အခန်း ၇
Vol. 1 Ch. 7
အခန်း (၇) စက်ရုံတစ်ရုံ ဝယ်ယူခြင်း
ကုမ္ပဏီမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေသည်။ ဤမျှ တိုတောင်းသော တစ်ရက်တာ အချိန်အတွင်း သူ၏ ဘဝကြီး တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။
ဘာမျှ မရှိသော ဘဝမှ သန်းကြွယ်သူဌေး တစ်ယောက် အဖြစ်သို့... သူတစ်ပါး လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ရသော ဘဝမှ မိမိ လုပ်ချင်ရာကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်ခွင့်ရှိသော ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ယခင်က ဤယွမ် ခြောက်သန်းကို မည်သို့ သုံးစွဲမည်နည်းဟု သူ တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စက်ရုံငယ် တစ်ရုံကို အရင် ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ဝယ်ယူခြင်းဖြင့် သူ၏ ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအင် ပြဿနာကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်ခံစားရန် ဆိုသည်ကိုမူ နောင်တစ်ချိန် ငွေကြေး ပိုမို များပြားလာသောအခါမှသာ စဉ်းစားတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဆွန်ဖုန်း ဖြေရှင်းရမည့် အဓိက ပြဿနာမှာ အားသွင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စက်ရုံငယ် တစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အများအပြား အသုံးပြုရသော စက်ရုံမျိုးကို ရွေးချယ်မည် ဆိုပါက ထရန်စဖော်မာ အသစ် လဲလှယ်တပ်ဆင်စရာ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဝယ်ယူရန်နှင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စက်ရုံငယ်များကို ရှာဖွေရန် ဆိုသည်မှာ ဆွန်ဖုန်းအတွက် လုံးဝ အတွေ့အကြုံ မရှိသော ကိစ္စရပ် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
"ငွေရှိရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ စကားက အမှန်ပဲ..."
ဆွန်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကို အားပေးရင်း တွေးလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အင်တာနက်ပေါ်တွင် နာမည်ကောင်းရှိသော အကျိုးဆောင် ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး အကူအညီ တောင်းခံလိုက်သည်။ သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို တစ်ဖက်လူအား ပြောပြလိုက်သောအခါ သုံးရက်အတွင်း သူ ကျေနပ်မည့် စက်ရုံငယ် တစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာဖွေပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း အာမခံချက် ရရှိခဲ့သည်။
ထိုကိစ္စကို စီစဉ်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ဘဏ်သို့ သွားရောက်ကာ ဇာတိရွာရှိ မိဘများထံသို့ ငွေတစ်သိန်း လွှဲပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အငှားအခန်းလေးသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။
ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် လျန်ယင်းကို ထမင်းစား ဖိတ်ခေါ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမသည် အချိန်ပို ဆင်းရမည် ဖြစ်သဖြင့် ထိုအစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။
သုံးရက် ကြာပြီးနောက်တွင် ထိုအကျိုးဆောင် ကုမ္ပဏီသည် ကတိအတိုင်း အလုပ်ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆွန်ဖုန်းနှင့် စက်ရုံရောင်းချလိုသော သူဌေး တစ်ဦးကို ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးရန် ချိန်းဆိုပေးခဲ့သည်။
ကော်ဖီဆိုင်။
"မင်္ဂလာပါ ဆရာဆွန်... ကျွန်တော်က ကျုံးဟန် အကျိုးဆောင် ကုမ္ပဏီက ကိုယ်စားလှယ် ချန်ယီဖန် ပါ..."
ဆွန်ဖုန်း ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အကျိုးဆောင် ကုမ္ပဏီမှ လူက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာပြီး မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အင်း..."
ဆွန်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး နေရာယူပြီး အတန်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"စက်ရုံ ရောင်းချမယ့် သူဌေးက ရောက်မလာသေးဘူးလား..."
"မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ... ခုနကပဲ ဖုန်းဆက်ပြီး လမ်းမှာ ရောက်နေပြီလို့ ပြောပါတယ်..."
ချန်ယီဖန်က ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ဆွန်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤလူငယ်လေးသည် စက်ရုံဝယ်ယူရန် ငွေကြေးအင်အား ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် စရန်ငွေ အဖြစ် ယွမ် နှစ်သောင်းကို ချက်ချင်း ပေးချေခဲ့ခြင်းကလည်း သူ့ကို အံ့ဩစေခဲ့သည်။
"အင်း..."
