အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇) လေလံပွဲ

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဟယ်မင်ယီနှင့်အတူ ကုန်တိုက်သို့ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အလှကုန်များ၊ အဝတ်အစားများနှင့် လက်ကိုင်အိတ်များ မဝယ်တော့ဘဲ ကလေး အဝတ်အစားများ၊ သေးခံများ၊ နို့မှုန့်များနှင့် ကလေးတွန်းလှည်းများ စသည်တို့ကိုသာ ဝယ်ယူနေလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း လက်တစ်ဖက်က ကလေး အဝတ်အစား အိတ်များကို ဆွဲထားပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်က သေးခံအိတ်များကို ဆွဲကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"အို... ကျွန်တော့်ရဲ့ သခင်မလေးရယ်... ကလေးမွေးဖို့ နောက်ထပ် ခြောက်လတောင် လိုသေးတာကို ဒီလောက် အစောကြီး ဝယ်ထားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ... ပြီးတော့ မင်းလည်း ကနေဒါကို ပြောင်းလာတော့မှာကို ဒီပစ္စည်းတွေ အကုန် သယ်သွားမလို့လား..."

"ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာ ကောင်းတာပေါ့... နောက်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ ဒီကို ပြန်လာလည်ဦးမှာပဲလေ... အစောကြီး ပြင်ဆင်ထားတာ မကောင်းဘူးလား..." ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်း၏ ညည်းတွားသံကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ဝယ်ယူနေလေသည်။

"......"

"ကလေးက ယောကျ်ားလေးလား၊ မိန်းကလေးလား ဆိုတာတောင် မသိရသေးဘဲနဲ့ အဝတ်တွေ ဝယ်နေပြီ... မင်း ဘယ်လို တွေးနေတာလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဆက်လက် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။ မိမိ၏ ချစ်သူမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် လက္ခဏာ တစ်ခုခု ခံစားနေရပြီး ဉာဏ်ရည်ပါ ကျဆင်းသွားသလားဟု သူ ထင်မှတ်မိလေသည်။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ... ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို သတိမထားမိပါလိမ့်... လာ... သွားရအောင်... မိန်းကလေး အဝတ်တွေပါ ထပ်သွားဝယ်မယ်..."

ဟယ်မင်ယီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲ၍ စောစောက ဆိုင်ဘက်သို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။

"လခွီး... ငါ ဘာလို့ ပါးစပ် သွားရွနေပါလိမ့်..." ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားလေတော့သည်။

ဆိုင်ထဲတွင် ဟယ်မင်ယီက သီချင်းလေး ညည်းကာ အဝတ်အစားများကို ရွေးချယ်နေစဉ် ဆွန်ဖုန်းကမူ နောက်ဆုံးတွင် နားနေရန် နေရာလေးတစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဆွန်ဖုန်း၏ ဖုန်းမြည်လာရာ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုန်းကျဲ ထံမှ ဖုန်းဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဟယ်လို အစ်ကိုစုန်း... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲဗျ..."

"ဟား ဟား... အဆက်အသွယ် မလုပ်ဖြစ်တာ ကြာပြီနော်... မင်း ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကနေဒါကို ပြောင်းသွားပြီး စီးပွားရေး သွားလုပ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... အခု ပြန်ရောက်နေတာတောင် အစ်ကိုကြီးဆီ လာမလည်ဘူးလား..." ဖုန်းထဲမှ စုန်းကျဲ၏ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အဲဒါကြောင့်မလို့... ကျွန်တော်လည်း နောက်ရက်နည်းနည်းနေရင် အစ်ကိုကြီးဆီ သွားလည်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ... ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး ကျောက်စိမ်းတွေ၊ အပြာနဲ့အဖြူစပ် ကြွေထည်တွေ၊ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေ ထပ်ယူဦးမလားလို့ မေးမလို့..." ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"လာလည်လို့ ရပါတယ်ကွာ... ဒါပေမယ့် မင်းဆီက ကျောက်စိမ်းတွေကိုတော့ အစ်ကို တကယ် လက်မခံနိုင်တော့ဘူး... အရင်တစ်ခေါက်က မင်းဆီက ဝယ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်း တုံးနှစ်ဆယ်လောက်ကို မကြာသေးခင်ကမှ ရောင်းလို့ ကုန်သွားတာ..."

စုန်းကျဲက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ အိမ်တွင် ကျောက်စိမ်း ရာပေါင်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။

"အော်... ဒီလိုလား..."

