အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉) တစ်ညတည်းနှင့် ရွှေတွင်းကို အပြတ်ရှင်းခြင်း

ဆွန်ဖုန်းသည် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို ထပ်မံဝတ်ဆင်ကာ ရေအောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ငုပ်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်မှာ ညကိုးနာရီကျော်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ယနေ့ညတွင်ပင် ထိုတန်ချိန် (၃၀) ရှိသော ရွှေတွင်းကို အပြတ်ရှင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ညဘက် လမိုက်ညဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ပြင်မှာလည်း လေငြိမ်သက်နေသဖြင့် ရွှေတွင်းခိုးတူးရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ နေ့ဘက်သာဆိုလျှင် အနည်းငယ် အန္တရာယ် ရှိနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ညဘက်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

"ရွှေတွင်းက တောင်ဘက် ဆယ်ကီလိုမီတာမှာ ရှိပါတယ်..." ဟု အသံလက်ထောက်က သတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ပစ်မှတ် ရွှေတွင်းဆီကို အမြင့်ဆုံး အရှိန်နဲ့ သွားမယ်..."

ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုရွှေတွင်းကြော အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဆွန်ဖုန်း အနီးသို့ ရောက်လုနီးပါး အချိန်တွင် ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ စစ်သင်္ဘောတစ်စင်း ရပ်နားထားသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသင်္ဘောတွင် လက်နက်အင်အားများ ရှိနေကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏနေလျှင် ထိုသင်္ဘော၏ အောက်တည့်တည့်၌ သူက တိတ်တဆိတ် အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်ရာ အကယ်၍ ပေါ်သွားပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"ဒီသင်္ဘောကို ကြည့်ရတာ အမေရိကန်တွေရဲ့ သင်္ဘောပဲ... ဒီရွှေတွင်းကို လာစောင့်နေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရေအောက်ကြမ်းပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေအောက်တည့်တည့်တွင် ရွှေတွင်းကြောကြီး ရှိနေပေပြီ။

"ထောက်လှမ်းနေပါတယ်... ထောက်လှမ်းမှု ပြီးဆုံးပါပြီ... ရွှေရိုင်း တန်ချိန် ၇၀၀၀၀ ရှိပြီး ရွှေပါဝင်မှု အလွန် မြင့်မားပါတယ်... မြေအောက်အနက် မီတာ ၂၀၀ မှာ တည်ရှိနေပြီး သန့်စင်ပြီးပါက ရွှေတန်ချိန် ၃၂ တန် ရရှိနိုင်ပါတယ်... အစီရင်ခံမှု ပြီးဆုံးပါပြီ..." အသံလက်ထောက်က ထောက်လှမ်းပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းအား အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"အင်း... တန်ချိန် ၇၀၀၀၀ ဆိုတော့ A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ သုံးခုကို ထုတ်သုံးလိုက်ရင် တစ်ညတည်းနဲ့ ပြီးလောက်ပါတယ်..." ဆွန်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အသံလက်ထောက်... အကာအကွယ် အလွှာကို အခုချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်... အလုပ်စဖို့ ပြင်မယ်..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ ပိုင်ရှင်..."

ဆွန်ဖုန်း၏ ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံမှ လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ ပတ်လည် ငါးကီလိုမီတာ အကျယ်အဝန်းကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ဤအကာအကွယ် အလွှာ ရှိနေသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းသည် စိတ်ကြိုက် တူးဖော်နိုင်ပြီး မည်သူကမျှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

"စက်ကိရိယာတွေနဲ့ စက်ရုပ်တွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်..."

ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ပတ်နာရီ သိုလှောင်ရုံ အတွင်းမှ A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ သုံးခုနှင့် စက်ရုပ် တစ်ရာတို့ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းကို ချက်ချင်း စတင်လေတော့သည်။

တူးဖော်ရေး ကိရိယာ သုံးခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် မြေဖြို သေမင်းရောင်ခြည် စက်များကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ ဝုန်းဒိုင်းကျဲနေသော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေအောက်ရှိ သဲများနှင့် ကျောက်ဆောင်များမှာ ထူထပ်လှသော သေမင်းရောင်ခြည်တန်းများ၏ ဖောက်ခွဲမှုကြောင့် ကွဲကြေသွားလေသည်။

ငါးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ စက်ကိရိယာ သုံးခုသည် အကျယ် မီတာ ရာဂဏန်းရှိသော တွင်းကြီး တစ်တွင်းကို တူးဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် တူးဖော်နေကြသည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..." သေမင်းရောင်ခြည်များ တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ခတ်လိုက်သောအခါ မီတာ ငါးဆယ် အောက်ရှိ မာကျောသော ကျောက်ဆောင်များမှာ ပဲပြားကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အရည်ပျော်သွားကြလေသည်။

"မီတာ ၂၀၀ အောက်ကို ရောက်သွားပါပြီ... ရွှေရိုင်းတုံးတွေကို တရားဝင် စတင် တူးဖော်လို့ ရပါပြီ..." အသံလက်ထောက်က လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုကို အဆက်မပြတ် အစီရင်ခံနေသည်။

"ကောင်းတယ်..." ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရွှေတန်ချိန် (၅၀) ကျော်ပင် ဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အကြီးအကျယ် မြတ်စွန်းပေတော့မည်။

......

