အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) အရူးအမူး သတ္တုခိုးတူးခြင်း

နံနက်စာ စားပြီးနောက် လမ်းလျှောက် ထွက်ကြရသည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် ဟယ်မင်ယီနှင့်အတူ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်မှာ နံနက် ရှစ်နာရီကျော်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ပန်းခြံထဲတွင် အဘိုးအဘွားများ သီချင်းဆိုကာ ကခုန်နေကြပြီး အလွန် စည်ကားနေပေသည်။

"လမ်းလျှောက်ရတာ ပျင်းစရာကြီး... ကျွန်မ ပြေးချင်တယ်..."

ပန်းခြံကို နှစ်ပတ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် ဟယ်မင်ယီက ငြီးငွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်လကျော်ခန့် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ရသေးသဖြင့် ယနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေချိန်တွင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် လုပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အာ... မလုပ်ပါနဲ့... ပြေးတာက အန္တရာယ် များတယ်လေ... လူတွေလည်း ရှုပ်နေတာ... လမ်းမှာ ကားတွေကလည်း များတယ်... တော်ကြာ ချော်လဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက သူမအား လုံးဝ အပြေးမခံချေ။

"......"

ဟယ်မင်ယီသည် ဆွန်ဖုန်းအား စကားပြောစရာ စကားလုံးပင် ရှာမရတော့လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ 'ငါက ပြေးရုံလေးနဲ့ ချော်လဲလောက်တဲ့အထိ ကံဆိုးနေလို့လား' ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ပန်းခြံထဲတွင် နောက်ထပ် နှစ်ပတ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အနည်းငယ် မောပန်းလာသဖြင့် ထိုင်ခုံတစ်ခု ရှာ၍ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆွန်ဖုန်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျုံးဟွာ ဆေးလိပ်တစ်ဘူးကို ထုတ်ကာ တစ်လိပ် ယူသောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မီးညှိရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဟယ်မင်ယီက သူ့အား မျက်စောင်းထိုးကာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာ... ဟုတ်သားပဲ... မင်းက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ... ငါ ဆေးလိပ် မသောက်တော့ဘူး... မသောက်တော့ဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက အနေရခက်စွာဖြင့် ဆေးလိပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရသည်။

"ဟွန်း..."

"ဒါနဲ့... မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို ယောက္ခထီးကြီးကို ပြောပြီးပြီလား... ငါ ယောက္ခထီးကြီးကို သွားပြီး ဂါရဝပြုသင့်ပြီ မဟုတ်လား..."

ဆွန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် သူတစ်ပါး သမီးလေးကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်ထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ယောက္ခထီးအား သွားရောက် ဂါရဝပြုသင့်သည်မှာ ယုတ္တိတန်ပေသည်။

"ဘာတွေ ပြောစရာ လိုလို့လဲ... ဘာသွားပြီး ဂါရဝပြုစရာ လိုလို့လဲ..."

ဟယ်မင်ယီက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ကောင်းပါပြီဗျာ..."

ဆွန်ဖုန်းက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ချစ်သူလေးသည် သူမ၏ ဖခင်အပေါ် ထားရှိသော မုန်းတီးမှုက သူ၏ အပေါ် ထားရှိသော မုန်းတီးမှုထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းနေပုံရသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဟယ်မင်ယီကို အေးအေးဆေးဆေး အဖော်ပြုပေးနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မိဘများထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ချစ်သူရနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မြေးလေးပင် ရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သတင်းကောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုသတင်းကြောင့် မိဘနှစ်ပါးစလုံး အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ထို့အပြင် သူ ကုမ္ပဏီ ဖွင့်ထားကြောင်းကိုပါ ပြောပြလိုက်သည်။

အချစ်ရေးရော စီးပွားရေးပါ အောင်မြင်နေသဖြင့် မိဘနှစ်ပါးစလုံး အလွန် ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး မိခင်ဖြစ်သူက ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်သည်နှင့် ဆွန်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ချစ်သူကို လာရောက် ကြည့်ရှုမည်ဟု ပြောလာသည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ မိဘများမှာ နယ်မြို့လေး တစ်မြို့တွင် ဆရာ၊ ဆရာမ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး ပင်စင် မယူရသေးသဖြင့် ကျောင်းပိတ်ရက်မှသာ လာရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းက သူတို့ကို အလုပ်ထွက်ပြီး ဟိုင်ယန်မြို့တွင် လာရောက် အနားယူရန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့က သဘောမတူသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းလည်း ထပ်မပြောတော့ချေ။

