အခန်း ၄၇

အခန်း (၄၇) အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခြင်း

ဓားရှည်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးဝင်လာသော လူသန်ကြီး ငါးယောက် ခြောက်ယောက်ကို မြင်သော်လည်း ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ စူပါ သွေးရည်ကြည် ထိုးသွင်းထားသော သူ၏ အမြန်နှုန်း၊ စွမ်းအားနှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းများမှာ လူသားတစ်ယောက်၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် ထိုလူတစ်စု ပြေးဝင်လာပုံမှာ အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း ဆွန်ဖုန်း၏ အမြင်တွင်မူ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှေးကွေးနေပေသည်။

"ဟွန်း... သေချင်နေတာပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူတို့ထက် အရင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ နေရာတွင် မရှိတော့ဘဲ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသော ဓားကိုင် လူသန်ကြီး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်လေသည်။

ထိုလူသန်ကြီးမှာ ဘာကိုမှ သေချာ မမြင်လိုက်ရဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်ကိုသာ သိလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆွန်ဖုန်းက သူ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့်သာ တော်တော့သည်။ အကယ်၍ အားကုန် သုံး၍ ထိုးလိုက်ပါက ထိုလူမှာ ချက်ချင်း ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသော သူတို့၏ အပေါင်းအပါမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်လူများမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့ဘက်တွင် လူအင်အား များပြားသလို လက်ထဲတွင်လည်း ဓားများ ရှိနေသဖြင့် ဝိုင်းခုတ်လိုက်ပါက အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု တွေးကာ ဆွန်ဖုန်းထံသို့ ဆက်လက် ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

"ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိဘူးပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက လူတစ်ယောက်ကို ကန်ထုတ်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ ဆက်လက် ပြေးဝင်လာသော လူငါးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ခြေတစ်ချက်စီ ကန်ချလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုလူငါးယောက်လုံး အော်ဟစ်သံများ ပြုကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး အားလုံး သတိလစ်သွားကြလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ ခြေကန်ချက်များမှာ အလွန် လျင်မြန်လှသဖြင့် ဘေးလူများ အမြင်တွင် အရိပ်မည်းများကဲ့သို့သာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အလွန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

တစ်မိနစ်ပင် မကြာမီ အချိန်အတွင်း လူသန်ကြီး ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် သတိလစ် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်မှ ရောက်လာသော လုံခြုံရေး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဆွန်ဖုန်းအား ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် မရဲတော့ဘဲ ဝိုင်းရံထားရုံသာ ပြုလုပ်ဝံ့ကြတော့သည်။

"ဘုရားရေ... အရမ်း မိုက်တာပဲ... ဘရုစ်လီ ဝင်စားတာလား..."

"မင်း ဘယ်နှစ်ချက် ကန်လိုက်တာလဲ... ငါကတော့ အရိပ်မည်း တစ်ခုပဲ မြင်လိုက်ပြီး အဲဒီလူတွေ အကုန်လုံး လွင့်ထွက်သွားတာပဲ... ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက အရိပ်မဲ့ ခြေကန်ချက်လား..."

"သူ့ကို ဆရာတင်ပြီး နောက်ဆိုရင် သူရဲကောင်းလို မိန်းမလှလေးတွေကို ကယ်တင်တဲ့ အလုပ် သွားလုပ်ရမယ် ထင်တယ်..."

"......"

ထွက်မပြေးဘဲ ရပ်ကြည့်နေကြသော လူများမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ သိုင်းပညာကို မြင်သောအခါ အချင်းချင်း တီးတိုး ဝေဖန် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

"ဘာလဲ... မင်းတို့ သတ္တိမရှိတော့ဘူးလား..." ဆွန်ဖုန်းက သူ့အား ဝိုင်းရံထားသော်လည်း ဝင်မတိုက်ရဲသော လုံခြုံရေးများကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ စောစောကတော့ လူအင်အား များပြားသဖြင့် ရဲတင်းနေကြသော်လည်း ယခု သူ၏ အစွမ်းကို မြင်သောအခါ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်ရွံ့နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့သော လူမိုက်များမှာ တစ်သက်လုံး အဆင့်နိမ့် လူမိုက်များ အဖြစ်သာ နေသွားရမည် ဖြစ်သည်။

"ဟွန်း... လူဆိုတာ ဘယ်လို နေရမယ်ဆိုတာ မင်းကို ငါ သင်ပေးမယ်..."

