အခန်း ၉

အခန်း (၉) အကောင်းစားများကို ဖျက်ဆီးခြင်း

ဆွန်ဖုန်းသည် X ကြယ်စုတန်း၏ တတိယမျိုးဆက် ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီး၏ တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ထိုတူးဖော်ရေး ကိရိယာ သုံးခုနှင့် စက်ရုပ် ငါးဆယ်တို့မှာ မြေအောက်ကြွက်များကဲ့သို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ တူးဖော်နေကြပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မြေအောက် မီတာ ဆယ်ချီ၍ နက်သွားသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အသံလက်ထောက်... သူတို့တွေ ရွှေသတ္တုကြောကို စတင် တူးဖော်နိုင်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင် တူးရဦးမလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လက်ရှိ တူးဖော်နေတဲ့ အရှိန်အရဆိုရင် နောက်ထပ် ငါးနာရီလောက် နေရင် ရွှေသတ္တုကြောကို စတင် တူးဖော်နိုင်ပါပြီ... တန်ချိန် တစ်သောင်းလောက် ရှိတဲ့ ဒီရွှေသတ္တုကြော အသေးလေးကိုတော့ တစ်ပတ်လောက် အတွင်းမှာ အပြီး တူးဖော်နိုင်မှာပါ..."

အသံလက်ထောက်က ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အင်း... မဆိုးဘူးပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်ပတ်ဆိုသော အချိန်မှာ အနည်းငယ် ကြာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဤ C အဆင့်ရှိ ကိရိယာများဖြင့် တူးဖော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ဤစနစ်တွင် B အဆင့်၊ A အဆင့်နှင့် S အဆင့်ရှိ တူးဖော်ရေး ကိရိယာများလည်း ရှိနေသေးရာ ထိုကိရိယာများကိုသာ အသုံးပြုမည်ဆိုပါက တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် ပြီးစီးနိုင်ပေသည်။

သို့သော် လက်ရှိတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ထိုအဆင့်မြင့် ကိရိယာများကို မသုံးနိုင်သေးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အနိမ့်ဆုံး C အဆင့် ကိရိယာများကိုသာ အသုံးပြုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ကြာမြင့်သော်လည်း အလုပ်ဖြစ်သဖြင့် ဆွန်ဖုန်းအတွက် သိပ်ပြီး အလျင်လိုစရာ မရှိချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရေအောက် မီတာ နှစ်ထောင်ခန့် အနက်တွင် တူးဖော်နေခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ လာရောက် မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် အလွန် လုံခြုံစိတ်ချရပေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများကို အတန်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် စက်ရုပ်များနှင့် ကိရိယာများမှာ မြေအောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့လာသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့တွင် ရှာဖွေထောက်လှမ်းရေး စနစ် ပါရှိသဖြင့် လမ်းပျောက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘဲ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပေသည်။

သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ အခြားသော သတ္တုကြောများ သို့မဟုတ် တန်ဖိုးကြီး အရာဝတ္ထုများကို ထပ်မံ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်လားဟု ကံစမ်းကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ဂွမ်းထုပ်... ကွန်ဒုံး... ငါးသေတ္တာငါး အုပ်စု..."

ဆွန်ဖုန်းသည် နာရီအနည်းငယ်ကြာ လှည့်လည် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တန်ဖိုးကြီး အရာကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ ငါးအုပ်များကိုသာ ဆက်တိုက် တွေ့ရှိနေရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

"ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေက ပထမနေ့မှာတင် ကုန်သွားတာလား မသိဘူး..."

သူက ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါက ကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ပတ်ကြည့်ရသေးတာလေ... ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သမုဒ္ဒရာတွေက ဒီလောက် ကျယ်ပြောတာ... တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာတွေ အားလုံးက ဒီနေရာမှာပဲ လာစုနေစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် အကောင်းမြင်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်လည် ဖြေလျှော့လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ရေအောက်ကမ္ဘာ၏ အလှတရားများကို ခံစားကြည့်ရှုရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပင်လယ် သမုဒ္ဒရာကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် ရေအောက် ကြမ်းပြင်ရှိ မြင်ကွင်းများနှင့် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ငါးအုပ်ကြီးများ၊ ဝေလငါးများနှင့် ငါးမန်းကြီးများကို ကြည့်ရှုရသည်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍သာ သူသည် ကင်မရာ တစ်လုံးဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ကာ တိရစ္ဆာန် ကမ္ဘာ ရုပ်သံ အစီအစဉ် အဖြစ် ရောင်းချမည် ဆိုပါက သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ထိုသို့ဖြင့် တစ်နေကုန် အချိန်ကုန်သွားခဲ့သည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများတွင် အလုပ်များနေသော စက်ရုပ်များနှင့် ကိရိယာများကို ကြည့်ကာ စားစရာ တစ်ခုခု သွားရှာပြီး အိပ်စက်အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုစက်ရုပ်များမှာ အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် သူက ကြီးကြပ်နေစရာ မလိုချေ။ စွမ်းအင် ကုန်သွားပါက အားပြန်သွင်းပေးရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် လူသူကင်းမဲ့သော ကမ်းစပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် နေ့လယ်က သူ ကားရပ်ခဲ့သော အပန်းဖြေစခန်းဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