"ဆရာဆွန်... ကျွန်တော် ရှာပေးထားတဲ့ စက်ရုံက သတ္တု ပြုပြင်ဖန်တီးရေး စက်ရုံ တစ်ခုပါ... ထရန်စဖော်မာက 500KV လောက် ရှိပြီး ဝယ်ယူမယ့် ဈေးနှုန်းက ယွမ် ၁.၉၅ သန်းလောက် ကျသင့်ပါလိမ့်မယ်... ဆရာဆွန်ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိရဲ့လား ခင်ဗျာ..."
ချန်ယီဖန်က ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဆွန်ဖုန်း၏ ထူးဆန်းသော တောင်းဆိုချက်များကို ကြားရစဉ်က သူ အနည်းငယ် သံသယ ဝင်ခဲ့မိသည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ အဓိက လိုအပ်ချက်မှာ စက်ရုံ၏ လျှပ်စစ်ဖြန့်ဖြူးမှု ပမာဏ ကြီးမားရမည် ဖြစ်ပြီး ကျန်သော ဝယ်ယူမည့် ဈေးနှုန်းမှာ ယွမ် သန်းနှစ်ဆယ် အောက်ဖြစ်လျှင် ရပြီ ဖြစ်ကာ မည်သည့် စက်ရုံ အမျိုးအစားဖြစ်စေ လက်ခံမည်ဟု ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် တောင်းဆိုချက်မျိုးကို ချန်ယီဖန် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။ သို့သော် သူက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူက စရန်ငွေ အဖြစ် ယွမ် နှစ်သောင်း ပေးထားပြီး ဖြစ်ရာ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ငွေရရန်သာ အဓိက ဖြစ်ပေသည်။
"အင်း... မဆိုးပါဘူး..."
ဆွန်ဖုန်းသည် ကော်ဖီ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ လွန်စွာ နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။ ယွမ် သန်းနှစ်ဆယ် နီးပါး တန်ဖိုးရှိသော ဤစက်ရုံကို ဝယ်ယူခြင်းမှာ သူ၏ ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးအား အားသွင်းရန်အတွက် သီးသန့် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်တည်း။ ဤသည်မှာ သမိုင်းတွင် အထူးဆန်းဆုံးသော ဝယ်ယူမှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ လုံခြုံစွာ အားသွင်းနိုင်ရန်နှင့် ဥပဒေကြောင်းအရ ပြဿနာ မတက်စေရန်အတွက် ဤသို့သာ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။
ဆွန်ဖုန်းနှင့် ချန်ယီဖန်တို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ချန်ယီဖန်၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုအရ ဤကျောက်ကျန့်ကျွင်း အမည်ရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ ထိုသတ္တု ပြုပြင်ဖန်တီးရေး စက်ရုံ၏ ပိုင်ရှင် ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း သိရှိလိုက်ရသည်။
နှစ်ဖက် အပြန်အလှန် စကားပြောဆို ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယွမ် ၁.၉ သန်းဖြင့် အရောင်းအဝယ် တည့်သွားခဲ့လေသည်။
ဆွန်ဖုန်းသည်လည်း အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသူ ဖြစ်ရာ ကျောက်ကျန့်ကျွင်း၏ ဘဏ်အကောင့်သို့ ယွမ် ၁.၉ သန်းကို ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ထိုသတ္တု ပြုပြင်ဖန်တီးရေး စက်ရုံမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။
ထို့နောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ချန်ယီဖန်အား အကျိုးဆောင်ခ အဖြစ် ယွမ် သုံးသောင်း ပေးအပ်လိုက်ရာ သုံးဦးစလုံး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အလုပ်ကိစ္စ ပြီးစီးသွားခဲ့လေသည်။
ကျောက်ကျန့်ကျွင်း၏ စက်ရုံမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ စက်ရုံအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်း အများစုမှာလည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် စက်ရုံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျန်ရှိနေသေးသော ဝန်ထမ်းများကို အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း နှစ်ဦးနှင့် ဘဏ္ဍာရေးဌာနမှ စာရေးမ တစ်ဦးကိုသာ ချန်လှပ်ထားခဲ့လေသည်။
စာရေးမကို ချန်လှပ်ထားရခြင်းမှာ နောင်တွင် လျှပ်စစ်မီတာခများ ပေးဆောင်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဆွန်ဖုန်း၏ သတ္တု ပြုပြင်ဖန်တီးရေး စက်ရုံအတွင်း။
"ဝူမုန်ရှင်း... ငါ ကုမ္ပဏီရဲ့ အကောင့်ထဲကို ငွေတစ်ချို့ ထည့်ပေးထားတယ်... နောက်ပိုင်း မင်းက လျှပ်စစ်မီတာခတွေနဲ့ တခြား ကုန်ကျစရိတ်တွေကို တာဝန်ယူ ပေးဆောင်ရမယ်... ပြီးတော့ အပြင်က လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း နှစ်ယောက်ကိုလည်း လစာ ပေးရမယ်..."
