အခန်း ၁၁

အခန်း (၁၁) တစ်နေ့ကို ရွှေတစ်တင်း ဝင်ငွေရှိခြင်း

လီကျိဝမ်တို့ သုံးဦး ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဆွန်ဖုန်းအား လာရောက် နှောင့်ယှက်မည့်သူ မရှိတော့ချေ။ လီကျိဝမ်က ထွက်သွားခါနီးတွင် သူ့အား ပြန်လည် သင်ခန်းစာ ပေးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သွားခဲ့သော်လည်း ဆွန်ဖုန်းကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝစားသောက်ပြီးနောက် အပန်းဖြေစခန်းရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အခန်းငှားကာ အိပ်စက်အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ယခုအကြိမ် ရွှေများ ရောင်းချပြီးပါက ငွေပိုမို ရရှိလာမည် ဖြစ်ရာ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ကြီး တစ်လုံး ဝယ်ယူပြီး မိဘများကို ခေါ်ယူထားရန် စဉ်းစားထားလေသည်။

ထိုညက အပန်းဖြေစခန်းရှိ ဟိုတယ် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင်...

"ဟားဟား... လီကျိဝမ် တစ်ယောက် ဟိုလူစုတ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အရှက်ကွဲသွားတာ မြင်လိုက်ရတာ တကယ့်ကို အရသာ ရှိတာပဲ..."

ဟယ်မင်ယီသည် ညအိပ်ဝတ်စုံလေး ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း အားရပါးရ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ် သူမအား လိုက်လံ နှောင့်ယှက်နေသော ထိုလူကို အခြားတစ်ယောက်က အနိုင်ကျင့်လိုက်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် လွန်စွာ ကျေနပ်နေမိသည်။

"အင်း... ဟိုလူကလည်း ဒေါသကြီးတာပဲ... လီကျိဝမ်ကို ချက်ချင်း လက်သီးနဲ့ ထိုးဖို့ လုပ်တယ်ဆိုတော့... တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ..."

ဟွမ်ကျားချန်ကလည်း ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့လို မိန်းမချောလေး နှစ်ဦးကိုပင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည်က သူမကို ပိုမို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဟယ်မင်ယီနှင့် ဟွမ်ကျားချန်တို့မှာ ဟိုင်ယန်မြို့ရှိ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသမီးများထဲတွင် အလှဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ပြီး သာမန် အမျိုးသားများဆိုလျှင် သူတို့၏ အနားတွင် ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဆွန်ဖုန်းကမူ သူတို့ကို လုံးဝ အဖက်မလုပ်ခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ဆင်းရဲသား တစ်ယောက်နှင့် တူနေသော်လည်း တန်ဖိုးကြီး ပြိုင်ကား တစ်စီးကို မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး ဈေးကြီးသော ငါးများကိုလည်း သာမန်လို အကင်လုပ်စားနေသည်က သူမကို ပိုမို စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။

"အစ်မဟွမ်... လီကျိဝမ်က သူ့ရဲ့ စရိုက်အတိုင်းဆိုရင် ဟိုလူကို တကယ် ပြန်ပြီး လက်စားချေမှာလား မသိဘူးနော်..."

ဟယ်မင်ယီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လုပ်မှာပေါ့... လီကျိဝမ်က အရှက်ကွဲတာကို ဘယ်တော့မှ သည်းခံမယ့် လူမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

"ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့ကိစ္စ သူတို့ ရှင်းကြပါစေ... မနက်ဖြန် ငါတို့ ဘယ်သွားလည်ကြမလဲ ဆိုတာပဲ စဉ်းစားရအောင်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဟိုတယ်တွင် နံနက်စာ စားပြီးနောက် သူ၏ ရွှေတူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော သစ်တောအုပ်လေး တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ခုန်ချလိုက်လေသည်။

ရှာဖွေထောက်လှမ်းရေး စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ရွှေသတ္တုကြောရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

စက်ရုပ်များနှင့် ကိရိယာများမှာ အဆက်မပြတ် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး မြေအောက် မီတာ တစ်ထောင် အနက်ရှိ လိုဏ်ခေါင်းထဲမှနေ၍ တူးဖော်ရရှိသော ရွှေရိုင်းတုံးများကို အပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာကာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အသံလက်ထောက်... အခုထိ ရွှေရိုင်းတုံး ဘယ်လောက်လောက် တူးပြီးသွားပြီလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"တန်ချိန် ထောင်ဂဏန်းလောက် တူးဖော်ပြီးသွားပါပြီ... လက်ရှိ အရှိန်အတိုင်းဆိုရင် ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ ဒီသတ္တုကြော တစ်ခုလုံးကို အပြီး တူးဖော်နိုင်မှာပါ... ခန့်မှန်းထားတာထက်တောင် ပိုမြန်နေပါသေးတယ်..."

"အင်း... မဆိုးဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရေအောက် အနက် မီတာ နှစ်ထောင်နှင့် မြေအောက် အနက် မီတာ တစ်ထောင်ရှိ နေရာမျိုးတွင် လူသားများ၏ နည်းပညာဖြင့် တူးဖော်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သေးချေ။ သို့သော် သူ၏ အဆင့်မြင့် စက်ရုပ်များနှင့် ကိရိယာများကမူ လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုအလား ပုံနေသော ရွှေရိုင်းတုံးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေမိသည်။

"ဒါက တစ်နေ့ကို ရွှေတစ်တင်း ဝင်ငွေရှိတယ် ဆိုတာမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အသံလက်ထောက်... ဒီရွှေရိုင်းတုံးတွေ အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်ရုံထဲ သိမ်းလိုက်စမ်း..."

ဆွန်ဖုန်း၏ အမိန့်ပေးသံ အဆုံးတွင် သူ၏ လက်ပတ်နာရီမှ လှိုင်းဂယက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေရိုင်းတုံးများ အားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ရက်အနည်းငယ် နေရင် ငါ့ဆီမှာ ရွှေစင် တစ်တန်ကျော်လောက် ရလာတော့မယ်... တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလိုက်တာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤရွှေရိုင်းတုံးများကို သူ၏ စက်ရုံတွင် အသင့်သုံး ရွှေချောင်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီးပါက ရောင်းချရန်သာ ကျန်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှေစင် တစ်တန် ဆိုသည်မှာ သာမန် ပမာဏ မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ တရုတ်ပြည်မကြီး အတွင်းတွင် တရားဝင် ရောင်းချမည် ဆိုပါက ဇာစ်မြစ် အတိအကျ ပြသနိုင်မှသာ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အစိုးရ၏ စစ်ဆေးမှုများကို ခံရနိုင်ပြီး ထောင်ကျနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စအတွက် သေချာစွာ စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။ ရွှေများကို နိုင်ငံခြားသို့ သွားရောက် ရောင်းချရန်မှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးတောမိသည်။ ထို့အပြင် နောင်တွင် သူသည် ရွှေများသာမက ရေနံနှင့် သဘာဝဓာတ်ငွေ့များကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် စီမံကိန်းများကိုပါ လုပ်ဆောင်လာရမည် ဖြစ်ရာ နိုင်ငံတကာ ဈေးကွက်သို့ ထိုးဖောက်ရန်မှာ မလွဲမသွေ လိုအပ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါတွေကို နောက်မှပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားတော့မယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လက်ရှိ တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများကို စက်ရုပ်များအား လွှဲအပ်ထားခဲ့ကာ တောင်တရုတ်ပင်လယ် ဘက်သို့ သွားရောက် လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောင်တရုတ်ပင်လယ်သည် သယံဇာတ ကြွယ်ဝသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးထားသဖြင့် ထိုနေရာတွင် တစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်လားဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ယန်မြို့မှ တောင်တရုတ်ပင်လယ်သို့ ကီလိုမီတာ ထောင်နှင့်ချီ၍ ကွာဝေးသော်လည်း ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းမှာ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ခန့် ရှိသဖြင့် နာရီအနည်းငယ် အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"ပစ်မှတ်က တောင်တရုတ်ပင်လယ်... အမြင့်ဆုံး အရှိန်နဲ့ ထွက်ခွာမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အမိန့်နာခံလျက်ပါ ပိုင်ရှင်..."

ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ ခြေဖဝါးများမှ အားကောင်းလှသော တွန်းကန်အားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆွန်ဖုန်း၏ ကိုယ်လုံးသည် ရေအောက်တွင် လေဆာတန်း တစ်ခုအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဝိုး... မြန်လိုက်တဲ့ အရှိန်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် သူ၏ အလင်းဖန်သားပြင်ပေါ်မှ အမြန်နှုန်း ညွှန်တံကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ငါးရာ အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံသည် အားအပြည့် သွင်းထားပါက ခုနစ်ဆယ့်နှစ်နာရီ ဆက်တိုက် အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ဆွန်ဖုန်းသည် ခရီးစဉ်အတွက် လုံးဝ စိုးရိမ်စရာ မလိုချေ။

ထိုသို့ဖြင့် နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် တောင်တရုတ်ပင်လယ်၏ ရေအောက်ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။