အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) တစ်ကြမ်းပြင်လုံး အပြည့်ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းများ

"အေး... အာဖုန်း... မင်း ဘယ်မှ ထွက်မသွားနဲ့နော်... အိမ်မှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေ... ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်..."

ဖုန်းထဲမှ စုန်းကျဲက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆက်ပြောနေလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

ဆွန်ဖုန်းက စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

'ဒီစကားကို နားထောင်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနေရခက်နေတာလဲ...'

ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိလေသည်။

သံမဏိစက်ရုံသို့ ရောက်သောအခါ တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထုတ်လုပ်ရေး အပိုင်းများ အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ဝူမုန်ရှင်းအား မူပိုင်ခွင့် ကိုယ်စားလှယ် ကုမ္ပဏီမှတစ်ဆင့် အထူးသံမဏိ မူပိုင်ခွင့် လျှောက်ထားသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ဝူမုန်ရှင်းက လုပ်ငန်းစဉ်များ ချောမွေ့ကြောင်း၊ သို့သော် မူပိုင်ခွင့် ရရှိရန် အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ အမြန်ဆုံး အခြေအနေပင် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။

ပြည်တွင်းတွင် လျှောက်ထားပြီးပါက နိုင်ငံခြားရှိ ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံအချို့တွင်လည်း ထပ်မံ လျှောက်ထားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွန်ဖုန်းမှာ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်လှသည်ဟု ညည်းတွားလိုက်မိလေသည်။

သံမဏိစက်ရုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ယခင်က ငှားရမ်းထားသော သိုလှောင်ရုံဆီသို့ သွားကာ သံမဏိချောင်းနှင့် သံမဏိပြားများ ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် သံသတ္တုရိုင်း တန်ချိန် သောင်းချီ၍ ထပ်မံ ချထားပေးလိုက်လေသည်။

ဤကိစ္စကို ဆွန်ဖုန်းသည် အချိန်ကာလ တစ်ခုခြားတိုင်း သွားရောက် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

ထိုသိုလှောင်ရုံအတွက် ဆွန်ဖုန်းသည် မည်သည့် အလုပ်သမားကိုမျှ ငှားရမ်းထားခြင်း မရှိသလို လုံခြုံရေးကိုပင် မငှားထားချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အခြားသူများ သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

စုန်းကျဲနှင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်ထားသော သံသတ္တုရိုင်း တန်ချိန် ၅ သန်းအနက် လက်ရှိတွင် တန်ချိန် ၂ သန်းကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ ဆွစ်ဇာလန် ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင်လည်း ယွမ်ငွေ ဘီလီယံချီ၍ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် အတော်လေး အင်အားတောင့်တင်းလာစေပြီး မကြာမီ အချိန်အတွင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အကြီးကြီးများ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ကျန်ရှိနေသေးသော တန်ချိန် ၃ သန်းကိုမူ တစ်ဆင့်ချင်းစီ ဆက်လက် လွှဲပြောင်းပေးရမည် ဖြစ်ပြီး အားလုံး ပြီးစီးရန် နောက်ထပ် နှစ်လခန့် ကြာမြင့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

'ငါ့လက်ထဲမှာ သံသတ္တုရိုင်း တန်ချိန် သန်း ၃၀ တောင် ကျန်နေသေးတယ်... ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းထုတ်ရမလဲ...'

ဆွန်ဖုန်းသည် ဖာရာရီ ပြိုင်ကားကို မောင်းနှင်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိလေသည်။

ယခုအခါတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် သတ္တုခိုးတူးရန် လွယ်ကူသော်လည်း ပြန်လည် ရောင်းချရန် ခက်ခဲသည် ဟူသော စကားကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ဤစကားကိုသာ အခြားသူများ ကြားသွားပါက သူ့အား ဝိုင်းဝန်း ရိုက်နှက်ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စုန်းကျဲ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဗီလာအိမ်ကြီး၏ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် စိမ်းလန်းသော အရောင်အသွေးနှင့် အရည်အသွေး အမျိုးမျိုးရှိသည့် ကျောက်စိမ်းများကို မြေကြီးပေါ်တွင် အပြည့် ချထားလေသည်။

အရေအတွက် အလွန် များပြားလှသဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင်ပင် တင်၍ မဆံ့တော့ချေ။

သို့သော် ဆွန်ဖုန်းသည် သတိထား၍ ကျောက်စိမ်း အားလုံးကို ထုတ်မပြခဲ့ချေ။

ဤကျောက်စိမ်း သတ္တုကြောမှ ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း အတုံး ၂၀၊ ရေခဲရည် ကျောက်စိမ်း ၁၀ တုံးနှင့် အခြားသော ရေဟောင်း၊ ရွှေကြိုး၊ ပဲစိမ်း၊ ဆီစိမ်း စသည့် အရည်အသွေး အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းတုံး ရာချီ၍ ရရှိခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆွန်ဖုန်းသည် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ၅ တုံးနှင့် ရေခဲရည် ကျောက်စိမ်း ၂ တုံးကိုသာ ထုတ်ထားပြီး ကျန်ရှိသော တန်ဖိုး သိပ်မကြီးသည့် ကျောက်စိမ်းများကိုသာ အားလုံး ထုတ်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝါး... ဘုရားရေ... တစ်ကြမ်းပြင်လုံး ကျောက်စိမ်းတွေချည်းပဲ..."

စုန်းကျဲသည် မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အပြည့်ရှိနေသော အရွယ်အစားနှင့် အရည်အသွေး အမျိုးမျိုးရှိသည့် ကျောက်စိမ်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

မူလက ဆွန်ဖုန်း ဖုန်းထဲတွင် ကီလိုဂရမ် ရာချီ ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က နောက်ပြောင်နေခြင်းဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

စုန်းကျဲသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း တစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချစ်သူကို ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ မှန်ဘီလူး တစ်ခုကို ထုတ်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေး ကြည့်ရှုလေတော့သည်။

"လခွီး... ဒီအရည်အသွေး... ဒီအရွယ်အစားနဲ့ဆိုရင် ဒီတစ်တုံးတည်းတင် ယွမ်သန်း ၂၀ လောက် တန်တယ်... အမလေး... ဟိုဘက်မှာလည်း ၄ တုံးတောင် ရှိသေးတယ်... ဒီ ၅ တုံးတည်းတင် ယွမ်သန်း ၁၀၀... အာ မဟုတ်ဘူး... ယွမ်သန်း ၁၀၀ ကျော်လောက် ရနိုင်တယ်..."

စုန်းကျဲ၏ နဖူးမှ ချွေးများပင် ထွက်လာလေသည်။ သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းလော သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းကြောင့်လော ဆိုသည်ကိုမူ မသိနိုင်ချေ။

"ဟိုဘက်မှာ ရေခဲရည် ၂ တုံး ရှိသေးတယ်... သွားကြည့်လိုက်ဦး..."

ဆွန်ဖုန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်ကို သောက်ရင်း ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရေခဲရည်..."

စုန်းကျဲသည် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း တစ်တုံးကို လက်မှ ကိုင်ထားရင်း ရေခဲရည် ကျောက်စိမ်း နှစ်တုံးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်လေတော့သည်။

"ဒီရေခဲရည် နှစ်တုံးက ယွမ်သန်းနဲ့ချီပြီး တန်လောက်တယ်... ဒီလောက် အရွယ်အစား အကြီးကြီးဆိုတော့ လက်ဝတ်ရတနာ ခြောက်စုံ ခုနစ်စုံလောက် လုပ်လို့ ရတယ်..."