ဆွန်ဖုန်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။ မိမိ လက်ဝယ်ရှိ ကျောက်စိမ်း ရာပေါင်းများစွာ၊ အပြာနှင့်အဖြူစပ် ကြွေထည် ရာကျော်နှင့် သင်္ဘောပျက်ထဲမှ ရရှိခဲ့သော ရွှေငွေ ကျောက်မျက်ရတနာ သေတ္တာ အနည်းငယ်ကို စုန်းကျဲထံတွင် ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စုန်းကျဲက ယခုအချိန်တွင် လက်မခံနိုင်သေးဟု ဆိုလာလေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် စုန်းကျဲက စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီလေးဆွန်... ဒီလိုလုပ်... အစ်ကိုက သန်ဘက်ခါကျရင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လေလံပွဲ တစ်ခု ကျင်းပဖို့ ရှိတယ်... အကယ်လို့ မင်း ပစ္စည်းတွေ ရောင်းချင်တယ် ဆိုရင် အဲဒီ လေလံပွဲကနေ တစ်ဆင့် ရောင်းလို့ ရတယ်လေ... ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက် ရောင်းရမလဲ၊ ဈေးဘယ်လောက် ရမလဲ ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်... အော် ဒါနဲ့... အစ်ကို့ရဲ့ လေလံပွဲက ကော်မရှင်ခ ၅ ရာခိုင်နှုန်းတော့ ဖြတ်မယ်နော်..."

ဆွန်ဖုန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်... ဒါဆို မနက်ဖြန် ကျွန်တော် လာခဲ့မယ်... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ထမင်းအတူတူ စားကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... အစ်ကို စောင့်နေမယ်..."

ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် မနက်ဖြန် ဟိုင်ထျန်း မြို့သို့ တစ်ရက် သွားမည့် အကြောင်းကို ဟယ်မင်ယီအား ပြောပြလိုက်လေသည်။ သို့သော် ထိုကောင်မလေးကလည်း အတင်း လိုက်မည်ဟု ပူဆာလေတော့သည်။ လေလံပွဲ သွားမည်ဟု ကြားသောအခါ ဟွမ်ကျားချန်းကိုပါ အဖော်စပ်ကာ ခေါ်သွားရန် စီစဉ်လေတော့သည်။

ဆွန်ဖုန်းကလည်း မငြင်းဆန်တော့ဘဲ အတူတူ သွားပြီး အပျော်အပါး သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် ဆွန်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း လေလံပွဲ ဆိုသည်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးရာ မည်သို့နေမည်ကို မသိသေးချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ၅ တုံးနှင့် အပြာနှင့်အဖြူစပ် ကြွေထည် ၁၀ ခုကို လေလံပွဲတွင် ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။ ယခင်က ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ တူးဖော်ရရှိခဲ့သော ကျောက်စိမ်းကြောတွင် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း အတုံး ၂၀ နှင့် ရေခဲသားရည် ကျောက်စိမ်း ၁၀ တုံး ပါဝင်ခဲ့သည်။

ယခင်က စုန်းကျဲအား ဖန်သားရည် ၅ တုံး၊ ရေခဲသားရည် ၂ တုံးနှင့် အရည်အသွေး အလတ်စား ကျောက်စိမ်း အတုံး နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ရောင်းချခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ဆွန်ဖုန်းထံ၌ ကျောက်စိမ်း ရာပေါင်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးလေသည်။

ယခု ဖန်သားရည် ၅ တုံးကို လေလံပွဲတွင် ရောင်းချပါက ဖန်သားရည် ၁၀ တုံးနှင့် ရေခဲသားရည် ၈ တုံး အပြင် အခြားသော ကျောက်စိမ်း အတုံး သုံးရာကျော် ကျန်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ များပြားသော ကျောက်စိမ်းများကို ဆွန်ဖုန်း အနေဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ရောင်းချနိုင်ပေမည်။

အပြာနှင့်အဖြူစပ် ကြွေထည် အခု တစ်ရာကျော်ကိုလည်း ထိုနည်းတူပင် အသုတ်လိုက် ခွဲ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၁၀ ခုသာ ယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဖာရာရီ ကားဖြင့် ဟယ်မင်ယီကို တင်လာခဲ့ပြီး ဟွမ်ကျားချန်းက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကားဖြင့် လိုက်ပါလာရာ သူတို့ သုံးဦးသည် ဟိုင်ထျန်းမြို့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဟိုင်ထျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး စုန်းကျဲက စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြိုနေလေသည်။

စားသောက်ဆိုင်ရှိ သီးသန့်ခန်း တစ်ခန်း အတွင်းတွင်...

"ဟား ဟား... ညီလေးဆွန်... နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပဲ... အို... မင်ယီလည်း ပါလာတာကိုး..." စုန်းကျဲသည် နေရာမှ ထကာ ဆွန်ဖုန်းကို ဖက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဟယ်မင်ယီနှင့် ဟွမ်ကျားချန်းတို့ကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ညီမလေးဟွမ်လည်း ပါလာတာကိုး..." စုန်းကျဲက ဟွမ်ကျားချန်းကို အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဟယ်မင်ယီ၊ ဟွမ်ကျားချန်းနှင့် စုန်းကျဲတို့ အားလုံးမှာ ဟိုင်ထျန်းမြို့မှ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားသမီးများ ဖြစ်ကြရာ အချင်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိကြသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုစုန်း မင်္ဂလာပါ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..." ဟွမ်ကျားချန်းက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"လာ လာ လာ... ထိုင်ကြ... စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောကြတာပေါ့..." ဆွန်ဖုန်းက ဝင်ထိုင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပြီ..."

"ညီလေးဆွန်... မင်းက သိပ်မကြာခင်မှာ အဖေ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတော့... ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ..."

