အခန်း ၈၃

အခန်း (၈၃) အကြီးအကျယ် တူးဖော်ခြင်း

"ရောက်မှတော့ နည်းနည်းလောက် တူးပြီး သိမ်းထားရမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဤခရီးစဉ်ကို အလကား မဖြစ်စေချင်သဖြင့် သံသတ္တုရိုင်း အချို့ကို ကြိုတင် တူးဖော် သိမ်းဆည်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

မားလ် သံသတ္တုတွင်းတွင် တန်ချိန် သန်း ၃၀ ခန့် ကျန်ရှိနေသေးပြီး အချိန်အတော်ကြာ ရောင်းချနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း များများ ရှိနေခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

မိမိတွင် သိုလှောင်ရုံ စနစ် ရှိနေသဖြင့် လိုသလောက် သိမ်းဆည်းထားနိုင်လေသည်။

"ဒီနေရာကို မြေပုံပေါ်မှာ မှတ်သားထားလိုက်ဦး... နောက်တစ်ခေါက် လာရင် အလွယ်တကူ ရှာလို့ ရအောင်..."

ဆွန်ဖုန်းက အသံလက်ထောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဤနေရာကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါက နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မံ ရှာဖွေနေစရာ မလိုတော့ချေ။

"မှတ်သားနေပါသည်... မှတ်သားမှု ပြီးစီးပါပြီ..."

"ကောင်းပြီ... တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်း စတင်မယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"အချက်ပြလှိုင်း ပိတ်ဆို့ရေး အကာအကွယ်ကို ဖွင့်လှစ်နေပါပြီ... ဖွင့်လှစ်မှု ပြီးစီးပါပြီ... ကီလိုမီတာ ၁၀ ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံထားပါတယ်..."

"ဒီတစ်ခေါက် သံသတ္တုရိုင်း တန်ချိန် ၅ သန်း တူးဖော်မယ်... S မျိုးဆက် တူးဖော်ရေး စက်ကိရိယာ အလုံး ၁၀ နဲ့ ဉာဏ်ရည်တု အကူအညီပေး စက်ရုပ် ၁၀၀ ကို ထုတ်ယူမယ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် S မျိုးဆက် တူးဖော်ရေး စက်ကိရိယာ အလုံး ၁၀ နှင့် စက်ရုပ်များကို နေရာချထား ပြီးစီးသွားပြီး တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းကို ချက်ချင်း စတင်လေတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းမှာ အတော်လေး လွယ်ကူလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသံသတ္တုကြောမှာ အလွန် အပေါ်ယံတွင် ရှိနေသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ မီတာ ရာချီအောင် အောက်သို့ တူးဖော်နေစရာ မလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

S မျိုးဆက် စက်ကိရိယာ အလုံး ၁၀ က ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ရှိ သဲများကို ခဏအတွင်းမှာပင် ဖယ်ရှားလိုက်ရာ သံလိုက် သံသတ္တုရိုင်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

အလင်းတန်းများဖြင့် အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်ပြီး သံလိုက် စုပ်ယူရေး စနစ်များဖြင့် စုပ်ယူကာ နောက်ဘက်ရှိ ပို့ဆောင်ရေး နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် နောက်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သိုလှောင်ရုံ စနစ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး တူးဖော်ရရှိလာသော သတ္တုရိုင်းများကို စနစ်ထဲသို့ ဆက်တိုက် သိမ်းဆည်းနေလေသည်။

အကယ်၍ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူသားများက ဤကဲ့သို့သော ရေနက်ပိုင်းရှိ သံသတ္တုကြောများကို တူးဖော်လိုပါက အလွန် ခက်ခဲလှပေမည်။

ပထမဆုံး အချက် အနေဖြင့် ရေအနက် မီတာ ၇၀၀၀ ကျော်တွင် ရှိနေပြီး သမုဒ္ဒရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသဖြင့် ပတ်ပတ်လည်တွင် ထောက်ပံ့ရေး စခန်းများ မရှိချေ။

ထို့အပြင် မကြာခဏ မုန်တိုင်းများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပင်လယ်ပြင်ရှိ သံသတ္တု တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများမှာ သတ္တုတူးဖော်ရေး သင်္ဘောများကို အသုံးပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေနံ တူးဖော်ရေးနှင့် မတူဘဲ ရေနံမှာ အရည်ဖြစ်သဖြင့် ပိုက်လိုင်းများ သွယ်တန်းကာ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် တူးဖော်ရေး စင်မြင့်များ တည်ဆောက်၍ ရနိုင်သော်လည်း လက်ရှိ ကမ္ဘာမြေ၏ ရေနံ တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်း အများစုမှာလည်း ရေအနက် မီတာ ရာဂဏန်းလောက်သာ ရှိပြီး ရေနက်ပိုင်း တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

သံသတ္တု တူးဖော်ရေး အတွက်မူ ပင်လယ်ပြင် သံသတ္တု တူးဖော်ရေး သင်္ဘောများကိုသာ အသုံးပြုကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ကမ်းလွန် ပင်လယ်ပြင်များတွင်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကာ တူးဖော်နိုင်စွမ်းလည်း အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ယခု ဆွန်ဖုန်းကဲ့သို့ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်တွင် တိုက်ရိုက် တူးဖော်ခြင်းမှာ ကုန်းပေါ်တွင် တူးဖော်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အမြန်နှုန်းမှာလည်း ကုန်းပေါ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို မြန်ဆန်လှပေသည်။

ဤကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းမျိုးကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆွန်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းကသာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့တာလုံး တူးဖော်ပြီးနောက် S မျိုးဆက် တူးဖော်ရေး စက်ကိရိယာ အလုံး ၁၀ ၏ အစွမ်းကုန် တူးဖော်မှုကြောင့် သံသတ္တုရိုင်း တန်ချိန် ၅ သန်းကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားလေတော့သည်။

ဤတူးဖော်မှု အမြန်နှုန်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ရေအောက် တူးဖော်ရေး စနစ်ကြီး၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး S မျိုးဆက် တူးဖော်ရေး စက်ကိရိယာများ ဖြစ်၍သာ ဤမျှ လျင်မြန်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ A မျိုးဆက် စက်ကိရိယာများကို အသုံးပြုမည် ဆိုပါက စက်အလုံး ၂၀ ကျော်ကို အသုံးပြုပြီး ရက်အတော်ကြာ တူးဖော်မှသာ ဤရလဒ်မျိုးကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီလောက်ဆိုရင် ရလောက်ပြီ... အိမ်ပြန်ကြရအောင်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် တူးဖော်ရရှိလာသော သံသတ္တုရိုင်းများကို သိုလှောင်ရုံ စနစ်ထဲသို့ အားလုံး သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အသံလက်ထောက်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး..."

ရေငုပ်ဝတ်စုံသည် ဟိုင်ထျန်းမြို့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ စတင် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် အိမ်ပြန်ရောက်ပါက ဆွန်ဖုန်းသည် ဘလူးဖင် တူနာငါးဖြင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီး တစ်ခုကို ကျင်းပရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း ဖမ်းဆီးလာသော ဘလူးဖင် တူနာငါးမှာ ငါးကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ခန့်မှန်းခြေ ကီလိုဂရမ် ၁၃၀ ခန့် အလေးချိန် ရှိလေသည်။

လက်ရှိ ဈေးကွက်တွင် ဘလူးဖင် တူနာငါးများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန် ကြီးမြင့်လှရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဤငါးကို ရောင်းချမည် ဆိုပါက အနည်းဆုံး ယွမ်သန်းချီ၍ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဈေးကွက်တွင် ဝယ်ယူရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် ရောင်းချမည်ဟုသာ ကြေညာလိုက်ပါက ဝယ်လက်များ အလုအယက် လာရောက် ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် ဆွန်ဖုန်းက ရောင်းချရန် အစီအစဉ် မရှိဘဲ ကိုယ်တိုင် စားသောက်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

လက်ရှိတွင် သူ ငွေကြေး မလိုအပ်သလို ဘလူးဖင် တူနာငါး၏ အရသာကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသေးရာ စားကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ဈေးကွက်တွင် ဘလူးဖင် တူနာငါး၏ အကောင်းဆုံး အသားများကို တစ်ကျပ်သားလျှင် ယွမ် ၂၀၀၀ ကျော်ဖြင့် ရောင်းချနေသည်ဟု ကြားဖူးရာ ဤငါးမှာ နဂါးသားများ ဖြစ်နေသလားဟုပင် သူ တွေးလိုက်မိလေသည်။

သုံးနာရီခန့် အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဟိုင်ထျန်းမြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ရာ ခဏအကြာမှ ဖုန်းကိုင်လေသည်။

"ဟယ်လို မင်ယီ... မင်း ဘယ်မှာလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဖာရာရီကားကို မောင်းနှင်ရင်း ဟိုတယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေလေသည်။

"ကျွန်မ အစ်မ ရှန်ကွမ်ရယ်၊ အစ်မ ဟွမ်တို့နဲ့ အတူတူ ထမင်းသွားစားမလို့... ရှင်ကရော ဒီနေ့ ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ..."

ဟယ်မင်ယီက ဖုန်းထဲမှ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်မှ မသွားပါဘူး... အဲဒါနဲ့... မင်းတို့ ထမင်း သွားမစားကြနဲ့ဦး... ငါ ဒီနေ့ ဘလူးဖင် တူနာငါးကြီး ရလာတယ်... အလေးချိန် ကီလို ၁၃၀ လောက် ရှိတယ်... ဒီည အဲဒီငါးနဲ့ ငါးစားပွဲကြီး တစ်ခု လုပ်မလို့... မင်း သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့လေ... ငါးက အရမ်းကြီးတော့ ကုန်အောင် စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီအား ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ... ဘလူးဖင် တူနာငါး ဟုတ်လား..."

ဟယ်မင်ယီသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ မင်ယီ... ဘာလို့ လန့်အော်နေတာလဲ..."

ဟယ်မင်ယီ၏ ဘေးရှိ ဟွမ်ကျားချန်းက မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မဟွမ်... ဟိုလူဆိုးကြီးက ကီလို ၁၃၀ လောက် ရှိတဲ့ ဘလူးဖင် တူနာငါးကြီး ရလာလို့ ဒီည အဲဒီငါးနဲ့ ညစာစားပွဲ လုပ်မလို့တဲ့... ကျွန်မတို့ကို ထမင်း သွားမစားဖို့နဲ့ အတူတူ လာစားဖို့ ပြောနေတယ်..."

"ဘာ... ဘလူးဖင် တူနာငါး ဟုတ်လား... ကီလို ၁၃၀ တောင်... လခွီး... တကယ့် သူဌေးကြီးပဲ... အဲဒီလောက် ကြီးတဲ့ ငါးဆိုရင် အနည်းဆုံး ယွမ်သန်းချီ တန်တယ်နော်... အဲဒါကို ငါတို့ လူနည်းနည်းလေးနဲ့ စားမလို့လား..."

ဟွမ်ကျားချန်း အလွန် အံ့ဩသွားလေသည်။

ယခင်က ဆွန်ဖုန်းက တန်ဖိုးကြီးသော ဆူးမေးငါးများနှင့် တုံရှင်းပန်းငါးများကို ယူလာခဲ့သည်ကို သူမ တွေ့ဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကီလို ၁၃၀ ရှိသော ