အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) မိန်းမချောလေးနှင့်အတူ ညစာစားခြင်း

ဟိုင်ယန်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဆွန်ဖုန်းသည် မည်သည့်နေရာသို့မျှ မဝင်တော့ဘဲ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဝယ်ယူထားခဲ့သော သတ္တု ပြုပြင်ဖန်တီးရေး စက်ရုံသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ပတ်နာရီကို ပလပ်ပေါက်တွင် တပ်ဆင်ကာ အားသွင်းလိုက်လေသည်။

ထိုကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့ရာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ဝူမုန်ရှင်းနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဆွန်ဖုန်းကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီးနောက်မှ အသံတုန်တုန်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သူ... သူဌေးဆွန်... မင်္ဂလာပါရှင်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် အသက် နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ်မှ ယခုမှ ဘွဲ့ရကာစဖြစ်ပုံရသော ဝူမုန်ရှင်းအား ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဤစက်ရုံကို ဝယ်ယူစဉ်က အလောတကြီး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ဝန်ထမ်းအကြောင်းကို သေချာစွာ လေ့လာခွင့် မရခဲ့ချေ။ ယနေ့မှ သေချာ ကြည့်မိတော့ ဤဝူမုန်ရှင်းမှာ အတော်လေး လှပကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ အရပ် ငါးပေငါးလက်မခန့် ရှိပြီး ရုံးဝတ်စုံနှင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ ပခုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသော ဆံပင်ရှည်များနှင့် ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးမှာလည်း အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

"အင်း... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် သူမအား ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်နှာလေး နီရဲလာသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူဌေး... အခု ရုံးဆင်းချိန် ရောက်ပြီဆိုတော့လေ... ကျွန်မ... ကျွန်မ အိမ်ပြန်မလို့ပါ..."

ဝူမုန်ရှင်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဆွန်ဖုန်းအား အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် သူမ၏ သူဌေး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် သူမ၏ သူဌေးမှာ ငွေကြေးကို အရေးမပါသကဲ့သို့ သုံးစွဲတတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စက်ရုံကို ဝယ်ယူပြီးနောက် သူမ အလုပ်ပြုတ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူမကို ဆက်လက် ခန့်ထားရုံသာမက ကုမ္ပဏီ၏ အကောင့်ထဲသို့ ယွမ် ငါးသိန်းခန့် ထည့်ပေးကာ ရုံးအသုံးစရိတ်များနှင့် သူမအပါအဝင် အစောင့်နှစ်ယောက်၏ လစာများကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ပေးခဲ့ခြင်းက သူမကို အလွန် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူက သူမ ငွေတွေယူပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ထိုအချိန်က ဝူမုန်ရှင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ထိုအတွေးသာ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုမှာ စက်ရုံကို လည်ပတ်ခြင်းလည်း မရှိသလို အလုပ်သမားများလည်း ထပ်မံ မခေါ်ယူဘဲ ဤကဲ့သို့ စက်ရုံကြီးကို အလကား ထားထားခြင်းမှာ ငွေကြေးများကို ဖြုန်းတီးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ စက်ရုံကို မလည်ပတ်ဘဲ ထားခြင်းက ငွေဖြုန်းခြင်း မဟုတ်လျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။ သို့သော် သူမသည် ထိုအကြောင်းများကို မေးမြန်းရန်တော့ မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။

"အို... မင်း ထမင်းစားပြီးပြီလား..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ညနေ ခြောက်နာရီ ထိုးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

တကယ်တမ်း စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤဝူမုန်ရှင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း အတော်လေး ပျင်းရိနေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စက်ရုံတစ်ခုလုံးတွင် သူမနှင့် အစောင့်နှစ်ယောက်သာ ရှိပြီး သူမ၏ အလုပ်မှာလည်း နေရာမှာ ထိုင်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ လုပ်စရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လကုန်မှသာ လျှပ်စစ်မီတာခ၊ ရေဖိုးနှင့် အခြား ကုန်ကျစရိတ်များကို ရှင်းလင်းပေးရမည် ဖြစ်ပြီး သူမနှင့် အစောင့်နှစ်ယောက်အတွက် လစာပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးမှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော်လည်း အလွန် အထီးကျန်ဆန်လှပေသည်။

"မစားရသေးပါဘူး ရှင်..."

ဝူမုန်ရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ကွယ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ည ငါနဲ့အတူ ထမင်းလိုက်စားပါလား..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဝူမုန်ရှင်းအား ပြောပြီးနောက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ဟင်..."

ဝူမုန်ရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သူဌေးနှင့်အတူ ထမင်းလိုက်စားရမည် ဆိုတော့... ဘာများ ဖြစ်လာမလဲဟု သူမ စိုးရိမ်သွားမိသည်။ သူမသည် ယခုမှ ဘွဲ့ရကာစ ဖြစ်သော်လည်း အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဖတ်ဖူးသည့် 'အလုပ်မရှိရင် အတွင်းရေးမှူးမလေးကို အလုပ်ပေးမယ်' ဆိုသော ဇာတ်လမ်းများကို ကြားဖူးထားပေသည်။ ယခု အခြေအနေက ထိုသို့ ဖြစ်လာမည်လားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

"ငါ လိုက်သွားသင့်လား... ငြင်းလိုက်ရမလား..."

ဝူမုန်ရှင်းသည် ရင်ထဲတွင် ဗျာများနေမိသည်။

"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မြန်မြန် လိုက်ခဲ့လေ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် နေရာတွင် ရပ်ကျန်ခဲ့သော ဝူမုန်ရှင်းအား လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်မာမာ ပြောလိုက်သည်။

"အို... ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှင်..."

ဝူမုန်ရှင်းသည် ဆွန်ဖုန်း၏ အကြည့်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားကာ အတင်းအကျပ် လိုက်သွားရလေတော့သည်။ အကယ်၍ ညစာစားရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု ရှိလာပါက အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်မည်ဟု သူမ တွေးတောလိုက်သည်။ အလုပ်ပြုတ်သွားမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကျဆင်းခံမည် မဟုတ်ဟုလည်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဆွန်ဖုန်းသာ ဝူမုန်ရှင်း၏ ရင်တွင်းမှ အတွေးများကို သိရှိသွားပါက သူသည် လွန်စွာ နာကျင်သွားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူက ဝန်ထမ်းနှင့် ရင်းနှီးမှု ရယူလိုခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝန်ထမ်းက သူ့အား မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွမ် နှစ်သန်းတန် ပြိုင်ကားပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရသောအခါ ဝူမုန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပိုမို စိုးရိမ်လာရသည်။

"ဝူမုန်ရှင်း... မင်း ဘယ်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတာလဲ... အိမ်မှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ... မင်းရဲ့ ဇာတိက ဘယ်ကလဲ..."

ကားပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေမှုကို ဖြိုခွဲရန်အတွက် ဆွန်ဖုန်းသည် မေးခွန်းများ စတင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤကျောင်းက ဘွဲ့ရကာစ မိန်းကလေးမှာ သူ့အား ကြောက်ရွံ့နေပုံရသဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုကာ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အထက်လူကြီးနှင့် လက်အောက်ငယ်သား ဆက်ဆံရေးမှာ ဤမျှ တင်းမာနေ၍ မဖြစ်ချေ။ ပိုမို ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံနိုင်မှသာ အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ပါလား။

ဤစကားများမှာ သာမန် မေးခွန်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝူမုန်ရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဆွန်ဖုန်းသည် သူမအား စိတ်ဝင်စားနေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဝူမုန်ရှင်းသည် အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟိုင်ယန် တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတာပါ... အိမ်မှာတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ... မိဘတွေရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါ... ဇာတိကလည်း ဒီ ဟိုင်ယန်မြို့ ကပါပဲ ရှင်..."

"အို... ဟိုင်ယန် တက္ကသိုလ်ဆိုတာ ပထမတန်းစား တက္ကသိုလ်ကြီးပဲ... ပညာတတ်မလေးပေါ့... ငါ့တုန်းကတော့ နာမည်မကြီးတဲ့ သာမန်တက္ကသိုလ်လေးမှာပဲ တက်ခဲ့ရတာလေ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ကားမောင်းရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးရယ်... အခုခေတ်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေက ပေါလွန်းလို့... ပထမတန်းစား တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတယ်ဆိုလည်း ဘာထူးမှာလဲ... သူဌေးဆိုရင် အခုလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အောင်မြင်နေပြီပဲ..."

