အခန်း ၆

အခန်း (၆) ဒီအလုပ်ကို ငါ ဆက်မလုပ်တော့ဘူး

ဆွန်ဖုန်းသည် သန္တာကျောက်နီ အရောင်းအဝယ်လောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက တစ်ဂရမ်ကို ယွမ် ရှစ်ထောင်မျှသာ ဈေးဖြတ်လာခြင်းက သူ့အား ငတုံးတစ်ယောက်အဖြစ် သဘောထားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိနေပေသည်။

လက်ရှိ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ပထမတန်းစား အရည်အသွေးရှိသည့် သန္တာကျောက်နီများမှာ ကုန်ကြမ်းအဆင့်နှင့်ပင် တစ်ဂရမ်လျှင် ယွမ် တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ခန့် ပေါက်ဈေး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယခု သူ ရောင်းချမည့် သန္တာကျောက်နီမှာ အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ရာမြောက်လှသော အနုပညာ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည့် လက်ဝတ်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

"မန်နေဂျာလင်း... တစ်ဂရမ်ကို ယွမ် ရှစ်ထောင်ဆိုတာ နည်းနည်းလေး များ နည်းလွန်းနေမလား..."

ဆွန်ဖုန်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မျက်နှာထက်တွင်မူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်စေဘဲ လေပြေလေညင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပေသည်။

"ဟဲဟဲ... ဒီဈေးနှုန်းက တကယ်တော့ နည်းနည်း နိမ့်နေတာ အမှန်ပါပဲ..."

လင်းဇီကျဲသည် ဆွန်ဖုန်း၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကူးကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲနေမိသည်။ စောစောက သူ ဈေးစကား ဆိုလိုက်ခြင်းမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်လို၍ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ဤအခြေအနေအရ ဈေးကို အနည်းငယ် ထပ်တင်ပေးမှသာ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤငွေတွင်းကြီးအား ဒေါသထွက်အောင် ပြုလုပ်မိသလို ဖြစ်သွားပြီး အရှုံးကြီး ရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

"ဆရာဆွန်... ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီဘက်ကနေ တစ်ဂရမ်ကို ယွမ် တစ်သောင်းနဲ့ ဝယ်မယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ..."

လင်းဇီကျဲက မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ဖန်တီးကာ သဘောထားကြီးဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တစ်ဂရမ်ကို ယွမ် တစ်သောင်း နှစ်ထောင်... ခင်ဗျားတို့ မဝယ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုင်ခုံမှ မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းဇီကျဲသည် လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နေရာမှ အမြန် ထရပ်ကာ ဆွန်ဖုန်းအား ဆွဲထားလိုက်ရင်း အလောတကြီး ဆိုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဝယ်ပါမယ်... ဝယ်ပါမယ်..."

တစ်ဂရမ်လျှင် ယွမ် တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ဆိုသော ဈေးနှုန်းသည် လင်းဇီကျဲတို့ ကုမ္ပဏီအတွက် အခြားတစ်နေရာသို့ ပြန်လည် ရောင်းချလျှင်ပင် အမြတ်အစွန်းများစွာ ကျန်ရှိနိုင်သေးပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်း ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ဂျင်းရွှေ့ကျိုင် ဆိုင်ကြီးထဲမှ အပြုံးပန်းများ ဝေဆာစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ဘဏ်ကတ်ထဲတွင် တရုတ်ယွမ်ငွေ ခြောက်သန်းတိတိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယွမ် ခြောက်သန်း။ ဤပမာဏသည် နည်းပါးသော ပမာဏ တစ်ခု မဟုတ်ချေ။ ဆွန်ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူသည် ဤမျှ လွယ်ကူစွာဖြင့် သန်းကြွယ်သူဌေး တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မတွေးဖူးခဲ့ချေ။

"ဒီငွေတွေကို ငါ ဘယ်လို သုံးရမလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် အငှားယာဉ် တစ်စီးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဤငွေများကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်နည်း ဆိုသည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စဉ်းစားနေမိသည်။

အစီအစဉ် အချို့ကို ချမှတ်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ X ကြယ်စုတန်း တတိယမျိုးဆက် ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးအတွက် လိုအပ်နေသော စွမ်းအင် ပြဿနာကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်အောက်ရှိ စက်ရုပ်များ တူးဖော်ရေး စက်ကိရိယာများနှင့် စက်ရုံများကို လည်ပတ်နိုင်ရန်အတွက် လျှပ်စစ်စွမ်းအင် မြောက်မြားစွာ လိုအပ်ပေသည်။ ကမ္ဘာမြေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေသော အဆင့်မြင့် နည်းပညာကြီး တစ်ခုသည် အဘယ်ကြောင့် အားတစ်ခါသွင်းရုံဖြင့် ရက်အနည်းငယ်သာ ခံရသနည်းဟု အသံလက်ထောက်အား သူ မေးမြန်းဖူးပေသည်။

