အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) အိမ်ဝယ်ခြင်း

နယူးယောက်မြို့တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ လည်ပတ်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဝူမုန်ရှင်းတို့သည် ဟိုင်ယန်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဟိုင်ယန်မြို့သို့ ရောက်သည်နှင့် ဆွန်ဖုန်း၏ ပထမဆုံး အစီအစဉ်မှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခုအချိန်အထိ စတုရန်းပေ နှစ်ဆယ်မျှသာရှိသော အငှားအခန်းလေးထဲတွင် နေထိုင်နေရဆဲ ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ယွမ်ငွေ သန်းနှစ်ရာခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ နေရာကောင်းကောင်း တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့သင့်ပြီဟု တွေးတောမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဟွမ် အိမ်ရာ…။

ဤနေရာသည် ဟိုင်ယန်မြို့ရှိ အချမ်းသာဆုံး လူတန်းစားများ နေထိုင်ရာ ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် အိမ်ရာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် BMW i8 ကို မောင်းနှင်ကာ အရောင်းပြခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပြခန်းကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း ဝင်လာသည်နှင့် လှပသော အရောင်းဝန်ထမ်း မိန်းကလေး တစ်ဦးက အပြုံးချိုချိုဖြင့် အမြန် ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါရှင့်... လူကြီးမင်း က အိမ်ကြည့်ဖို့ လာတာလား ဒါမှမဟုတ် ဝယ်ဖို့ လာတာလားရှင့်..."

"အိမ်ဝယ်ဖို့ လာတာပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဖြေလိုက်သည်။

ယနေ့တွင်လည်း ဆွန်ဖုန်းသည် သာမန် တီရှပ်၊ ဘောင်းဘီတိုနှင့် ဖိနပ်အပါးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ဖိနပ်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ စုတ်ပြဲမနေတော့ချေ။

ယန်ရွှယ် သည် ဆွန်ဖုန်းက အိမ်ဝယ်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများမှာ အလွန် ရိုးရှင်းပြီး ဆင်းရဲသား တစ်ယောက်နှင့် တူနေသော်လည်း သူ စီးလာသော ကားမှာ BMW i8 ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ အပြင်ဘက်တွင် သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဟဲ့... ယန်ရွှယ် က အရောင်းရချင်လွန်းလို့ ဒီလို ဖောက်သည်မျိုးကိုတောင် သွားကြိုနေတာလား..."

အနောက်ဘက် ကောင်တာတွင် ရပ်နေသော အခြား အရောင်းဝန်ထမ်း မိန်းကလေး တစ်ဦးက ယန်ရွှယ်၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါ့... ယန်ရွှယ် က ဒီလလည်း အရောင်းရထားတာ မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဟိုလူ့ကို ကြည့်ရတာ အိမ်ဝယ်နိုင်မယ့် ရုပ်လည်း မပေါ်ပါဘူး... ဝတ်ထားတာကလည်း လမ်းဘေးက ကောင်တွေလိုပဲ..."

"ဟင်းဟင်း... သူမက ဒီလို ပုံစံမျိုးတွေကို ကြိုက်တာ နေမှာပေါ့..."

အခြား အရောင်းဝန်ထမ်း တစ်ဦးကလည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် အသစ်ရောက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများထက် ပိုမို လှပသဖြင့် ဖောက်သည် အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ရာ အခြား ဝန်ထမ်းများက သူမအပေါ် အတော်လေး မနာလို ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြား ဝန်ထမ်းများကလည်း ထိုစကားကို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"အားလီ... စိတ်မပူပါနဲ့... ယန်ရွှယ်လို ကျောင်းက အခုမှ ထွက်လာတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က အောက်ပိုင်းကို ရင်းပြီး မရောင်းရင် မကြာခင် အလုပ်ပြုတ်သွားမှာ သေချာပါတယ်... ဘယ်လောက်ပဲ လှလှ ဒီအလုပ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးမချဘဲနဲ့တော့ ဒီလောက် ကံကောင်းနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အင်း... နင် ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ... ဒီလဝက်လောက်က သူမ ကံကောင်းနေလို့ နေမှာပါ..."

သူတို့၏ စကားများက ဤအရောင်းလောက၏ မမြင်ရသော နောက်ကွယ်မှ စည်းမျဉ်းများကို ပေါ်လွင်စေပေသည်။

...

