အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈) ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ

ထမင်းစားပြီးနောက် စုန်းကျဲမှာ အလုပ်ကိစ္စများ ရှိသဖြင့် ထွက်သွားရာ ဆွန်ဖုန်းသည် ဟယ်မင်ယီနှင့် ဟွမ်ကျားချန်းတို့နှင့်အတူ ဟိုင်ထျန်းမြို့ထဲတွင် လည်ပတ်ကြလေသည်။ ဤမြို့မှာ ဟယ်မင်ယီနှင့် ဟွမ်ကျားချန်းတို့၏ ဇာတိမြို့ ဖြစ်ရာ သူတို့ နောက်သို့ လိုက်၍ ပျော်ပါးရုံသာ ရှိလေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် စုန်းကျဲ၏ ကျောက်မျက်ရတနာ လုပ်ငန်းမှ ကြီးမှူးကျင်းပသော လေလံပွဲ စတင်လေတော့သည်။

မနေ့ကတည်းက ဆွန်ဖုန်းသည် သူ ယူလာသော ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ၅ တုံးနှင့် အပြာနှင့်အဖြူစပ် ကြွေထည် ၁၀ ခုကို စုန်းကျဲအား အကဲဖြတ်ရန်နှင့် လေလံပွဲတွင် ရောင်းချပေးရန် အပ်နှံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဆွန်ဖုန်း လာရောက်ရခြင်းမှာ လေလံပွဲကို ကြည့်ရှုလေ့လာပြီး အပျော်အပါး လာရောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လေလံပွဲ ကျင်းပရာ နေရာမှာ စုန်းကျဲ၏ ကျောက်မျက်ရတနာ ကုမ္ပဏီ ရုံးချုပ်တွင် ဖြစ်ပြီး ခန်းမကြီးကို အလွန် ခမ်းနားစွာ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ အထပ် နှစ်ထပ် ပါဝင်ပြီး ပထမထပ်မှာ သာမန် ထိုင်ခုံများ ဖြစ်ကာ ဒုတိယထပ်မှာ VIP ထိုင်ခုံများ ဖြစ်သည်။ ပထမထပ်တွင် လူတစ်ရာကျော် ထိုင်နိုင်ပြီး ဒုတိယထပ်တွင် VIP ထိုင်ခုံ နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။

သေချာသည်မှာ ဆွန်ဖုန်းသည် ဒုတိယထပ်ရှိ VIP ထိုင်ခုံ တစ်ခုတွင် နေရာရထားလေသည်။

ယခုအခါ ပထမထပ်တွင် လူများ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဒုတိယထပ်တွင်လည်း နေရာ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့လေသည်။ စုန်းကျဲ ကျင်းပသော ဤလေလံပွဲသို့ လူအများအပြား လာရောက်ကြကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဆွန်ဖုန်း၊ ဟယ်မင်ယီနှင့် ဟွမ်ကျားချန်းတို့သည် အလယ်ဗဟိုနှင့် နီးသော VIP ထိုင်ခုံ တစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ဖရဲစေ့များ စားရင်း၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စကားပြောနေကြလေသည်။ လေလံပွဲ စတင်ရန် ဆယ်မိနစ်ခန့် လိုသေးသည်။

"ညီမလေးမင်ယီ၊ ညီမလေးဟွမ်... ဒီကို ရောက်နေကြတာပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက မိန်းကလေး နှစ်ဦးနှင့် နောက်ပြောင်နေစဉ် နူးညံ့ချိုသာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လူကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် သင်းပျံ့သော ရနံ့လေး တစ်ခုက ဆွန်ဖုန်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အရင် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းလက်တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် ဖြူစင်သော သွားတန်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မိန်းမချောလေး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နွေဦးရေပြင်လို ကြည်လင်နေပြီး ဆံနွယ်များက ပခုံးပေါ်တွင် ကျဆင်းနေသည်။ သွယ်လျလှပသော လက်ချောင်းများ၊ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပြုံးလိုက်တိုင်း လူကို ရင်ခုန်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သူမသည် ခရမ်းရောင် ပိုးသား ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်ဟိုက်နေသဖြင့် ဖွံ့ထွားသော အလှတရားကို အထင်းသား မြင်တွေ့နေရသည်။ ကြာပန်းကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာ၊ မက်မွန်ပွင့်ထက်ပင် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော မျက်လုံးများ၊ နှင်းလို ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် အနည်းငယ် ကော့တက်နေသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တကယ့်ကို ကျက်သရေ ရှိလှသော မိန်းမချောလေး၊ လူကို စွဲမက်စေနိုင်သော နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါး ဖြစ်နေလေသည်။ ငြိမ်သက်နေချိန်တွင် ကျက်သရေ ရှိပြီး လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

"အာ... အစ်မ ရှန်ကွမ် ပါလား..."