စုန်းကျဲသည် ထိုရေခဲရည် ကျောက်စိမ်း နှစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ရူးသွပ်မတတ် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် တီးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။

ဤဖန်သားရည်နှင့် ရေခဲရည် ကျောက်စိမ်း ၇ တုံးတည်းနှင့်ပင် ယွမ်သန်း ၂၀၀ ကျော်ခန့် ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မြေကြီးပေါ်ရှိ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး၊ အရည်အသွေး အမျိုးမျိုးရှိသော အခြား ကျောက်စိမ်း ရာချီ၍ ရှိနေသေးရာ မည်မျှအထိ ရနိုင်မည်ကို ဆွန်ဖုန်းပင် မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ကျောက်စိမ်းများ အကြောင်းကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း ငွေအများကြီး ရမည်ဆိုတာကိုတော့ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

"ဆွန်ဖုန်း... ဒီလောက်များတဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေက အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်စိမ်း သတ္တုကြော တစ်ခုစာလောက်ကို ရှိနေတာပဲ... မင်း ဒါတွေကို ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရလာတာလဲ... ကျောက်စိမ်း တူးဖော်ရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခုခုကိုများ သွားပြီး ဓားပြတိုက်လာတာလား..."

စုန်းကျဲသည် ရေခဲရည် ကျောက်စိမ်း တစ်တုံးကို ပိုက်ထားပြီး လက်မှပင် မချချင်တော့ဘဲ ဆွန်ဖုန်း၏ ဘေးသို့ သွားထိုင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုစုန်း... ကျွန်တော့်မှာ လမ်းကြောင်းတွေ ရှိပါတယ်... ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဓားပြတိုက်လာတာလည်း မဟုတ်ဘူး... ခိုးလာတာလည်း မဟုတ်ဘူး... ဇာစ်မြစ်က လုံးဝ အန္တရာယ်ကင်းတယ်ဆိုတာ စိတ်ချပါ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် စုန်းကျဲ ဤသို့မေးမြန်းလာသည်ကို တွေ့သောအခါ စုန်းကျဲအား စိတ်မပူစေရန် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

စုန်းကျဲမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဖောက်သည်ကြီး ဖြစ်ရာ စုန်းကျဲကသာ မဝယ်ယူပါက သူ ဤမျှ ရဲရဲတင်းတင်း ထုတ်ရောင်းရဲမည် မဟုတ်ချေ။

"မှောင်ခို ကူးလာတာများလား..."

စုန်းကျဲ ဆိုသည်မှာ သာမန်လူ တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

သူ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော အတွေ့အကြုံများမှာ ဆွန်ဖုန်း လျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းခရီးထက်ပင် ပို၍ များပြားလှရာ ဆွန်ဖုန်း၏ စကားများကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ခါးသက်စွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ အခြားသူများကို ရှင်းပြရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ဝယ်ယူသူများ အနေဖြင့်လည်း ဇာစ်မြစ် မသေချာပါက ပြဿနာတက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထား ဝယ်ယူရမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုစုန်း... အရင်တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် ရောင်းပေးခဲ့တဲ့ သန္တာနီပင်တွေရော ဘာပြဿနာ တက်သေးလို့လဲ... ဇာစ်မြစ် မသေချာဘူးဆိုရင်တောင်မှ ဘယ်သူမှ လိုက်စစ်ဆေးလို့ မရနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံရဲတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ရေအောက်ကြမ်းပြင်မှ ကိုယ်တိုင် တူးဖော်လာသော သန္တာနီများကို အခြားသူများက မည်သို့ လိုက်လံ စစ်ဆေးနိုင်မည်နည်း။

"ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်..."