ယခုအချိန်မှာ ညရှစ်နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးမှာလည်း မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး မပါသဖြင့် ဖုန်းမီးကိုသာ အသုံးပြု၍ လမ်းလျှောက်လာရသည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ငါးများ အပြည့်ပါသော အိတ်ကြီး တစ်လုံးကိုလည်း လွယ်ထားသေးသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် ယနေ့ညတွင် အပန်းဖြေစခန်း၌ ငါးကင် စားရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးကင်နှင့် ဘီယာအေးအေးလေး တွဲသောက်ရမည်မှာ တကယ့်ကို အရသာရှိလှပေသည်။ အပန်းဖြေစခန်းတွင် အကင်ဆိုင် နေရာများ ရှိပြီး ငွေအနည်းငယ် ပေးရုံဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အပန်းဖြေစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အကင်ဆိုင် နေရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ကာ နေရာတစ်ခု ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ငါးအိတ်ကြီးကို ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘီယာ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၊ ငါးကိုင်ရန် ဇလုံနှင့် ဓားများကို သွားရောက် ဝယ်ယူလေတော့သည်။

အကင်ဆိုင် နေရာတွင် ထိုပစ္စည်းများ အားလုံးကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်သဖြင့် အချိန်မကြာလိုက်ချေ။

ယနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်နေသဖြင့် အကင်ဆိုင် နေရာတွင် လူအများအပြား ရှိနေပြီး အတော်လေး စည်ကားနေပေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တောရွာတွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်ရာ ငါးကိုင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အိတ်ထဲမှ ငါးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ စတင် သန့်စင်နေလေသည်။ ငါးမကိုင်ခင်မှာ မီးသွေးမီးဖိုကိုလည်း အသင့် ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

"အယ်... ဟိုလူက နေ့လယ်က ကားပါကင် လာလုသွားတဲ့ လူရမ်းကား မဟုတ်ဘူးလား..."

ဆွန်ဖုန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အကင်စားပွဲ တစ်ခုမှ လှပသော မိန်းကလေး တစ်ဦးက ဆွန်ဖုန်းအား လက်ညှိုးထိုးကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မဟွမ်... ကျွန်မ ပြောတာ မှန်တယ်မလား... ဟိုလူက တကယ့် လူစုတ် တစ်ယောက်ပဲ... ပါးစပ်ကတော့ တစ်မိနစ်ကို ယွမ် သန်းနဲ့ချီ ဝင်နေတယ်ဆိုပြီး ကြွားသွားတာ... အခု ကြည့်ပါလား... စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဖိနပ်ကို စီးပြီး ငါးထိုင်ကိုင်နေတယ်..."

ဟယ်မင်ယီသည် ဆွန်ဖုန်းအား အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ဆွန်ဖုန်းကမူ သူ့အား အတင်းပြောနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့... သူ ဘာလုပ်လုပ် ငါတို့နဲ့မှ မဆိုင်တာ... ဒီလို ဟန်လုပ်တတ်တဲ့ လူမျိုးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ပိုက်ဆံ မရှိဘဲနဲ့ သူဌေးယောင် ဆောင်ချင်ကြတာလေ..."

ဟွမ်ကျားချန်က ဆွန်ဖုန်းအား တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... သူ့လက်ထဲက ငါးက စုမေ့ ငါးကြီး မဟုတ်ဘူးလား..."