ထိုအခါ အသံလက်ထောက်က ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်များကို အပူစွမ်းအင်သုံး နျူကလီးယား စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ဖြင့် မောင်းနှင်လည်ပတ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအင်ကို တစ်ကြိမ် ဖြည့်တင်းထားပါက စနစ်တစ်ခုလုံးကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် လည်ပတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ထိုသို့သော စွမ်းအင်မျိုး မရှိသဖြင့် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကိုသာ အစားထိုး အသုံးပြုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်သည် ဤစနစ်အတွက် အနိမ့်ဆုံးသော စွမ်းအင် လိုအပ်ချက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အသံလက်ထောက်က ပြောပြခဲ့သေးသည်။ အသုံးပြုနိုင်ခြင်းကိုပင် ကျေးဇူးတင်သင့်ကြောင်း ထပ်မံ မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒေဝါလီခံလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ စက်ရုံငယ်လေး တစ်ခုကို ဝယ်လိုက်မှ အဆင်ပြေတော့မယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးတောပြီးနောက် ဤနည်းလမ်းကို စဉ်းစားမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စက်ရုံငယ် တစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီး စက်ရုံ၏ ထရန်စဖော်မာကို အကြီးစား ပြောင်းလဲတပ်ဆင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် သူ၏ အဖိုးတန် ကိရိယာများကို လျှပ်စစ်စွမ်းအင် သွားရောက် ဖြည့်တင်းမည် ဖြစ်သည်။ ဤကိရိယာများသည် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို အလွန်အကျွံ စားသုံးသော်လည်း ယခုအခါ ဆွန်ဖုန်းတွင် ငွေကြေးများ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ လျှပ်စစ်ဖိုး မပေးနိုင်မည်ကို ပူပန်စရာ မလိုတော့ချေ။

"အင်း... ဒီကိစ္စကို နောက်ရက်မှပဲ လုပ်တော့မယ်... အခုတော့ အလုပ်ကို အရင် သွားထွက်လိုက်ဦးမှပါ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို တွေးကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူဌေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ယခင် အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်ရန် စိတ်ကူး မရှိတော့ချေ။ သူ၏ လက်ရှိ အဓိက အာရုံစိုက်ရမည့် အရာမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကားဆရာ... ထျန်းတကျောက်တိုင် အဆောက်အအုံကို သွားပေးပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကို..."

ထျန်းတကျောက်တိုင် အဆောက်အအုံသည် ဤမြို့၏ အထင်ကရ အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်း အလုပ်လုပ်သော နေရာမှာ ဤမိုးထိအဆောက်အအုံကြီးထဲတွင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နေရာတွင် အလုပ်လုပ်ခွင့် ရသူတိုင်းမှာ အဆင့်မြင့် ရုံးဝန်ထမ်းများ သို့မဟုတ် ငွေကြေးပေါကြွယ်ဝသော သူဌေးများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဤအဆောက်အအုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆွန်ဖုန်းတစ်ယောက် သက်ပြင်းချမိသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ခွင့် ရသည့်အတွက် အလွန် ဂုဏ်ယူပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် သာမန် ဝန်ထမ်းငယ် တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို သဘောကျခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဆွန်ဖုန်းသည် ဈေးပေါသော တီရှပ်အင်္ကျီ တစ်ထည် ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်နှင့် အားကစား ဖိနပ်တစ်ရံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဤခမ်းနားလှသော အဆောက်အအုံကြီးထဲသို့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရင်ကော့၍ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ကုမ္ပဏီ၏ စည်းမျဉ်းအရ အလုပ်ချိန်အတွင်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ရမည် ဖြစ်ရာ ဆွန်ဖုန်း၏ ဤကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့အား ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း... ဒီနေ့ အစ်ကို့ရဲ့ နားရက် မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ... ပြီးတော့ အစ်ကို့ရဲ့ ဝတ်စုံကလည်း မန်နေဂျာ တွေ့သွားရင် ဆူခံရလိမ့်မယ်နော်..."

ဆွန်ဖုန်း ကုမ္ပဏီထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ချိုသာသော အပြုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မိန်းမချောလေး တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်မှာ လျန်ယင်း ဖြစ်ပြီး ဆွန်ဖုန်း၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ကျောင်းနေဘက် ညီမငယ်လေး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ကုမ္ပဏီအတွင်း၌ အတော်လေး ရင်းနှီးကြပေသည်။

"ငါက အလုပ်လာထွက်တာပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဖုန်း... တကယ်ကြီးလား... အလုပ်ထွက်ပြန်ပြီလား... အရင်က အလုပ်ကို သေချာ ကြိုးစားလုပ်မယ် ဆိုပြီး အခု ဘာလို့ ထွက်ချင်ရပြန်တာလဲ..."