ကြမ်းတမ်းသော အသံကြီး တစ်ခုက လူအုပ်နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လုံခြုံရေးများ အားလုံးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

အရပ် ၁.၉ မီတာခန့် ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြွက်သားများ အပြည့်ရှိကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဓားခုတ်ရွကြီး တစ်ခု ရှိသော လူသန်ကြီး တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဘေးရှိ လုံခြုံရေးများက ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ "အစ်ကိုမြွေ..."

ထို အစ်ကိုမြွေ ဆိုသူက လုံခြုံရေးများကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းအား မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ပြဿနာ လာရှာတာလား..."

"အဲဒီလို ပြောလို့လည်း ရပါတယ်..." ဆွန်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သွားသေလိုက်တော့..."

အစ်ကိုမြွေ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤနေရာကို သူ လုံခြုံရေး ယူကတည်းက ပြဿနာ ရှာရဲသူ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ ပြဿနာ ရှာလျှင်တောင်မှ ယခုကဲ့သို့ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့် သတိလစ်သွားသည်အထိ တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးချေ။

အစ်ကိုမြွေမှာ ယခင်က နိုင်ငံတော် လက်ဝှေ့အသင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ဆုရရှိခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမား တောင့်တင်းပြီး အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လေ့ရှိသဖြင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေအောက် လောကတွင် နာမည်ကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ဟယ်... အစ်ကိုမြွေ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီ... သေချာတယ်... လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဟိုကောင်လေး ဆေးရုံရောက်သွားတော့မှာ..."

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုမြွေက တစ်ချိန်တုန်းက တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ လက်ဝှေ့ချန်ပီယံ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ငါကတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး... ခုနက လူငယ်လေးကလည်း ငါးယောက် ခြောက်ယောက်ကို ချက်ချင်း အလဲထိုးပစ်ခဲ့တာလေ... အစ်ကိုမြွေလည်း နိုင်ချင်မှ နိုင်မှာ..."

ဤနေရာသို့ လာရောက် အပန်းဖြေသူ အများစုမှာ ငွေကြေး ချမ်းသာသူများ ဖြစ်ကြရာ ယခုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို အခမဲ့ လက်ဝှေ့ပွဲ ကြည့်ရသကဲ့သို့ သဘောထားကာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ မကြာမီမှာပင် အခြား အထပ်များမှ လူများပါ ရောက်ရှိလာကြရာ လူတစ်ရာကျော်ခန့် ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုနေကြပြီး အချို့က အော်ဟစ် အားပေးနေကြလေသည်။

"ချစမ်း... သူ့ကို အသေချပစ်..."

"လာလာ... လောင်းကြေး ထပ်မယ်... အစ်ကိုမြွေ နိုင်ရင် ဆယ်ဆ လျော်မယ်..."

"ငါကတော့ ဟို ချောချောမိုက်မိုက် လူငယ်လေး နိုင်မယ်လို့ လောင်းတယ်..."

"ငါလည်း လောင်းမယ်... ငါလည်း လောင်းမယ်..."

"......"

