အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) သတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီ တည်ထောင်ခြင်း

နောက်တစ်ပတ်လုံး ဆွန်ဖုန်းသည် သံသတ္တု တန်ချိန် ၅ သန်း အရောင်းအဝယ် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးရန် ထျန်းဟိုင်မြို့သို့ မကြာခဏ သွားရောက်ခဲ့သည်။

တစ်ပတ်ခန့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံးသည် သံသတ္တု တန်ချိန် ၅ သန်း အရောင်းအဝယ် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ခဲ့သည်။ စုန်းကျဲမှာလည်း အလွန် သွက်လက်သူ ဖြစ်ရာ စရန်ငွေ အဖြစ် ယွမ် သန်း ၁၀၀ ကို ဆွန်ဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကိစ္စအဝဝကို သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူမည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် စုန်းကျဲ အနေဖြင့် သံသတ္တုများကို လက်ခံယူရန်သာ လိုအပ်ကြောင်း အာမခံပြောကြားခဲ့သည်။

ပထမအသုတ် အနေဖြင့် သံသတ္တု တန်ချိန် ၅ သိန်းကို လွှဲပြောင်းပေးရန် သဘောတူညီခဲ့သဖြင့် နောက်ရက်များတွင် ဆွန်ဖုန်းမှာ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဆွန်ဖုန်းတွင် ရွေ့လျား သိုလှောင်ရုံ စနစ်ကြီး ရှိနေသဖြင့် သူသည် ထျန်းဟိုင်မြို့တွင် အလွန် ကြီးမားသော ဂိုဒေါင် လေးငါးခုကို ငှားရမ်းလိုက်ပြီး သံသတ္တု တန်ချိန် ၅ သိန်းကို ထိုဂိုဒေါင်များထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စုန်းကျဲအား လာရောက် သယ်ယူရန် အကြောင်းကြားလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

စုန်းကျဲ၏ သံမဏိစက်ရုံမှာလည်း ထျန်းဟိုင်မြို့တွင်ပင် ရှိနေသဖြင့် စုန်းကျဲအတွက် အလွန် အဆင်ပြေသွားခဲ့သလို ဆွန်ဖုန်းအတွက်လည်း စစ်ဆေးခံရနိုင်ခြေ အန္တရာယ်များ များစွာ လျော့ကျသွားခဲ့ပေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ပထမအသုတ် သံသတ္တု တန်ချိန် ၅ သိန်း အရောင်းအဝယ် ကိစ္စမှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် ဒုတိယအသုတ်နှင့် တတိယအသုတ်များကို ဆက်လက် လွှဲပြောင်းပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုရက်များအတွင်း ဆွန်ဖုန်းသည် ဝူမုန်ရှင်းနှင့် လျန်ယင်းတို့အား ပြိုလဲလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော သတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သံသတ္တု တန်ချိန် သောင်းဂဏန်းခန့်သာ ရှိသော သံသတ္တုတွင်း အသေးစား တစ်ခုနှင့် ရွှေတွင်း အသေးစား တစ်ခုကိုပါ ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ထိုရွှေတွင်း အသေးစားလေးအတွက် ယွမ် နှစ်သန်းကျော် အကုန်အကျ ခံလိုက်ရပြီး အတွင်း၌ ရွှေမည်မျှ ရှိသည်ကိုမူ မသိနိုင်ချေ။ သို့သော် ဆွန်ဖုန်း အနေဖြင့် ထိုရွှေတွင်းမှ ရွှေမည်မျှ ရမည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အဓိကမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေတွင်း တစ်ခု ရှိနေကြောင်း သက်သေပြရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မှသာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ ရွှေများကို ထုတ်ရောင်းသောအခါ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသံသတ္တုတွင်း အသေးစားလေးအတွက်မူ ယွမ် သန်းဆယ်ဂဏန်းခန့် အကုန်အကျ ခံလိုက်ရသည်။

ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဝယ်ယူရသည်မှာ အသစ်တည်ထောင်ရသကဲ့သို့ မရှုပ်ထွေးသဖြင့် တစ်ပတ်ကျော်အတွင်း အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ထိုသတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီကို 'ဖုန်းရွေ့ သတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီ' ဟု အမည်ပြောင်းလိုက်ပြီး ဖုန်းရွေ့ စက်မှုလုပ်ငန်းစု လက်အောက်ရှိ သံမဏိစက်ရုံ၏ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီခွဲ တစ်ခု အဖြစ် ထားရှိလိုက်သည်။

ဖုန်းရွေ့ သတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီ ဖွင့်ပွဲ ကျင်းပသည့်နေ့တွင် တစ်ပတ်ကျော်ခန့် ပျောက်ဆုံးနေသော ဆွန်ဖုန်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး ဖဲကြိုးဖြတ် အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။

ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားမှာ အလွန် ရိုးရှင်းပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်များလည်း မပါဝင်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီလေးကို အားကိုး၍ ငွေရှာရန် သူ မရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ဤကုမ္ပဏီလေးမှာ ဟန်ပြ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူထုတ်ရောင်းမည့် သတ္တုများ၏ ဇာစ်မြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ဆွန်ဖုန်း၏ လက်အောက်၌ ကုမ္ပဏီ သုံးခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ဖုန်းရွေ့ သံမဏိစက်ရုံ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ ယခုအသစ် တည်ထောင်လိုက်သော ဖုန်းရွေ့ သတ္တုတူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီ ဖြစ်ပြီး ၎င်းကုမ္ပဏီတွင် သံသတ္တု တန်ချိန် သောင်းဂဏန်းခန့် ရှိသော သံသတ္တုတွင်း တစ်ခုနှင့် ယွမ် နှစ်သန်းခန့် တန်ဖိုးရှိသော ရွှေတွင်း အသေးစား တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

တတိယတစ်ခုမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်က ဆွန်ဖုန်း ယွမ် သန်းဆယ်ဂဏန်းခန့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ၍ ယန်ရွှယ်အတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သော ကျောက်မျက်ရတနာဆိုင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည်လည်း ကုမ္ပဏီငယ်လေး တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

......

နောက်ထပ် ခရီးစဉ် တစ်ခုမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် စုန်းကျဲနှင့် ဒုတိယအသုတ် သံသတ္တု တန်ချိန် ၅ သိန်း အရောင်းအဝယ်ကိုပါ ပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဟယ်မင်ယီ တစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်နှာပျက်ကာ ဖုန်းပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပြောပြီးပြီလေ... သမီး ပြန်မလာချင်ဘူး..."

ဟယ်မင်ယီ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး တစ်ဖက်လူအား အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သမီး ကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့... ဒါပဲ..."

ဟယ်မင်ယီက ပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ ဟယ်လင်သည် ဖုန်းကျသွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ တန်ဖိုးကြီး ကြွေပန်းအိုး တစ်လုံးကို ကောက်ပေါက်၍ ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

"တကယ်ကို နားလည်ရခက်တဲ့ ကောင်မလေးပဲ... အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရည်းစားထားတာတောင် ငါ့ကို တစ်ခွန်းမှ အသိမပေးဘူး... တစ်ယောက်ယောက် လိမ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ဟယ်လင်မှာ ဟယ်မင်ယီအပေါ် အလွန် ချစ်ခင်စိုးရိမ်သော်လည်း သူတို့ သားအဖ နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း အဆင်မပြေ ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"အစ်ကိုလင်... မင်ယီလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဟယ်လင်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ ရည်းစားရနေပြီတဲ့... အတူတူတောင် နေနေကြပြီတဲ့... အဲဒါကို ငါ့ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး... သူတစ်ခုခု အလိမ်ခံရမှာကို ငါက စိုးရိမ်နေတာ... အရင်တုန်းက သူ့အမေကို ကတိပေးထားခဲ့တာလေ... သူ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်လို့..."

ဟယ်လင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလင်ရယ်... ဒီလောက်လည်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့... မင်ယီလေးလည်း အရွယ်ရောက်နေပါပြီ... လူကောင်း လူဆိုး ခွဲခြားတတ်မှာပါ..."

အလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

......

"ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ... ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အဖေနဲ့..."

ဟယ်မင်ယီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အစ်ကိုစုန်းက ငါ့မှာ ချစ်သူ ရှိနေပြီဆိုတာ ငါ့အဖေကို သွားပြောလိုက်တာ သေချာတယ်... အခု ငါ့ကို အိမ်ပြန်လာဖို့ ခေါ်နေတယ်... ပြီးတော့ နင်နဲ့လည်း လမ်းခွဲခိုင်းနေတယ်..."

"အာ... ဘာပြောတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟယ်မင်ယီ၏ ဖခင်ကို ရှေးရိုးစွဲ အဘိုးကြီးဟုပင် ဆဲဆိုလိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။ ယခုခေတ်ကြီးက လွတ်လပ်စွာ ချစ်ခွင့်ရှိသော ခေတ်ကြီး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"အဲဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နေသော ဟယ်မင်ယီကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားမိသည်။ ဟယ်မင်ယီက သူမ၏ ဖခင်စကားကို နားထောင်သွားမည်လားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

"သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့..."

ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်းအား လက်ဖြင့် တွန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွား... ငါ့ကို သစ်သီးဖျော်ရည် တစ်ခွက် သွားဖျော်ပေး..."

ထို့နောက် သူမသည် တီဗီကို ဖွင့်ကာ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေလေတော့သည်။

"အိုကေပါဗျာ..."