စုန်းကျဲသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ယခင်က စုန်းကျဲသည် ဆွန်ဖုန်းကို အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဟုသာ မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်များမှာ ရှားပါးလှပေသည်။

သို့သော် ယခု မြေကြီးပေါ် အပြည့်ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆွန်ဖုန်းကို အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့လေသည်။

လက်ရှိတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် သူ့အတွက် ပဟေဠိဆန်သော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သံသတ္တုရိုင်းများကိုလည်း ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သလို သန္တာနီများကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် ဤမျှ များပြားလှသော ကျောက်စိမ်းများကိုပါ ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

မြေအောက်ခန်း တစ်ကြမ်းပြင်လုံးရှိ ကျောက်စိမ်းများ အားလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ်ငွေ ဘီလီယံကျော်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

စုန်းကျဲသည် ဆွန်ဖုန်း၏ နောက်ခံကို ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာလေသည်။

"ဒီလောက်များတဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေကို အချိန်တိုအတွင်း ငါ တစ်ယောက်တည်း ဝယ်ဖို့ မလွယ်ဘူး... ဒီလိုလုပ်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဒီဖန်သားရည် ၅ တုံးနဲ့ ရေခဲရည် ၂ တုံးကိုပဲ အရင် ဝယ်လိုက်မယ်... ပြီးတော့ တခြား အရည်အသွေးရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်း အတုံး ၃၀ လောက် ထပ်ရွေးလိုက်မယ်... မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... မင်းဆီက သံသတ္တုရိုင်း တန်ချိန် ၅ သန်း ဝယ်ထားရလို့ အခု ငါ့လက်ထဲမှာ ငွေ သိပ်မရွှင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်..."

စုန်းကျဲက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းများ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဝယ်ယူသွားချင်သော်လည်း ငွေကြေး အခက်အခဲကြောင့် မတတ်နိုင်ချေ။ ထိုသို့သာ ဝယ်ယူနိုင်ပါက သူ၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာဆိုင်မှ လေလံပွဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျင်းပနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ဝယ်ယူသွားမည့် ဖန်သားရည် ၅ တုံးနှင့် အရွယ်အစားကြီးမားသော ရေခဲရည် ၂ တုံးနှင့်ပင် ကြီးမားသော လေလံပွဲကြီး တစ်ခုကို ကောင်းစွာ ကျင်းပနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

စုန်းကျဲ အနေဖြင့် ဤမျှ များပြားသော ကျောက်စိမ်းများကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကျောက်စိမ်းများမှာ ကျောက်စိမ်း သတ္တုကြော တစ်ခုလုံးစာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့နောက် စုန်းကျဲသည် အရည်အသွေး အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းတုံး ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ထပ်မံ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ယခင်က ဖန်သားရည်နှင့် ရေခဲရည် ၇ တုံး အပါအဝင် စုစုပေါင်း ယွမ်သန်း ၃၀၀ ဖိုး ဝယ်ယူသွားခဲ့လေသည်။

သေချာသည်မှာ စုန်းကျဲ အနေဖြင့် ဤကျောက်စိမ်းများကို လက်ဝတ်ရတနာများအဖြစ် ပြုပြင် ဖန်တီး၍ ပြန်လည် ရောင်းချပါက ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းမှစ၍ ထိုထက်မက အမြတ်အစွန်းများ ရရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ငွေကြေး ဆိုသည်မှာ အတူတကွ ရှာဖွေမှသာ အောင်မြင်ကြီးပွားနိုင်မည် ဆိုသည့် သဘောတရားကို ဆွန်ဖုန်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် စုန်းကျဲအား ရောင်းချရာတွင် ပြင်ပ ပေါက်ဈေးထက် အနည်းငယ် လျှော့၍ ရောင်းချပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန်းကျဲသည် ကျောက်စိမ်းများကို ပိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြန်သွားလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့လည်း ယွမ်သန်း ၃၀၀ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အလွန် ကျေနပ်စရာကောင်းသော အရောင်းအဝယ် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

"ကျောက်စိမ်းတွေက ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးရှိမယ်လို့ တကယ် မထင်ထားဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းသည် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသေးသော ကျောက်စိမ်းများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းသပ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းများ အားလုံးကို သိုလှောင်ရုံ စနစ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဆီသို့ နောက်တစ်လှမ်း နီးကပ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် နိုင်ငံခြားသို့ သွားရောက် စီးပွားရေး ချဲ့ထွင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လိုက်လေတော့သည်။