ဝူမုန်ရှင်းက ဆွန်ဖုန်းအား ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် သူဌေးသည် သူမထက် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့်သာ ကြီးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိနေပြီး ယွမ် သန်းနဲ့ချီ တန်သော ပြိုင်ကားများကိုပင် စီးနိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ အလွန် တော်သည်ဟု ထင်မှတ်နေမိသည်။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူဌေးသည် သူဌေးသား တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။ သာမန် လူတစ်ယောက် အနေဖြင့် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်တွင် ဤမျှ ချမ်းသာလာရန်မှာ အလွန် ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟားဟား... ကြိုးစားရင် အရာအားလုံး ဖြစ်နိုင်တာပါပဲ... မင်းလည်း မြို့ပေါ်မှာ မွေးလာတဲ့ ကလေးဆိုတော့ ပညာရေးလည်း ကောင်းတယ်... ပညာတတ်လည်း ဖြစ်တယ်လေ... ငါ့ဇာတိက တောရွာလေးပါ... ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးစုံ ကြုံခဲ့ရတာ... ပညာရေးလည်း သိပ်မကောင်းခဲ့ဘူး... ဒါပေမယ့် အခု ကြည့်လေ... ငါ အောင်မြင်နေပြီပဲ... အဲဒါကြောင့် မင်းလည်း ကြိုးစားရင် အောင်မြင်နိုင်မယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ထားပါ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် စတင် ကြွားလုံးထုတ်လေတော့သည်။

"အရင်တုန်းက ငါ စီးပွားရေး စလုပ်ခါစကဆိုရင် တစ်လလောက် ထမင်းဖြူချည်းပဲ စားခဲ့ရတာ... ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေး တစ်ရွက်တောင် ဝယ်မစားနိုင်ခဲ့ဘူး... အခုတော့ အဲဒီ အချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီလေ... ဒါကြောင့် ကြိုးစားရင် မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး..."

ဆွန်ဖုန်း ဆက်လက်၍ ကြွားလုံးထုတ်နေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူ ထမင်းဖြူချည်း စားခဲ့ရသည် ဆိုသည်မှာ သူငယ်ချင်း၏ လှည့်စားမှုကြောင့် တရားမဝင် ကွန်ရက်ချိတ်ဆက် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းထဲ ရောက်သွားစဉ်က ဖြစ်ပြီး သူ၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းနှင့် ဘာမျှ မသက်ဆိုင်ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဘာပြောရမည်မှန်း မသိသဖြင့် ထိုအကြောင်းကိုသာ ထည့်သွင်း ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့ထံတွင် ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးသာ မရှိပါက သူသည် ဘာမျှ မဟုတ်သော သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေမည်။

"ဝိုး... သူဌေးက တကယ့်ကို တော်တာပဲ..."

ယခုအခါ ဝူမုန်ရှင်းသည် ဆွန်ဖုန်းအား အလွန် လေးစားအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေမိလေပြီ။ သူမ၏ သူဌေးမှာ သူဌေးသား တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ဆင်းရဲသား ဘဝမှ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် အောင်မြင်လာသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"အိုက်ယား... သူဌေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့... အစ်ကိုဖုန်း လို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် သူ၏ ကြွားလုံးထုတ်မှု အောင်မြင်သွားသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်ကိုဖုန်း..."

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဝူမုန်ရှင်းအား အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဆွန်ဖုန်း ချမ်းသာလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို သေချာစွာ မစားရသေးချေ။ ပြိုင်ကား တစ်စီး ဝယ်ယူလိုက်သည်မှလွဲ၍ သူ၏ နေထိုင်မှု ဘဝမှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် စတုရန်းပေ နှစ်ဆယ်မျှသာ ရှိသော အငှားအခန်းလေးထဲတွင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများကိုလည်း မရိတ်ထားချေ။ အနည်းငယ် ညစ်ပေနေသော တီရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စုတ်ပြဲလုနီးပါး ဖိနပ်ကို စီးထားသည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ သူ၏ နောက်တွင် ရုံးဝတ်စုံနှင့် အလွန် လှပသော မိန်းမချောလေး တစ်ဦး ပါလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခြေအနေကြောင့် ဆိုင်အတွင်း ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧည့်သည်များစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားလေတော့သည်။

"ကျစ်... တကယ့်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ... ဒီလို လှပတဲ့ ပန်းပွင့်လေးက ဝက်ချေးပုံပေါ် ရောက်သွားရတယ်လို့..."

"ဒါက လူတွေပြောနေကြတဲ့ ဘာမှမရှိသလိုနဲ့ အထာကျကျ ကြွားပြနေတာ ဆိုတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက စတိုင်ကျကျကို အသေကြွားပြနေတာ..."