စုန်းကျဲက ဟယ်မင်ယီ၏ လေးလကျော် ကိုယ်ဝန်ဖြင့် ဖောင်းမို့နေသော ဗိုက်ကလေးကို ကြည့်ကာ ဆွန်ဖုန်းအား ဝမ်းသာအားရ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ... အဲဒါ သူ့ဘာသာ ကလေးလိုချင်တယ်လို့ ပူဆာနေလို့လေ... စောစော အိမ်ထောင်ကျ၊ စောစော ကလေးရတာ ပိုကောင်းတာပေါ့ဗျာ..."

ဆွန်ဖုန်းက သွားဖြဲကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး 'ဒါတွေ အကုန်လုံး နင် ငါ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့လို့လေ' ဟု စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ဆဲလိုက်မိလေသည်။

သူတို့ လေးဦးသည် ထမင်းစားရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြရာ တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ထမင်းစား ပြီးစီးသွားကြလေသည်။

"ဒါနဲ့ ညီလေးဆွန်... ဒီတစ်ခေါက် မင်း ဘာပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့လဲ... မနက်ဖြန် ကျင်းပမယ့် လေလံပွဲကို အစ်ကို ခြောက်လတိတိ အချိန်ယူပြီး ပြင်ဆင်ထားတာနော်... မနက်ဖြန်ဆိုရင် မျက်နှာကြီးပိုင်း အတော်များများ လာကြလိမ့်မယ်... အရင်တစ်ခေါက်က မင်းဆီက ဝယ်ထားတဲ့ ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်းထဲက တစ်တုံးကိုတောင် မနက်ဖြန် လေလံပွဲမှာ တင်ရောင်းဦးမှာ..." စုန်းကျဲက မေးလိုက်လေသည်။

"အများကြီးတော့ မယူလာပါဘူး... ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ၅ တုံးနဲ့ အပြာနဲ့အဖြူစပ် ကြွေထည် ၁၀ ခုလောက်ပဲ ယူလာခဲ့တာပါ..." ဆွန်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဖြေလိုက်လေသည်။

"လခွီး... ဖန်သားရည်တို့ ကြွေထည်တို့ အများကြီး ယူလာတာကိုများ နည်းသေးတယ်လို့ ပြောနေသေးတယ်..." စုန်းကျဲက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟူး... ငါသာ ငွေအင်အား လုံလောက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို ဝယ်လိုက်မှာပဲ..." စုန်းကျဲက ဆွန်ဖုန်းကို အားကျသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟား ဟား... အစ်ကိုကြီး ငွေအင်အား တောင့်တင်းလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေပါ့မယ်ဗျာ... ကျွန်တော့် အိမ်မှာ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်ဗျ..."

ဆွန်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်လည်း သူ၏ အိမ်တွင် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် သူ လက်ရှိတွင် ငွေကြေး မလိုအပ်သဖြင့် အလျင်စလို ရောင်းချရန် မလိုပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်း ကနေဒါကို သွားပြီး ဘာစီးပွားရေး လုပ်တာလဲ..." စုန်းကျဲက သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းကို စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။

"သတ္တုတွင်း စီးပွားရေး လုပ်ငန်းပါ... ပြီးခဲ့တဲ့ လကပဲ သံသတ္တုကြော တစ်ခု တွေ့ထားလို့ အခု စတင် တူးဖော်နေပြီ..."

"ပမာဏ ဘယ်လောက်လောက် ရှိလဲ..." စုန်းကျဲက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။ ဆွန်ဖုန်းက သံသတ္တုတွင်း လုပ်ငန်းတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်စွမ်း ရှိပြီး သတ္တုတွင်း တစ်ခုကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ စတင် တူးဖော်နေပြီဆိုတော့ သတ္တုကြော တစ်ခု ရှာတွေ့ရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ မည်သည့် နေရာတွင်မဆို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"တန်ချိန် သန်း ၉၀ လောက်တော့ ရှိတယ်..." ဆွန်ဖုန်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ ဖြေလိုက်လေသည်။

"လခွီး... သူဌေးကြီး... ကျွန်တော့်ကို လက်ခံပေးပါဗျာ..."

စုန်းကျဲသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒူးထောက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားလေသည်။ တန်ချိန် သန်း ၉၀ ဆိုသည်မှာ မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ ငွေကြေး အမြောက်အမြားပင် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ သူလုပ်ကိုင်နေသော စီးပွားရေး လုပ်ငန်း အားလုံး ပေါင်းလျှင်တောင်မှ ဆွန်ဖုန်း၏ သံသတ္တုတွင်း တစ်ခုကိုပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဝါး... အရမ်း မိုက်တာပဲ..." ဘေးရှိ ဟွမ်ကျားချန်းမှာလည်း ဆွန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အလွန် အံ့ဩသွားလေသည်။

"ကိုကို အရမ်း တော်တာပဲ..." ဟယ်မင်ယီကလည်း အလွန် ရှားပါးစွာဖြင့် ဆွန်ဖုန်းကို ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေတော့သည်။