"မစ္စတာ ဆွန်... လူကြီးမင်း က ဘယ်လို အိမ်မျိုးကို ဝယ်ချင်တာလဲရှင့်... သာမန် တိုက်ခန်းလား၊ အဆင့်မြင့် တိုက်ခန်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဗီလာ လိုချင်တာလားရှင့်..."

ယန်ရွှယ်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဗီလာ လိုချင်တယ်... အကြီးစား ဗီလာမျိုး... ငါ့ကို သေချာ လိုက်ပြပေးပါ..."

ဗီလာ ဝယ်မည် ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် အရောင်လက်သွားလေတော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မစ္စတာ ဆွန်... ဗီလာ ဝယ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ တိုက်ရိုက် သွားကြည့်ကြမလားရှင့်..."

ယန်ရွှယ်က အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

အရောင်းပြခန်းတွင် ဗီလာများ လိုက်လံ ပြသရန် အထူးယာဉ်များ ရှိပြီး ယန်ရွှယ်က ကားမောင်းကာ ဆွန်ဖုန်းအား ဗီလာရာ အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တစ်အိမ်ချင်းစီ၏ အကြောင်းများကို သေချာစွာ ရှင်းပြလေသည်။

သို့သော် ဆွန်ဖုန်းသည် ဗီလာ ဆယ်လုံးကျော်ခန့် ကြည့်ပြီးသော်လည်း သိပ်သဘောမကျသေးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဗီလာများမှာ သေးငယ်လွန်းသည်ဟု သူ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီထက် ပိုကြီးတဲ့ ဗီလာ မရှိတော့ဘူးလား..."

ဆွန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှိ... ရှိပါတယ်ရှင့်... ကျွန်မ အခုပဲ လိုက်ပြပေးပါ့မယ်..."

ယန်ရွှယ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး 'ငါတော့ တကယ့်ကို ပိုက်ဆံပေါတဲ့ သူဌေးကြီး ဒါမှမဟုတ် သူဌေးသား တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေပြီပဲ' ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ်သည် ဆွန်ဖုန်းအား ရေကန်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော အလွန် ကြီးမားသည့် ဗီလာ တစ်လုံးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထိုဗီလာတွင် ပန်းခြံ၊ ရေကူးကန်နှင့် အားကစားခန်းမများပါ အပြည့်အစုံ ပါရှိပေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ထိုဗီလာကို ကြည့်ကာ အလွန် သဘောကျသွားမိသည်။

"ဒီဗီလာက မဆိုးဘူး... ဘယ်လောက်လဲ..."

"ယွမ် သန်းသုံးဆယ့်နှစ်သန်း ပါရှင့်..."

ယန်ရွှယ်က ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"နည်းနည်းတော့ ဈေးများတယ်နော်..."

ဆွန်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာ ဆွန်... ဒီဗီလာက အဲဒီဈေးနဲ့ တန်ပါတယ်ရှင့်... အထဲကို ဝင်ကြည့်ကြမလား..."

ယန်ရွှယ်က ဆွန်ဖုန်း၏ စကားကြောင့် အရောင်းအဝယ် ပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အလောတကြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ဗီလာ၏ အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ထားမှုမှာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ပရိဘောဂများ အားလုံးလည်း အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အိပ်ခန်းမကြီး အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်သည် ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ကို ပုတ်ပြကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာ ဆွန်... ဒီကုတင်ကြီးနဲ့ အိပ်ခန်းရဲ့ အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ပါဦး... လူကြီးမင်း အနေနဲ့ ဒီကုတင်ကြီးပေါ်မှာ တစ်ခါလောက် အိပ်ကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်ရှင့်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ယန်ရွှယ်၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမက အကယ်၍ ဆွန်ဖုန်းသာ ဤအိမ်ကို ဝယ်မည် ဆိုပါက သူမနှင့် အတူ အိပ်ပေးမည် ဆိုသည့် သဘောပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းမှာ ရည်းစား ရှိလား..."