ဆွန်ဖုန်းသည် သတ္တု ပြုပြင်ဖန်တီးရေး စက်ရုံ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို သောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အို... ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှင်..."
ဝူမုန်ရှင်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ငယ်ရွယ်ချောမောသည့် သူဌေးသစ်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေမိသည်။ မူလက သူမသည်လည်း အလုပ်ပြုတ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤသူဌေးသစ်က သူမကို ဆက်လက် ခန့်ထားရုံသာမက လစာကိုလည်း တစ်လလျှင် ယွမ် ရှစ်ထောင် အထိ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ လုပ်ရမည့် တာဝန်များမှာလည်း အလွန် ရိုးရှင်းလွယ်ကူလှပေသည်။
"အင်း... မင်း အလုပ်ဆင်းလို့ ရပြီ... မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့တော့..."
ဆွန်ဖုန်းသည် လုပ်စရာရှိသည်များကို မှာကြားပြီးနောက် ဤချောမောလှပသော မိန်းကလေးအား ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။
ဝူမုန်ရှင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် စက်ရုံအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ သူ၏ ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးကို အားသွင်းရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။
ဆွန်ဖုန်းသည် စက်ရုံအတွင်းရှိ စက်ကိရိယာများ၏ အရှေ့သို့ သွားရောက်ကာ ပလပ်ပေါက် တစ်ခုကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီးနောက် အသံလက်ထောက်အား မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဘယ်လို အားသွင်းရမလဲ..."
"သတင်းပို့ပါတယ် ပိုင်ရှင်... ပိုင်ရှင်အနေနဲ့ လက်ပတ်နာရီကို ပလပ်ပေါက်မှာ တိုက်ရိုက် တပ်ဆင်လိုက်ရုံပါပဲ..."
အသံလက်ထောက်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆွန်ဖုန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ပတ်နာရီမှ မည်သည့်အချိန်က ထွက်ပေါ်လာမှန်း မသိသော ပလပ်ခေါင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဤမျှ ရိုးရှင်းလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ မူလက စက်ရုပ်များနှင့် ကိရိယာများကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူကာ တစ်ခုချင်းစီ အားသွင်းရမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် အားသွင်းနိုင်ခြင်းက ပိုမို လွယ်ကူပြီး လုံခြုံစိတ်ချရပေသည်။
"အင်း... စက်ရုပ် ငါးဆယ်နဲ့ ရွှေသတ္တုကြော တူးဖော်ရေး ကိရိယာ သုံးခုကို အရင်ဆုံး အားသွင်းမယ်... ပြီးတော့ ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကိုလည်း အားသွင်းမယ်..."
"အမိန့်နာခံလျက်ပါ..."
ဆွန်ဖုန်းသည် လက်ပတ်နာရီကို ပလပ်ပေါက်တွင် တပ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျှပ်စစ်မီတာဘောက်စ်ရှိ လက်တံများမှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒီရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးက တကယ့်ကို လျှပ်စစ်စားတဲ့ ဘီလူးကြီးပဲ..."
ဆွန်ဖုန်းသည် မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် လျှပ်စစ် ယူနစ် တစ်ရာကျော် ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။
အသံလက်ထောက်၏ တွက်ချက်မှုအရ ထိုစက်ရုပ် ငါးဆယ်နှင့် ကိရိယာ သုံးခုကို အားအပြည့် သွင်းရန်အတွက် မနက်ဖြန် မနက်အထိ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်းသည် အိမ်သို့ ပြန်ကာ အိပ်စက်အနားယူပြီး မနက်ဖြန်မှသာ ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ပတ်နာရီ သို့မဟုတ် ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးယူသွားမည်ကိုလည်း ဆွန်ဖုန်း လုံးဝ မစိုးရိမ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤစနစ်သည် သူနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးယူသွားလျှင်ပင် သူ့ထံသို့ အလိုအလျောက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်သို့ ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် စက်ရုံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး လက်ပတ်နာရီကို ယူလိုက်သည်။ အသံလက်ထောက်ထံမှ အားအပြည့် သွင်းပြီးစီးကြောင်း အသိပေးချက်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခုအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် ရွှေသတ္တုကြောကို သွားရောက် တူးဖော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် တစ်ညတည်းနှင့်ပင် စက်ရုံ၏ လျှပ်စစ်မီတာခမှာ ယူနစ် ရှစ်ထောင် ကိုးထောင်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ယွမ် တစ်သောင်းခန့် ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် ဆွန်ဖုန်းမှာ လွန်စွာ နှမြောတသ ဖြစ်နေမိလေတော့သည်။