ဟယ်မင်ယီကို ရက်အနည်းငယ် အဖော်ပြုပေးပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ခရီးထွက်စရာ ရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ဟယ်မင်ယီကလည်း ဆွန်ဖုန်း ကုမ္ပဏီကိစ္စနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေမည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ဘာမှ မပြောချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ဆွန်ဖုန်းက ခရီးထွက်သည် မဟုတ်ဘဲ တောင်တရုတ်ပင်လယ်သို့ သွားကာ သံသတ္တု ခိုးတူးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ မသွားဖြစ်သည်မှာ တစ်လကျော်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်ရာ ရေအောက်ကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စနစ်ကြီးက A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ အလုံးတစ်ရာလုံးကို အားအပြည့် သွင်းထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆွန်ဖုန်းက သတ္တုများကို အရူးအမူး ခိုးတူးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပေသည်။

သံမဏိစက်ရုံဘက်တွင် ဝူမုန်ရှင်းနှင့် လျန်ယင်းတို့က ဦးဆောင်နေသဖြင့် သူ ဘာမျှ စိုးရိမ်စရာ မလိုချေ။ သူသည် ဆင်ခြေဖုံးရှိ ဂိုဒေါင်သို့ သွားရောက်ကာ သံသတ္တု တန်ချိန် ငါးသောင်းကို ထပ်မံ ထုတ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ကမ်းခြေရှိ အပန်းဖြေစခန်းသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်။

ကမ်းခြေသို့ ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်ပြီး နဂါးတစ်ကောင် ပင်လယ်ထဲ ဝင်သွားသကဲ့သို့ တောင်တရုတ်ပင်လယ်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဖိလစ်ပိုင်များ၏ ရေပိုင်နက် အတွင်းသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရေအောက် သံသတ္တုတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က သူ ခိုးတူးခဲ့သည်များကို မည်သူကမျှ ရိပ်မိခြင်း မရှိသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ အသံလက်ထောက်အား အကာအကွယ် အလွှာကို ဖွင့်ကာ သံသတ္တု တူးဖော်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆွန်ဖုန်းသည် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်လကျော်ခန့် သတ္တု မတူးဘဲ နေခဲ့သည့် အချိန်အတွင်း အသံလက်ထောက်အား A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ အလုံးတစ်ရာနှင့် စမတ်စက်ရုပ် ရာဂဏန်းကို အားအပြည့် သွင်းခိုင်းထားခဲ့သည်။

စက်ကိရိယာ ဆယ်ခုက သုံးရက်အတွင်း သံသတ္တု တန်ချိန် သုံးသန်းကို တူးဖော်နိုင်ခဲ့လျှင် အလုံးတစ်ရာ ဆိုပါက မည်မျှ တူးဖော်နိုင်မည်နည်း။

သုံးရက်အတွင်း စက်ကိရိယာ အလုံးတစ်ရာက သံသတ္တု တန်ချိန် သန်းသုံးဆယ် တိတိကို တူးဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အရူးအမူး ခိုးတူးလိုက်ပြီးပါက ဤသံသတ္တုတွင်း ပိုင်ရှင်က သေချာပေါက် သတိထားမိသွားမည်ဟု ဆွန်ဖုန်း ခန့်မှန်းထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသတ္တုတွင်း တစ်ခုလုံးတွင် သံသတ္တု တန်ချိန် သန်းရှစ်ဆယ်သာ ရှိပြီး ယခု သန်းသုံးဆယ် ထပ်မံ ခိုးယူလိုက်မည် ဆိုပါက ယခင်က ခိုးယူထားသော ၇.၅ သန်းနှင့် ပေါင်းလျှင် သတ္တုတွင်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို သူ ခိုးယူပြီးသား ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ယခင်က ဆွန်ဖုန်း၏ ခိုးတူးမှုများမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်သဖြင့် မည်သူကမျှ မသိရှိနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အကြိမ်ကြိမ် ခိုးတူးပြီးနောက် သတ္တုတွင်း တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးသွားပါက မည်သူမဆို သတိထားမိသွားမည်မှာ အချိန်ပိုင်း ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤအရာများကို ဆွန်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤတစ်ကြိမ် ခိုးယူပြီးပါက ဤသတ္တုတွင်းကို လွှတ်ထားပေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤသတ္တုတွင်း ပိုင်ရှင်မှာ သေချာပေါက် ပင်လယ်ထဲ ခုန်ချသွားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

"အသံလက်ထောက်... A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ အလုံးတစ်ရာနဲ့ စက်ရုပ်တွေကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်... သံသတ္တု တူးဖော်ရေးကို ချက်ချင်း စတင်မယ်..."

အကာအကွယ် အလွှာက ပတ်လည် ငါးကီလိုမီတာ အကျယ်အဝန်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းက အသံလက်ထောက်အား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပိုင်ရှင်..."

