကောင်းနေချိန်တွင် စိတ်နှလုံး ရွှင်လန်းနေတတ်သည် ဆိုသည့်အတိုင်း ဆွန်ဖုန်းသည် သွားလေရာ နေရာတိုင်းတွင် ပြုံးရွှင်နေပြီး သီချင်းတအေးအေးဖြင့် ဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါက မင်းကို ချစ်တယ်... မင်းက အရူးတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်... အဲဒီအရူးက မင်းကို မချစ်ပြန်ဘူး... မင်းက အရူးထက် ပိုရူးနေတယ်... အဲဒီအရူးအတွက် အင်္ကျီတောင် ထိုးပေးလိုက်သေးတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ထိုကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်မရှိသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဆိုရင်း ပြုံးရွှင်နေသဖြင့် ဘတ်စ်ကား စောင့်နေသော မိန်းကလေး အချို့က သူ့အား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် ဆွန်ဖုန်းကမူ ထိုအကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သန္တာကျောက်နီကို ရောင်းချပြီးပါက ငွေမည်မျှ ရရှိမည်နည်း ဆိုသည်ကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။ ထို့အပြင် ငွေရလာပါက သူ၏ အဖိုးတန် စက်ကိရိယာများကို မည်သို့ စွမ်းအင် ဖြည့်တင်းပေးရမည်နည်း ဆိုသည်ကိုလည်း စဉ်းစားနေမိသည်။

စတုရန်းပေ နှစ်ဆယ်မျှသာ ကျယ်ဝန်းသော သူ၏ အငှားအခန်းလေးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် အခန်းပြတင်းပေါက်ရှိ ကုလားကာများကို အမြန် ပိတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်ရုံထဲမှ အဖိုးတန် သန္တာကျောက်နီပင်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ အသံလက်ထောက်အား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီသန္တာကျောက်နီပင်ကြီးကို တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာတွေ အဖြစ် ပြုပြင်ဖန်တီးလိုက်စမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပိုင်ရှင်..."

ထို့နောက် အသံလက်ထောက်သည် ထိုသန္တာကျောက်နီပင်ကြီးကို စကင်န်ဖတ်ကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤအပင်မှ တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာ နှစ်စုံ ပြုပြင်ဖန်တီးနိုင်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်းအား အသိပေးလိုက်ပြီး ဒီဇိုင်းပုံစံ အချို့ကိုလည်း ရွေးချယ်ရန် ပြသလိုက်သည်။

"အင်း... ဒီဒီဇိုင်းတွေက မဆိုးဘူးပဲ... ကြည့်ရတာ လှပကျော့ရှင်းတဲ့အပြင် အဆင့်မြင့် နည်းပညာတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတာဆိုတော့ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်... ကဲ ဒီဒီဇိုင်းတွေပဲ လုပ်လိုက်တော့..."

ဆွန်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံမှ စက်ရုပ်လက်တံများသည် အလုပ်စတင် လုပ်ဆောင်လေတော့သည်။ စက်ရုပ်လက်တံများမှ အမျိုးမျိုးသော ထွင်းထုကိရိယာများ၊ ပွတ်တိုက်ကိရိယာများနှင့် ပုံဖော်ကိရိယာများ ထွက်ပေါ်လာကာ အလုပ်လုပ်ကြလေသည်။

နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ အမြင့် နှစ်ပေခန့်ရှိသော သန္တာကျောက်နီပင်ကြီးသည် အလွန်တရာ လှပကျော့ရှင်းသော လက်ဝတ်ရတနာ နှစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ဂရမ် တစ်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးကုံး တစ်ကုံး ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ ဂရမ် ငါးရာခန့် အလေးချိန်ရှိသော ဖီးနစ်ငှက် ရုပ်တု တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလက်ဝတ်ရတနာ နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများက ဝေဆာနေလေတော့သည်။ ဤအရာများသည် အားလုံး ငွေကြေးများပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဆွန်ဖုန်းသည် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် အတန်ကြာ ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထိုအရာနှစ်ခုကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်ရှိ သန္တာကျောက်နီ ဈေးကွက် အခြေအနေနှင့် ပေါက်ဈေးများကို အင်တာနက်တွင် ရှာဖွေ လေ့လာလိုက်သည်။ ထိုသို့ လေ့လာထားမှသာ ရောင်းချရာတွင် အရှုံးမပေါ်မည် ဖြစ်ပေသည်။