ဟယ်မင်ယီမှာ အသက် ၂၃ နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အာခံတတ်လိမ့်မည်ဟု ဆွန်ဖုန်း လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

အိပ်ရာပေါ်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဟယ်မင်ယီအား ဖက်၍ အိပ်နေသည်။ ဟယ်မင်ယီသည် ဆွန်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်မှ သန်မာသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားနေရပြီး လုံခြုံမှု တစ်ခုကို ရရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဤလဝက်ခန့် အတူနေထိုင်လာခဲ့သည့် အချိန်အတွင်း ဟယ်မင်ယီသည် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဤယောက်ျားကြောင့် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျလာနေကြောင်းကို သတိပြုမိလာသည်။ သူမတွင် ကိုယ်ဝန် တစ်လကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဆွန်ဖုန်းက သူမအပေါ် အလွန် ဂရုစိုက်ကြင်နာပြီး သူမကို ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစာများ ကျွေးမွေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဟယ်မင်ယီမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက နွေးထွေးမှု မရှိသော မိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ဖခင်၏ မေတ္တာကိုလည်း အလွန် နည်းပါးစွာ ခံစားခဲ့ရပြီး မိခင်၏ မေတ္တာဆိုလျှင် လုံးဝ မရရှိခဲ့ချေ။

"မင်ယီ... ငါတို့ အချိန်လေးဘာလေး ရရင် မင်းအဖေဆီ သွားလည်ကြမလား..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီအား သတိတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဟယ်မင်ယီ၏ ဖခင်နှင့် တွေ့ဆုံသင့်ပြီဟု ယူဆထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟယ်မင်ယီတွင် ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ကလေးမွေးဖွားလာပါက တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန် တွေ့ဆုံရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုတည်းက ကြိုတင် အသိပေးထားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူ တွေးထားသည်။ ဟယ်မင်ယီ၏ ဖခင်က သူတို့နှစ်ဦးကို သဘောတူမည် မတူမည် ဆိုသည်မှာ သူ စွက်ဖက်နိုင်သော ကိစ္စ မဟုတ်တော့ချေ။

"မသွားချင်ပါဘူး..."

"အိုကေပါဗျာ..."

"ဆွန်ဖုန်း... ငါ ကားအသစ် တစ်စီးလောက် လဲချင်တယ်... မနက်ဖြန် ငါနဲ့ ကားသွားကြည့်ပေးပါလား..."

ဟယ်မင်ယီက ပြောလိုက်သည်။

"အိုကေ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကားအသစ် တစ်စီး လဲသင့်ပြီဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေများ အလွန် ပေါများနေပြီး မည်သည့်နေရာတွင် သုံးရမည်ကိုပင် မသိအောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဟယ်မင်ယီ လက်ရှိ မောင်းနေသော ကားမှာ ယွမ် သုံးသန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသော ဖာရာရီ ကား တစ်စီး ဖြစ်ပြီး ယမန်နှစ်ကမှ ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဟောင်းနေပြီဟု ပြောလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထားလိုက်ပါတော့... သူဌေးသမီး ဆိုတာကလည်း သူဌေးသမီး ပီသရမည် မဟုတ်ပါလား။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆွန်ဖုန်းတွင်လည်း ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိနေသဖြင့် ထိုငွေပမာဏလောက်ကို သူ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး ဟယ်မင်ယီ နိုးလာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး နံနက်စာ စားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် BMW i8 ကို မောင်းနှင်ကာ ဟယ်မင်ယီနှင့်အတူ ထျန်းဟိုင်မြို့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဟိုင်ယန်မြို့မှ ထျန်းဟိုင်မြို့သို့ အလွန် မဝေးလှဘဲ ကားဖြင့် သုံးလေးနာရီခန့်သာ မောင်းရပေသည်။

ဇိမ်ခံကားများ ဝယ်ယူလိုပါက ထျန်းဟိုင်မြို့သို့ သွားရောက် ဝယ်ယူမှသာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဟိုင်ယန်မြို့တွင် ထိပ်တန်း အားကစားကားများ ရောင်းချသော နေရာ မရှိချေ။

သုံးလေးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့သည် နာမည်ကြီး ဇိမ်ခံကားများ အရောင်းပြခန်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုအရောင်းပြခန်းမှာ ယွမ် တစ်သန်း အထက် တန်ဖိုးရှိသော ဇိမ်ခံကားများကိုသာ သီးသန့် ရောင်းချသော နေရာဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့ BMW i8 ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ အရောင်းပြခန်းရှိ လှပသော အမျိုးသမီး အရောင်းကိုယ်စားလှယ်များမှာ အလွန် ဖော်ရွေပျူငှာစွာဖြင့် လာရောက် ကြိုဆိုကြလေသည်။ သူတို့သည် ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့မှာ ငွေကြေး ချမ်းသာသော ဖောက်သည်များ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။