A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ အလုံးတစ်ရာနှင့် စက်ရုပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အရူးအမူး သတ္တုခိုးတူးခြင်း စစ်ဆင်ရေးကြီး ချက်ချင်း စတင်လေတော့သည်။

သုံးရက်တာ အချိန်မှာ အလျင်အမြန် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ A အဆင့် တူးဖော်ရေး ကိရိယာ အလုံးတစ်ရာလုံး အားကုန်သွားသည်နှင့် သတ္တုခိုးတူးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် စက်ကိရိယာ အလုံးတစ်ရာနှင့် စက်ရုပ် ရာဂဏန်းကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဤသုံးရက်အတွင်း တူးဖော်ရရှိခဲ့သော သံသတ္တု တန်ချိန် သန်းသုံးဆယ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများပင် ပြဲလုမတတ် ရယ်မောနေမိလေတော့သည်။

"ကဲ... အိမ်ပြန်ကြမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက လက်ခုပ်တီးကာ အသံလက်ထောက်အား ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံသည် ဟိုင်ယန်မြို့ ဘက်သို့ အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ဦးတည် ပြေးလွှားသွားလေတော့သည်။

......

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

သံသတ္တုတွင်း၏ ပင်လယ်ပြင်ထက်ရှိ တူးဖော်ရေး ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ သူဌေး..."

ဂျက်သည် ရုံးခန်းထဲတွင် ဖိလစ်ပိုင် ကောင်မလေး တစ်ယောက်နှင့် ဘဝ ရည်မှန်းချက်များ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ် ရုတ်တရက် နည်းပညာရှင် တစ်ယောက် ပြေးဝင်လာလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဂျက်သည် အလောတကြီး ပြေးဝင်လာသော နည်းပညာရှင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဖိလစ်ပိုင် ကောင်မလေးနှင့် ဘဝ ရည်မှန်းချက်များကို စတင် ဆွေးနွေးခါစသာ ရှိသေးပြီး ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွေးနွေးရန် ပြင်နေဆဲ အချိန်တွင် ဤအရူးက ဝင်လာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သဖြင့် အလွန် ဒေါသထွက်နေမိသည်။

"သူ... သူဌေး... ခုနက ကျွန်တော်တို့ နည်းပညာ အဖွဲ့က တူးဖော်ရေး အစီအစဉ်သစ်တွေ ဆွဲပြီး တူးဖော်မယ့် ဦးတည်ချက်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့ လုပ်နေတာပါ... ဒါပေမယ့် ရေအောက် ကြမ်းပြင်က သတ္တုတွင်းကို ထောက်လှမ်းရေး စက်နဲ့ စစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ... သတ္တုတွင်း ထုထည်က တန်ချိန် သန်းသုံးဆယ် ကျော်လောက်ပဲ ကျန်တော့တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်..."

နည်းပညာရှင်မှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ..."

ဂျက်သည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုနည်းပညာရှင်အား ဆွဲကိုင်ကာ အံ့ဩထိတ်လန့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ... သူဌေး... တကယ် ပြောတာပါ... မယုံရင် ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ကြည့်ပါ..."

"သွားမယ်..."

ဂျက်၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာကြီး တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဂျက်သည် နည်းပညာရှင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ အလုပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထောက်လှမ်းရေး စက်၏ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သံသတ္တု တန်ချိန် သန်းသုံးဆယ် ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း ပြသနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားလေတော့သည်။

"သူဌေး... ထောက်လှမ်းရေး စက်ရဲ့ ပြသချက်အရဆိုရင်... မူလ သတ္တုတွင်းရဲ့ ဖြန့်ကျက်မှုက ဒီလိုပုံစံ ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် အခုတော့ မူလ ဖြန့်ကျက်မှုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ..."

နည်းပညာရှင်က ဆက်လက် ရှင်းပြနေလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ တစ္ဆေခြောက်တာများလား..."

ဂျက်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်ခန့်က တစ်ညတည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ရွှေတွင်းကြီးကို ချက်ချင်း သတိရသွားလေသည်။

ထိုရွှေတွင်း ပျောက်ဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ယနေ့တိုင် သဲလွန်စ တစ်ခုမျှ မရှာဖွေနိုင်သေးချေ။

"မြန်မြန်... ပျောက်သွားတဲ့ သတ္တုတွင်း တစ်ဝက်လောက် နေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို ရေငုပ်သမားတွေ လွှတ်ပြီး သွားစစ်ခိုင်းလိုက်စမ်း..."

ဂျက်၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ပျံလာလေပြီ။ အကယ်၍ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ပြဿနာ တက်ခဲ့မည် ဆိုပါက သူသည် အထုတ်အပိုး သိမ်းပြီး ငှက်ပျောသီးနိုင်ငံ(အမေရိကန်)သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။