ဟယ်မင်ယီနှင့် ဟွမ်ကျားချန်းတို့က ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာကြလေသည်။

"အစ်မ ရှန်ကွမ်... အစ်မက နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းသွားတက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်နေတာလဲ..."

ဟယ်မင်ယီက ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ ဆိုသော ထိုအလှလေးနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးပုံရပြီး အပြေးအလွှား သွားရောက် ဖက်လိုက်လေသည်။

ဟွမ်ကျားချန်းကလည်း ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ၏ လက်ကို ဆွဲကာ နှုတ်ဆက်လေသည်။

"အစ်မ ကျောင်းပြီးသွားပြီလေ... ပြီးခဲ့တဲ့ လကမှ ပြန်ရောက်တာ... ငါတို့ မတွေ့ရတာ ၃ နှစ်တောင် ရှိပြီနော်... နင်တို့ကို အရမ်း လွမ်းနေတာ... ဒါပေမယ့် အစ်မ ပြန်ရောက်တော့ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဟိုင်ထျန်းမြို့မှာ မရှိကြဘူး... နင်တို့ဆီ လာလည်မလို့ စိတ်ကူးထားတာ..."

ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဟိုင်ယန် မြို့မှာ ရောက်နေကြတာပါ..."

ဟွမ်ကျားချန်းက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဟင်... မင်ယီ... နင် အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား... ကလေးတောင် ရနေပြီပေါ့..."

မကြာမီမှာပင် ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီသည် ဖောင်းမို့နေသော ဟယ်မင်ယီ၏ ဗိုက်ကလေးကို သတိထားမိသွားပြီး အံ့ဩစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"အဟမ်း... မကြာခင်ပါပဲ... ဟိုကောင်က ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူလေ..."

ဟယ်မင်ယီက ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖရဲစေ့ စားနေသော ဆွန်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ညုတုတု အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အော်..."

ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီက ဆွန်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာသေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော် ဆွန်ဖုန်း ပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီနှင့် ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီတို့ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသဖြင့် အနီးသို့ သွားရောက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ ပါ..."

ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီက ယဉ်ကျေးစွာပင် ဆွန်ဖုန်းနှင့် လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် မိန်းကလေး သုံးဦးသည် တစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကာ တီးတိုး စကားပြောနေကြသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းလည်း အနီးသို့ သွားရန် အနေရခက်နေလေသည်။

စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လေလံပွဲ စတင်ခါနီးတွင် ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီသည် သူမ၏ VIP ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားလေသည်။

"ဟေး... အဲဒီ ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။ ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ၏ အလှမှာ ဟယ်မင်ယီနှင့် ဟွမ်ကျားချန်းတို့ထက်ပင် အနည်းငယ် သာလွန်ပြီး လူကို ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်စေနိုင်လောက်အောင် လှပကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိလေသည်။

"သူကလား... ကျွန်မရဲ့ အစ်မရင်းလို ခင်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းလေ... ဟိုင်ထျန်းမြို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် အလှမယ် လို့တောင် နာမည်ကြီးတာ..."

ဟယ်မင်ယီက ဖြေလိုက်လေသည်။

"အော်... တကယ်လည်း လှပါတယ်..." ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ... ရှင် နောက်ထပ် ဖောက်ပြန်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာပြန်ပြီလား..." ဟယ်မင်ယီက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... ငါက အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီကို..."

ဆွန်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ စောစောက ထိုအလှလေးက သူ့ကို မျက်လုံးပြူးပြီး တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်ခဲ့သည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် မိမိမှာ ဖခင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ ဟိုတွေးဒီတွေး မတွေးသင့်တော့ကြောင်း သူ နားလည်ထားလေသည်။

"ဟွန်း... ရှင် ဖောက်ပြန်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် အလကားပါပဲ... အစ်မ ရှန်ကွမ်ကို လိုက်ချင်တဲ့ ယောက်ျားတွေဆိုတာ ဟိုင်ထျန်းမြို့မှာတင် မကဘူး... မြို့တော်က သူဌေးသားတွေတောင် အများကြီးပဲ..."

ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်းကို နောက်ပြောင်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟွန်း... ဘာတွေများ ဂုဏ်ယူနေတာလဲ... မီးပိတ်လိုက်ရင် အကုန်လုံး အတူတူပါပဲ..." ဆွန်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ရှင် နိုင်ပါတယ်..." ဟယ်မင်ယီက စကားရှုံးသွားလေသည်။

"ဟင်... ဟိုဘက်က ချူဝမ်ကျဲ မဟုတ်လား... သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့ စကားပြောနေစဉ် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဟွမ်ကျားချန်းက ညာဘက်ရှိ VIP ထိုင်ခုံကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ချူဝမ်ကျဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ညာဘက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသူမှာ ချူဝမ်ကျဲ ဖြစ်နေကြောင်း အမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ချူဝမ်ကျဲကလည်း ဆွန်ဖုန်းတို့ သုံးဦးကို မြင်သွားပုံရသည်။

"ဟေး... ညီလေး... မင်းနဲ့ ဟွမ်ကျားချန်း ဘယ်တော့လောက် စေ့စပ်ကြမလဲ... ငါက သူ့ကို သေချာ သင်ပေးထားတာ တော်တော် ကြာနေပြီနော်..."

ဆွန်ဖုန်းက မလှမ်းမကမ်းရှိ ချူဝမ်ကျဲကို ပြုံးစိစိဖြင့် လက်ပြကာ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူဝမ်ကျဲ၏ မျက်နှာမှာ ချေးစားထားရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး ဆွန်ဖုန်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲသွားလေတော့သည်။

"ဟဲဟဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ဤချူဝမ်ကျဲ ကောင်မှာ ဟွမ်ကျားချန်းကို ဆက်လိုက်ရဲတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိလိုက်လေသည်။

"ဆွန်ဖုန်း... ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... မလွန်လွန်းဘူးလား..."

ဟွမ်ကျားချန်း၏ မျက်လုံးများမှ ဒေါသမီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆွန်ဖုန်းကို သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဟမ်း... အဲဒါက မင်းကို ကူညီပြီး ချူဝမ်ကျဲကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ပေးတာလေ..." ဆွန်ဖုန်းက အနေရခက်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ဟယ်မင်ယီမှာ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို မသိရှိသဖြင့် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..." ဟွမ်ကျားချန်းက အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

"နားမလည်နိုင်အောင်ပဲ..."

မကြာမီမှာပင် လေလံပွဲ စတင်လေတော့သည်။ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တင်ဆက်လာပြီး လှပသော အစီအစဉ် တင်ဆက်သူ မိန်းကလေးက ပွဲကို အသက်ဝင်စေရန် စကားပြောကောင်းကောင်းဖြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေလေသည်။

လေလံပွဲ စတင်သည်နှင့်အမျှ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများကို သူဌေးကြီးများက ဈေးကောင်းပေးကာ အပြိုင်အဆိုင် ဝယ်ယူကြလေတော့သည်။

ထွက်ပေါ်လာသော ပစ္စည်းများမှာ တစ်ခုထက် တစ်ခု ပိုမို အဆင့်မြင့်ပြီး တန်ဖိုးကြီးလာလေသည်။ လာရောက် ဝယ်ယူသူများကလည်း တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ဈေးပိုပေးကာ အပြိုင်အဆိုင် ဝယ်ယူနေကြလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း ယူလာသော အပြာနှင့်အဖြူစပ် ကြွေထည် ၁၀ ခုစလုံး ရောင်းထွက်သွားပြီး စုစုပေါင်း ယွမ်သန်း ၅၀ ခန့် ရရှိခဲ့လေသည်။

လေလံပွဲ ခန်းမ အလယ်တွင် လှပသော အစီအစဉ် တင်ဆက်သူ မိန်းကလေးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ကာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေ၊ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ အများကြီး လေလံတင် ရောင်းချပြီးသွားပြီဆိုတော့... အခု ကျွန်မတို့ လေလံပွဲရဲ့ နောက်ဆုံး အပိုင်းကို ရောက်ရှိလာပါပြီ... ပစ္စည်းတွေကို ယူလာခဲ့ပါ..."

အစီအစဉ် တင်ဆက်သူ မိန်းကလေး၏ စကားဆုံးသည်နှင့် လှပသော မိန်းကလေး နှစ်ဦးက အနက်ရောင် ပိတ်စများ လွှမ်းခြုံထားသော ဗန်းနှစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြလေသည်။

"ဝါး... နောက်ဆုံးတော့ ပွဲသိမ်း ပစ္စည်းတွေ ထွက်လာပြီပဲ... ဘာပစ္စည်းတွေ ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာပဲနော်..."

"ဟုတ်တယ်... သူဌေးစုန်းရဲ့ လေလံပွဲက ငါတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်..."

"မြန်မြန် စလိုက်ပါတော့... အချိန်ဆွဲနေလို့ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘူး..."

"ဒီတစ်ခေါက် ပွဲသိမ်း ပစ္စည်းကို ငါ သေချာပေါက် အမိအရ ယူမှာပဲ..."

အောက်ဘက်ရှိ လူများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။ ယခုအခါ လေလံပွဲမှာ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်လေသည်။