မွန်းလွဲ သုံးနာရီ အချိန်ခန့်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်၌ ဖီးနစ်ငှက် ရုပ်တု တစ်ခုတည်းကိုသာ ရောင်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပုတီးကုံးကိုမူ သူကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ရန် သိမ်းထားလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုပုတီးကုံးမှာ သူနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်လှပေသည်။

မြို့လယ်ကောင်ရှိ ပန်းနှင့် ငှက် ဈေးတန်း။

ဆွန်ဖုန်းသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဆိုင်၏ အမည်မှာ ဂျင်းရွှေ့ကျိုင် ဖြစ်ပြီး ဤဈေးတန်းတွင် အကြီးမားဆုံးနှင့် ဩဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံးသော ကျောက်စိမ်းနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုဆိုင်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများသာမက ကျောက်စိမ်းများနှင့် အခြား တန်ဖိုးကြီး အနုပညာ ပစ္စည်းများကိုလည်း ရောင်းချလေ့ရှိပြီး နာမည်ဂုဏ်သတင်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဤဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သူတိုင်းမှာ သူဌေးများ သို့မဟုတ် အရာရှိကြီးများသာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် ရင်ကော့ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း... ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုး ဝယ်ယူချင်ပါသလဲရှင်... ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလား လက်ဝတ်ရတနာလားရှင်..."

ဆွန်ဖုန်း ဝင်လာသည်နှင့် လှပသော အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အပြုံးဖြင့် ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဤဆိုင်၏ ဝန်ဆောင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဆွန်ဖုန်း၏ သာမန် အဝတ်အစားများကို ကြည့်ပြီး အထင်သေးသော အမူအရာမျိုး မပြသခဲ့ချေ။

"ငါက ပစ္စည်း လာဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး... ပစ္စည်း လာရောင်းတာ... မင်းတို့ဆိုင်မှာ သန္တာကျောက်နီ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဝယ်သလား... ဒါက ငါ့မိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ် တစ်ခုပါ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဆိုင်အတွင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်... သန္တာကျောက်နီ ရောင်းမလို့လား..."

ထိုအမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤချောမောသော လူငယ်လေးသည် ပစ္စည်း လာဝယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သန္တာကျောက်နီ လာရောင်းမည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းသည် ဆွန်ဖုန်းအား သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သာမန် အဝတ်အစားများကြောင့် ပြဿနာ လာရှာသူများ ဖြစ်နေမည်လားဟု တွေးတောမိသွားသည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ သန္တာကျောက်နီ ကဲ့သို့သော တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းတို့ဆိုင်က သန္တာကျောက်နီ လက်ဝတ်ရတနာတွေ မဝယ်ဘူးလား..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောရင်းဆိုရင်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော သန္တာကျောက်နီ ပုတီးကုံးကို ထိုအမျိုးသမီး ဝန်ထမ်း မြင်တွေ့စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြသလိုက်သည်။

"အို... ဝယ်ပါတယ်ရှင်... ဝယ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်မက ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိလို့ပါ... ကျွန်မတို့ မန်နေဂျာကို သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်... လူကြီးမင်း ဧည့်ခန်းမှာ ခဏလောက် ထိုင်စောင့်ပေးပါရှင်..."

အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းသည် ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကြီးမားလုံးဝန်းပြီး အနီရင့်ရောင် တောက်ပနေသော သန္တာကျောက်နီ ပုတီးလုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ သူမသည် သန္တာကျောက်နီများနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် မသိရှိသော်လည်း ဆိုင်ထဲတွင် ထိုပစ္စည်းမျိုး အများအပြား ရှိနေသဖြင့် အနည်းအကျဉ်းတော့ ခွဲခြားတတ်ပေသည်။

အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းသည် ဆွန်ဖုန်းအား ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် မန်နေဂျာကို သွားရောက် ခေါ်ယူလေတော့သည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ထိုအမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်က လင်းဇီကျဲ လို့ ခေါ်ပါတယ်... လူကြီးမင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ ခင်ဗျာ..."

"ငါ့နာမည် ဆွန်ဖုန်း လို့ ခေါ်တယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် နေရာမှ မထဘဲ အေးဆေးစွာပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

လင်းဇီကျဲသည် ဆွန်ဖုန်း၏ အပြုအမူကို စိတ်ထဲမထားဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆွန်ဖုန်း ဆီမှာ သန္တာကျောက်နီ ရှိတယ်လို့ ကြားရပါတယ်... ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလေးလဲ ဆိုတာ ကြည့်လို့ ရမလား ခင်ဗျာ..."