ဟွမ်ကျားချန်သည် ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ငါးကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်မိသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော စုမေ့ ငါးကြီးကို အကင်လုပ်စားမည် ဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို အကောင်းစားများကို ဖျက်ဆီးနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူက တမင် ဟန်လုပ်နေခြင်းများလား။

"စုမေ့ ငါး... အရှေ့ပိုင်း ကြယ်ပြောက် ငါး... အနောက်ပိုင်း ကြယ်ပြောက် ငါး... ဘုရားရေ... သူက ဒီငါးတွေကို အကင်လုပ်စားမလို့လား... တကယ့်ကို အရူးပဲ... ဒီစုမေ့ ငါးတွေနဲ့ ကြယ်ပြောက် ငါးတွေကို ပေါင်းစားမှ အရသာ အရှိဆုံး ဆိုတာ သူ မသိဘူးလား..."

ဟွမ်ကျားချန်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားရလေသည်။ သူမသည် ထိုတန်ဖိုးကြီး ငါးများကို ကြည့်ကာ လွန်စွာ နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။ ဈေးကွက်ထဲတွင် ဤငါးများကို ဝယ်ယူချင်တိုင်း ဝယ်၍ မရနိုင်ချေ။ ဥပမာအားဖြင့် စုမေ့ ငါး ဆိုလျှင် တစ်ကီလိုဂရမ်ကို ယွမ် တစ်ထောင့်နှစ်ရာခန့် ရှိပြီး အရှေ့ပိုင်း ကြယ်ပြောက် ငါးဆိုလျှင်လည်း ယွမ် ရှစ်ရာခန့် ရှိပေသည်။

ဟွမ်ကျားချန်တို့လို သူဌေးများပင်လျှင် ဤငါးများကို နေ့တိုင်း မစားနိုင်ချေ။ သို့သော် ဤလူကမူ ထိုငါးများကို အကင်လုပ်စားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ထို့အပြင် ငါးတစ်ကောင် ပြီးသွားလျှင် အိတ်ထဲမှ နောက်တစ်ကောင် ထပ်ထုတ်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိုအိတ်ထဲတွင် ငါးကောင်ရေ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ စုမေ့ ငါးနှင့် ကြယ်ပြောက် ငါး အကောင်ရေ ဆယ်ဂဏန်း။

"မဖြစ်ဘူး... အစားအသောက်တွေကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ သူတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလို အကောင်းစားတွေကို ဖျက်ဆီးနေတာကို ငါ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး..."

ဟွမ်ကျားချန်သည် ပြောရင်းဆိုရင်း ဆွန်ဖုန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

"အယ်... အစ်မဟွမ်... ဘာလုပ်မလို့လဲ... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ဟယ်မင်ယီလည်း သူမ၏ နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားလေသည်။

"ဟို... ရှင်... ရှင့်လက်ထဲက ငါးတွေကို ရောင်းမလားရှင်..."

ဟွမ်ကျားချန်သည် ဆွန်ဖုန်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"မရောင်းဘူး..."

ဘာကို လာရောင်းရမည်နည်း။ သူက တစ်နေကုန် ဘာမှ မစားရသေးသဖြင့် ဗိုက်ဆာလွန်း၍ ငါးအမြန်ကင်စားရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူက ငွေလိုနေသူ တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘဲ။

"ရှင်... ဘယ်လောက် ဈေးပေးရမလဲ ပြောပါ... ရှင့်ငါးတွေ အားလုံးကို ကျွန်မ ဝယ်ပါ့မယ်..."

ဟွမ်ကျားချန်သည် သူမ၏ စကားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော ဆွန်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရာ ဆွန်ဖုန်း၏ အိတ်ထဲတွင် စုမေ့ ငါးများနှင့် ကြယ်ပြောက် ငါးများကို အများအပြား တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုတယ်ပိုင်ရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သူ သူမသည် ဤတန်ဖိုးကြီး ငါးများကို ကောင်းစွာ ခွဲခြားတတ်ပေသည်။ ထိုငါးများကို ဤလူက ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို သူမ လုံးဝ မလိုလားသဖြင့် အားလုံး ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူမအား လုံးဝ အဖက်မလုပ်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

"အစ်မ... ကျွန်တော် မရောင်းဘူးလို့ ပြောပြီးပြီလေ... ကျွန်တော် ဗိုက်အရမ်းဆာနေလို့... အစ်မ ငါးစားချင်ရင် ဒီမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး အလကား လာစားလို့ ရတယ်လေ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ဟွမ်ကျားချန်၏ လှပကျော့ရှင်းသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် ငေးမောသွားမိသည်။

"ဝိုး... တကယ့်ကို လှတာပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သည်။