ဤလူများမှာ တကယ်ကို ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်နိုင်ကြပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အစ်ကိုမြွေသည် အော်ဟစ်သံကြီး ပြုကာ ဆွန်ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ လေကို ခွင်းသွားသကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး သူ၏ အရပ်အမောင်း၊ ကြွက်သားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကြွက်သား ဘီလူးကြီး တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ အရပ်မှာလည်း ၁.၈ မီတာ ရှိသော်လည်း ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ကြည့်ရသည်မှာ အားနည်းသယောင် ဖြစ်နေသဖြင့် အချို့ အမျိုးသမီးများမှာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

အစ်ကိုမြွေ၏ လက်သီးမှာ အလွန် မြန်ဆန်ပြီး အားပါလှသည်။ ထို့အပြင် သူသည် အလွတ်သဘော ပြေးဝင်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခုခံကာကွယ်ရန်အတွက်ပါ အသင့်ပြင်ထားသေးသည်။ ဆွန်ဖုန်းက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ အလဲထိုးနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်ထားသဖြင့် သူကလည်း အထင်မသေးရဲချေ။

အစ်ကိုမြွေ၏ လက်သီးမှာ သာမန်လူများ အမြင်တွင် အလွန် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း ဆွန်ဖုန်း၏ အမြင်တွင်မူ ဘာမှ မဟုတ်ချေ။ သူသည် နေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ ကြီးမားလာသော လက်သီးကြီးကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"သူ ကြောက်ပြီး ငြိမ်သွားတာလား..."

"ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဘုန်း..."

တုံးတိုသော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းမှာ အရိုက်ခံရခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် အစ်ကိုမြွေ၏ ထိုးချလာသော လက်သီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

အစ်ကိုမြွေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ တောင်ကြီး တစ်တောင်ကို ထိုးမိလိုက်သကဲ့သို့ လုံးဝ ရွှေ့လျား၍ မရတော့သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်သီးမှ သံမဏိပြားကို ထိုးမိလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်မှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟဲဟဲ... အားနည်းလိုက်တာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် အားစိုက်၍ ညှစ်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံ တဖျောက်ဖျောက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အစ်ကိုမြွေ၏ မျက်နှာမှာ အနီရောင်မှ အဖြူရောင်၊ အဖြူရောင်မှ အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နဖူးမှ ချွေးစေးများပင် ပျံလာလေသည်။ သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း မနည်း အံကြိတ်၍ ထိန်းထားရလေသည်။

သူသည် လက်သီးကို ပြန်ရုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ မရချေ။ သူ၏ လက်သီးမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် အသေအချာ ဖမ်းဆုပ်ခံထားရပြီး လုံးဝ ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အစ်ကိုမြွေသာမက ဘေးမှ ကြည့်နေသူများပါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"ဘုရားရေ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဟင်... အသေအလဲ ချကြမယ်ဆို... သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းတွေ မြင်ရမယ်ဆို..."

အစ်ကိုမြွေသည် သူ၏ လက်သီးကို ပြန်ရုပ်၍ မရတော့သဖြင့် နာကျင်မှုကို အံတုကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ ဆွန်ဖုန်း၏ ပေါင်ကြားသို့ အားကုန် ကန်ချလိုက်လေသည်။ ဤလုပ်ရပ်မှာ အလွန် ယုတ်မာလှပေသည်။

ဤခြေကန်ချက်မှာ ဘေးလူများ အမြင်တွင် အလွန် မြန်ဆန်လှသော်လည်း ဆွန်ဖုန်းက သူ့ထက် ပို၍ မြန်ဆန်ပေသည်။ ဆွန်ဖုန်းသည်လည်း ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခြေထောက်များ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"ဂျွတ်..."

အသံနှင့်အတူ အရိုးကျိုးသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အား..."

ဆွန်ဖုန်းက အစ်ကိုမြွေ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ အစ်ကိုမြွေမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်မှာ ဆွန်ဖုန်း၏ ခြေကန်ချက်ကြောင့် ကျိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ပြဇာတ်ဆန်ဆန်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် အစ်ကိုမြွေအား အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်ပြီး အစ်ကိုမြွေမှာမူ ခြေထောက် ကျိုးသွားသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဘုရားရေ... အရမ်း မိုက်တာပဲ..."