ဆွန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူးရှင့်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ယန်ရွှယ်မှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ ငွေအတွက် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ပေးဆက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း ဤလူက ဘာကြောင့် ဤမေးခွန်းကို မေးရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

"အို... ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ရဲ့ တရားမဝင် မယားငယ် အဖြစ် နေမလား... အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီဗီလာကို အခုချက်ချင်း ဝယ်လိုက်မယ်... ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း ငါ လိုအပ်တဲ့ အချိန်တိုင်း မင်းက အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေရမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ယန်ရွှယ်၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုမျှ ပွင့်လင်းသော စကားများကြောင့် လေထုမှာ အနည်းငယ်မျှပင် တင်းမာသွားခြင်း မရှိချေ။ ယန်ရွှယ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရပါတယ်ရှင့်..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို အခုချက်ချင်း စာချုပ် သွားချုပ်လို့ ရပြီ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လူပျိုဘဝဖြင့် နေလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ရာ အချစ်စစ်ကို မတွေ့ရသေးမီ အချိန်အတွင်းတွင် သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့် မယားငယ် အချို့ ထားရှိခြင်းကို လုံးဝ ကန့်ကွက်စရာ အကြောင်း မရှိဟု သူ တွေးတောထားပေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှ ယန်ရွှယ်မှာ သူ၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် အလွန် ကိုက်ညီလှပေသည်။ သူမသည် အသက် ၂၂၊ ၂၃ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အလွန် လှပကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသဖြင့် ဤနေရာအတွက် အလွန် သင့်တော်ပေသည်။

"လူဆိုးကြီး... စာချုပ်မချုပ်ခင် ဒီကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ဘဝအကြောင်းတွေ အရင် မပြောချင်ဘူးလား..."

ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အရှက်သွေးများ ဖြန်းပက်သွားလေသည်။

"မင်း ဆန္ဒရှိတဲ့ အတိုင်းပါပဲ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် နပန်းလုံးနေကြလေတော့သည်။

မုန်တိုင်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် ဆွန်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကျေနပ်စွာ မှီနွဲ့နေလေသည်။ ဤသည်မှာ ဘဝ၏ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားမိသည်။ လူသားများ ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်အတွက် ဘဝ၏ အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်း ငါ့လို ဖောက်သည် ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို လက်ခံခဲ့ပြီးပြီလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက စီးကရက်ကို ဖွာရင်း ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် အပျိုစစ် မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ သိသော်လည်း သူမ၏ အတွေ့အကြုံမှာ များပြားလှမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူ ခံစားမိပေသည်။

"တစ်ယောက်မှ မရှိသေးပါဘူး... ကျွန်မ ဒီအလုပ်ကို လုပ်တာ အခုမှ လဝက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

ယန်ရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တုန်းက ရည်းစား တစ်ယောက်ပဲ ထားဖူးပါတယ်... ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ အရာတွေကို မပေးနိုင်လို့ နောက်ဆုံးမှာတော့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ..."

ယန်ရွှယ်က ဝမ်းနည်းသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယန်ရွှယ် ကိုယ်တိုင်လည်း ဤသို့ ဖြစ်ချင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ လူသားများ ရှင်သန်ရန်အတွက် ဘဝ၏ ဖိအားများကို အရှုံးပေးရတတ်သည်မှာ သဘာဝပင် မဟုတ်ပါလား။

"ကောင်းပြီ... နောက်ဆို ငါ မင်းကို တစ်လ ယွမ် တစ်သိန်း ပေးမယ်... မင်း ဒီအိမ်မှာ လာနေလို့လည်း ရတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒါက ငါ တရားဝင် ချစ်သူ မရသေးခင် အချိန်အထိပဲနော်... ငါ့မှာ ချစ်သူ ရှိလာရင်တော့ မင်း အလိုလို ထွက်သွားပေးရမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ယန်ရွှယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ယန်ရွှယ်က ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ယန်ရွှယ်အား ခေါ်ဆောင်ကာ အရောင်းပြခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုကာ ယွမ် သန်းသုံးဆယ့်နှစ်သန်းကို ချက်ချင်း ပေးချေလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဤဗီလာမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ဗီလာ အတွင်းတွင် အရာအားလုံး အသင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် အရောင်းအဝယ် အတွက် ယန်ရွှယ်သည် ကော်မရှင် အဖြစ် ယွမ် သုံးသိန်းကို ရရှိခဲ့လေသည်။