လျန်ယင်းသည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပြူးကျယ်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဆွန်ဖုန်းနှင့် ရင်းနှီးသူ ဖြစ်ရာ သူ၏ အခြေအနေများကို အနည်းအကျဉ်း သိရှိထားပေသည်။

"ဆက်မလုပ်ချင်တော့လို့ပေါ့... ဟဲဟဲ... ဒါပေမယ့် ငါ ဒီမှာ မရှိတော့ရင်တောင် မင်းကို လာလာကြည့်ပါ့မယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤချောမောလှပသော ညီမငယ်လေးမှာ ကုမ္ပဏီ၏ နှင်းဆီပန်းလေး တစ်ပွင့် ဖြစ်ပြီး သူမကို လိုက်လံ ပိုးပန်းနေသူ မည်မျှ ရှိမည်ကို မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်ချေ။

"ကဲ... မင်းနဲ့ စကားမပြောသေးဘူး... အလုပ်ထွက်စာ သွားတင်လိုက်ဦးမယ်... ဒီည မင်းကို ငါ ထမင်းဝယ်ကျွေးမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် စကားဆုံးသည်နှင့် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မန်နေဂျာ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလေတော့သည်။

"အယ်... အစ်ကိုဖုန်း..."

လျန်ယင်းသည် ဆွန်ဖုန်းအား တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူသည် အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် မန်နေဂျာ၏ ရုံးခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့..."

အထဲမှ အသံထွက်လာသည်နှင့် ဆွန်ဖုန်းသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ မန်နေဂျာဝမ် သည် ဆွန်ဖုန်း၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရင်း အသံမာမာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဆွန်ဖုန်း... မင်း ဘယ်လို ဖြစ်လာတာလဲ... အလုပ်ကို ဘာလို့ ရုံးဝတ်စုံ မဝတ်ဘဲ လာတာလဲ... မင်း အလုပ် ဆက်မလုပ်ချင်တော့ဘူးလား..."

"အို... ဒီနေ့က ကျွန်တော့် နားရက်လေ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် မန်နေဂျာဝမ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မန်နေဂျာဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ဆွန်ဖုန်းကို ကြည့်မရဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းနှင့် လျန်ယင်းတို့ ရင်းနှီးနေမှုကို သူ အမြဲတစေ မြင်တွေ့နေရပေသည်။ လျန်ယင်းမှာ သူ မျက်စိကျနေသော မိန်းကလေး ဖြစ်ရာ မန်နေဂျာဝမ် သည် ဆွန်ဖုန်းအား အမြဲတစေ အခက်တွေ့အောင် ပြုလုပ်လေ့ရှိပေသည်။

"နားရက်... နားရက် ဖြစ်နေရင်တောင် ရုံးကို လာရင် ရုံးဝတ်စုံ ဝတ်ရမယ်... မင်းရဲ့ လစာထဲက ယွမ် တစ်ရာ ဖြတ်မယ်..."

မန်နေဂျာဝမ် က ဆွန်ဖုန်းအား မျက်နှာသာ လုံးဝ မပေးဘဲ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးဖြင့် အော်ဟစ်တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အို... သဘောရှိ ဖြတ်နိုင်ပါတယ်... ဒါနဲ့ စကားမစပ် ကျွန်တော်က အလုပ်ထွက်စာ လာတင်တာပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်း..."

မန်နေဂျာဝမ် မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ချက်ချင်းပင် ဘာပြောရမည်မှန်း မသိအောင် ဆွံ့အသွားလေတော့သည်။

"အခု လောလောဆယ် ကုမ္ပဏီမှာ မင်းနေရာကို အစားထိုးဖို့ လူမရှိသေးဘူး... မင်း အလုပ်ထွက်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် လဝက်လောက် နေမှ ထွက်လို့ ရမယ်..."

မန်နေဂျာဝမ် သည် ဆွန်ဖုန်း အလုပ်ထွက်သွားမည်ကို အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူ လျန်ယင်းအား လွတ်လပ်စွာ ပိုးပန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ယခု ဆွန်ဖုန်း ကိုယ်တိုင် အလုပ်ထွက်မည်ဟု ပြောလာသောအခါ သူ၏ အကြံအစည်များကို ပြောင်းလဲကာ ဆန္ဒကို လွယ်လွယ်ဖြင့် မဖြည့်ဆည်းပေးလိုသဖြင့် တမင်သက်သက် အကျပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အို... ခင်ဗျား သဘောပဲလေ... ကျွန်တော်တော့ သွားပြီ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဤဝက်ကြီးကို ဆက်လက် အဖက်လုပ်နေရန် စိတ်မဝင်စားတော့သဖြင့် နေရာမှ ထကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။ မူလက သူသည် အလုပ်ထွက်စာကို သေချာစွာ တင်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မနက်ဖြန်မှစ၍ အလုပ်လာဆင်းတော့မည် မဟုတ်ချေ။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် လျန်ယင်းအား နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ညဘက်တွင် ထမင်းဝယ်ကျွေးမည့် အကြောင်းကို ထပ်မံ အတည်ပြုကာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။