"ဒါ... ခြေတစ်ချက် ကန်လိုက်တာနဲ့ တစ်ဖက်လူ အရိုးကျိုးသွားတယ်... ဒါက ရုပ်ရှင်ထဲက အတိုင်းပဲ... ဝမ်ဖေးဟုန် ဝင်စားတာလား..."

အစ်ကိုမြွေ ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းအား ဝိုင်းရံထားသော လုံခြုံရေး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ နောက်သို့ အလိုအလျောက် ဆုတ်သွားကြပြီး ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများကိုပင် ရဲရဲ မကြည့်ရဲတော့ချေ။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် ရွှေကိုင်း မျက်မှန် တပ်ထားသော ယဉ်ကျေးပျူငှာသည့် အသွင်အပြင်ရှိ အမျိုးသား တစ်ဦးသည် အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော လူသန်ကြီး နှစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထိုလူသန်ကြီး နှစ်ဦး၏ ခါးတွင် ဖောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ သူသာ မမှားလျှင် ထိုသူများ၏ ခါးတွင် သေနတ်များ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

"မန်နေဂျာဝမ်..."

လုံခြုံရေးများက ထိုမျက်မှန်တပ် အမျိုးသားကို မြင်သောအခါ အလွန် ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

လုံခြုံရေးများ၏ အခေါ်အဝေါ်ကို ကြားသောအခါ ဤမျက်မှန်တပ် အမျိုးသားမှာ ဟွေဟွမ် ကလပ်၏ အုပ်ချုပ်သူ မန်နေဂျာ ဖြစ်ပြီး တကယ့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း သိလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးများက မန်နေဂျာဝမ်အား အကြောင်းစုံ ရှင်းပြပြီးနောက် မန်နေဂျာဝမ်သည် ဆွန်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ မျက်နှာသေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆိုတော့... မင်းက ပြဿနာ လာရှာတာပေါ့လေ..."

မန်နေဂျာဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရသဖြင့် သူသည် တကယ့် အရေးပါသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူကလည်း လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ပြောလို့လည်း ရပါတယ်..."

"ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ..." မန်နေဂျာဝမ်၏ လေသံမှာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က ငါ့ကို အရင် လာစလို့... ငါက ပညာနည်းနည်း ပေးလိုက်တာပါ..."

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

မန်နေဂျာဝမ်သည် ဆွန်ဖုန်းမှာ အတော်လေး သိုင်းကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိထားသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသော လူများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ ကလပ်တွင် ပြဿနာ လာရှာသူ မည်သူမဆို မည်မျှပင် သိုင်းကျွမ်းကျင်စေကာမူ ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟွန်း... ဘယ်နေရာ ဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက မျက်မှန်တပ် အမျိုးသားနှင့် စကားဆက်မပြောချင်တော့သဖြင့် လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်းက ဤမျှ မောက်မာနေသည်ကို မြင်သောအခါ မန်နေဂျာဝမ်၏ နောက်မှ လူသန်ကြီး နှစ်ဦးက လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အများအပြား ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

"မလှုပ်နဲ့... ခေါင်းပေါ် လက်တင်ပြီး ထိုင်ချလိုက်..."

မကြာမီမှာပင် ဆွန်ဖုန်းသည် ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားမှုဖြင့် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် လူရှစ်ယောက် ကိုးယောက်ခန့်ကို သတိလစ်သည်အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ကိုမူ ခြေထောက် ကျိုးသည်အထိ လုပ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ရဲစခန်းသို့ ရောက်ပြီး နာရီဝက်ပင် မကြာမီ ဆွန်ဖုန်းမှာ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ မူလက ဆွန်ဖုန်း ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုမှာ အသေးအဖွဲ မဟုတ်သော်လည်း ငွေရှိလျှင် အရာရာ ဖြေရှင်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ရဲအရာရှိများကို ငွေကြေး အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်နှင့် အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ရဲအရာရှိ တစ်ယောက်က "နောက်တစ်ခါ ထပ်လာခဲ့ပါဦး" ဟုပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သေးရာ ဆွန်ဖုန်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။