တစ်ဖက်လူက တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလာသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းသည်လည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဖီးနစ်ငှက် ရုပ်တု သန္တာကျောက်နီကို ထုတ်ယူပြသလိုက်သည်။

ရှုး...

လင်းဇီကျဲသည် ထိုရုပ်တုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အသက်ရှူမှားသွားလေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိတဲ့ သန္တာကျောက်နီ အစစ်ပဲ... ဒီထွင်းထုထားတဲ့ လက်ရာ... ဒီအရည်အသွေး... ပြီးတော့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အရွယ်အစား... အနည်းဆုံးတော့ ဂရမ် လေးငါးရာလောက် ရှိမယ် ထင်တယ်..."

လင်းဇီကျဲ၏ ရင်ထဲတွင် လွန်စွာ အံ့အားသင့် တုန်လှုပ်နေမိသည်။ ဤလူငယ်လေးထံမှ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းမျိုး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော သန္တာကျောက်နီမျိုးသည် ထိပ်တန်း အဆင့်တွင် ပါဝင်ပေသည်။ ထွင်းထုထားသော လက်ရာကို အသာထား၍ ဤမျှ ကြီးမားသော အရွယ်အစား တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အလွန်တရာ အဖိုးတန်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဂရမ် ငါးရာ ဝန်းကျင်လောက် ရှိတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ပျော်ရွှင်နေမိလေပြီ။

"သာမန် သန္တာကျောက်နီတွေတောင် ဂရမ် နှစ်ရာကျော်လောက် တွေ့ရဖို့က အလွန် ရှားပါးနေပြီ... အခု ဒီရုပ်တုက ဂရမ် ငါးရာတောင် ရှိတယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ..."

လင်းဇီကျဲက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မန်နေဂျာလင်း... ဒီပစ္စည်းကို ခင်ဗျားတို့ဆိုင်က ဝယ်ယူနိုင်မလား..."

ဆွန်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဝယ်ပါတယ်... ဘာလို့ မဝယ်ရမှာလဲ... ဒါပေမယ့် ဒီပစ္စည်းရဲ့ အရည်အသွေးကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က ပညာရှင်ကို အရင် စစ်ဆေးခိုင်းရပါလိမ့်မယ်... ဈေးနှုန်းကိုတော့ စစ်ဆေးပြီးမှ ဆက်ဆွေးနွေးလို့ ရမလား ခင်ဗျာ..."

လင်းဇီကျဲသည် ဆွန်ဖုန်းအား လေးစားစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် သူ၏ ငွေတွင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ရပါတယ်..."

များမကြာမီမှာပင် ပညာရှင် အဘိုးအို တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်လေတော့သည်။ စစ်ဆေးမှု ရလဒ်များအရ ထိုအရာမှာ သန္တာကျောက်နီ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးမှာလည်း ပထမတန်းစား ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"ဆွန်ဖုန်း... ခင်ဗျားရဲ့ သန္တာကျောက်နီ အရည်အသွေးရယ် အရွယ်အစားရယ် ပြီးတော့ ထွင်းထုထားတဲ့ လက်ရာတွေအရ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက တစ်ဂရမ်ကို ယွမ် ရှစ်ထောင်နဲ့ ဝယ်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်... ဆွန်ဖုန်း အနေနဲ့ရော ဘယ်လို သဘောရလဲ ခင်ဗျာ..."

လင်းဇီကျဲသည် ဆွန်ဖုန်းအား မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ဤဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ် နည်းပါးနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ တစ်ဂရမ်လျှင် ယွမ် ရှစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ ပြီးခဲ့သော နှစ်က ပေါက်ဈေး ဖြစ်ပေသည်။ သန္တာကျောက်နီများကို တူးဖော်ခွင့် ပိတ်ပင်လိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ပြီးခဲ့သော နှစ်မှ စတင်ကာ ယခုနှစ်အထိ ဈေးနှုန်းများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပထမတန်းစား အရည်အသွေးရှိသော သန္တာကျောက်နီများဆိုလျှင် လက်ရှိတွင် တစ်ဂရမ်ကို ယွမ် တစ်သောင်းနှစ်ထောင် အထိပင် ဈေးပေါက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။