ညဆယ့်တစ်နာရီ အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

အမည်မသိ ကျွန်းပေါ်ရှိ တဲစခန်း တစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

"ထိုက်နီအာ... ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေမှ ငါ့ကို ဘာကိစ္စ ခေါ်တာလဲ..." ဂျက်က ဆေးပြင်းလိပ်ကို ဖွာရင်း အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဂျက်... ငါတို့ အလျော့ပေးပါ့မယ်... ငါတို့က လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူပြီး မင်းတို့က ခြောက်ဆယ် ယူပါ..." ထိုက်နီအာ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။

သူသည် စောစောကမှ အထက်လူကြီးများထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ဝေစုခွဲဝေမှု ကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်များအား ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးရမည်ကို သူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်မှာ သေချာလှသည်။ မည်သူကမျှလည်း သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အထက်လူကြီးများကမူ ဂျက်၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံရန်သာ ညွှန်ကြားခဲ့လေသည်။

ထိုအမိန့်ကြောင့် သူ အလွန် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ပျက်သွားခဲ့သော်လည်း သူ့တွင် ဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် နာကျင်စွာဖြင့်သာ အမိန့်ကို နာခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ယခုအချိန်တွင် ဂျက်အား ခေါ်ယူ ဆွေးနွေးရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဂျက်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... မင်းတို့ အခြေအနေကို နားလည်သွားတာ ကောင်းပါတယ်..."

"ဝေစုကိစ္စ သဘောတူပြီးပြီ ဆိုတော့ မနက်ဖြန် အလုပ်စလို့ ရပြီလား..." ထိုက်နီအာသည် တစ်ဖက်လူက သဘောတူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

အထက်လူကြီးများ၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ အလုပ်အမြန်စတင်ပြီး ရွှေတွင်းကို အမြန်ဆုံး တူးဖော်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း... မင်းတို့က အလိုက်သိတယ် ဆိုတော့ ငါတို့လည်း အချိန်မဆွဲတော့ပါဘူး... မနက်ဖြန် မနက်စောစော တူးဖော်ရေး စက်တွေနဲ့ ပလက်ဖောင်းတွေကို စတင် တပ်ဆင်ကြမယ်..."

ဂျက်မှာ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသဖြင့် ထိုက်နီအာ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဂျက်မှာ မည်သူထက်မဆို ပို၍ အလျင်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ရွှေတွင်းကြီး ဖြစ်ရာ အစောဆုံး တူးဖော်ပြီးစီးလေ အမေရိကန် ဒေါ်လာများကို အစောဆုံး ရရှိလေ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလား။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း မစ္စတာ ဂျက် စောစော အနားယူပါတော့..."

"မင်းလည်း အနားယူတော့..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် အသေးစိတ် ကိစ္စရပ်များကို အနည်းငယ် ထပ်မံ ဆွေးနွေးပြီးနောက် အသီးသီး နှုတ်ဆက်ကာ အနားယူရန် ထွက်သွားကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရွှေတွင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် ခိုးယူနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူတို့ လုံးဝ မသိရှိကြချေ။

တစ်ညတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

နံနက် ငါးနာရီ အချိန်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဤတန်ချိန် ၇၀၀၀၀ ကျော်ရှိသော ရွှေတွင်းကြီးကို လုံးဝ ပြောင်စင်သွားသည်အထိ တူးဖော်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ သုံးခု၏ အစွမ်းမှာ နောက်ပြောင်စရာ ကိစ္စရပ် တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့၏ အမြန်နှုန်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ လေယာဉ်စီးနေရသကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေသည်။

ရေအောက်ကြမ်းပြင်တွင် တွင်းအောက်မှ ပို့လွှတ်လိုက်သော နောက်ဆုံး ရွှေရိုင်းတုံး တန်ချိန် ရာဂဏန်းကို သိုလှောင်ရုံထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာနေသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဟားဟား... ဖိလစ်ပိုင်တွေနဲ့ အမေရိကန်တွေတော့ အိမ်သာထဲမှာ သွားငိုကြတော့မှာပဲ... အလုပ်သိမ်းမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ရွှေရိုင်းတုံးများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် စက်ကိရိယာ သုံးခုနှင့် စက်ရုပ်များကိုပါ သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကာအကွယ် အလွှာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဟိုင်ယန်မြို့သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့လေသည်။ ဆွန်ဖုန်းမှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးသဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် အားရပါးရ အိပ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပေသည်။

......

နံနက်စောစောတွင် အမည်မသိ ကျွန်းပေါ်ရှိ ဖိလစ်ပိုင်များနှင့် အမေရိကန် နည်းပညာရှင်များ အားလုံး စောစီးစွာ ထလာကြပြီး နံနက်စာ စားကြသည်။ ထို့နောက် တူးဖော်ရေး ပလက်ဖောင်းကို တရားဝင် တပ်ဆင်ရန်အတွက် ကြီးမားသော သင်္ဘောကြီးများဖြင့် စက်ကိရိယာများကို ရွှေတွင်း တည်ရှိရာ နေရာသို့ စတင် သယ်ဆောင်ကြလေသည်။

ကမ်းခြေပေါ်တွင် ဂျက်နှင့် ထိုက်နီအာတို့သည် လူအများအပြားက ရိက္ခာများနှင့် စက်များကို သင်္ဘောပေါ်သို့ သယ်ဆောင်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဤစက်များမှာ အငယ်စား စက်များသာ ဖြစ်သည်။ အကြီးစား စက်ယန္တရားများကိုမူ စတင် သယ်ဆောင်လာကတည်းက ကျွန်းပေါ်သို့ မချတော့ဘဲ သင်္ဘောပေါ်တွင်သာ ထားရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အားလုံး အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသောအခါ သင်္ဘောကြီး အနည်းငယ်သည် ဆယ်ကီလိုမီတာ အကွာရှိ ရွှေတွင်းကြောဆီသို့ စတင် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တူးဖော်ရေး ပလက်ဖောင်းကို စတင် တပ်ဆင်ကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေငုပ်စက်ရုပ်များနှင့် လူများကလည်း ရေအောက်သို့ ဆင်းကာ ထောက်လှမ်းရေး အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ဂျက်သည် ရေငုပ်သမားများထံမှ အစီရင်ခံစာ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ ရေအောက်ကြမ်းပြင်တွင် ကြီးမားသော တွင်းကြီး အချို့ကို တွေ့ရှိရပြီး အကြီးဆုံး တွင်းမှာ အချင်း မီတာ ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အသေးဆုံး တွင်းမှာပင် အချင်း မီတာ သုံးဆယ် လေးဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့အပြင် တွင်း၏ အောက်ခြေမှာ မသိနိုင်သော အရာများဆီသို့ အဆုံးမရှိ ထိုးဆင်းနေကြောင်းကိုပါ သိရှိရလေသည်။

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ဂျက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာများ ပေါ်လာလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီတွင်းကြီးတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရတာလဲ..."

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လူလွှတ်၍ ထောက်လှမ်းခိုင်းစဉ်က ထိုတွင်းကြီးများ လုံးဝ မရှိခဲ့ကြောင်းကို ဂျက်က ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

"ထပ်ပြီး ထောက်လှမ်းစမ်း... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာကို သေချာ သိရအောင် လုပ်စမ်း..." ဂျက်က စကားပြောစက်ထဲသို့ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ဘေးတွင် ရှိနေသော ထိုက်နီအာက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိတ်လန့်နေသော ဂျက်ကို မြင်သောအခါ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရေအောက်ကြမ်းပြင်မှာ တွင်းကြီးတွေ ပေါ်လာတယ်တဲ့... အဲဒီတွင်းကြီးတွေ အောက်မှာ အကုန်လုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ ဥမင်လို အပေါက်ကြီးတွေ ရှိနေတယ်တဲ့..." ဂျက်က မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..." ထိုက်နီအာသည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့် တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်... တွင်းကြီးရဲ့ အနက်က မီတာ ၂၀၀ ရှိပါတယ်... တွင်းကြီးအောက်မှာ အကုန်လုံး ပြောင်ရှင်းနေပြီး ရွှေတွင်း မရှိတော့ပါဘူး... ကျန်ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ကြည့်ရတာ အကုန်လုံး အသစ်စက်စက်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်..." နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ရေငုပ်သမားများက သတင်း ပြန်ပို့လာလေသည်။

"ဘာ... မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ဂျက်သည် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျှပ်စီးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

"မြန်မြန်... ထောက်လှမ်းရေး စက်တွေနဲ့ မြန်မြန် ရှာကြည့်စမ်း... ဒီရွှေတွင်းက ရှိသေးလား... မရှိတော့ဘူးလား ဆိုတာ..." ဂျက်မှာ အော်ဟစ်ရလုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

နည်းပညာရှင် တစ်ဦးက အခြား နည်းပညာရှင် အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ စက်ကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်း စတင် ထောက်လှမ်းကြလေသည်။ မိနစ်ဆယ်ကျော်ခန့် အကြာတွင် ထိုနည်းပညာရှင်မှာ မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ပြန်ပြောလာသည်။

"ဂျက်... စက်တွေက ပြနေတဲ့ အချက်အလက်တွေအရတော့ ပတ်လည် ကီလိုမီတာ နှစ်ဆယ် အတွင်းမှာ ရွှေတွင်းကြော လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး..."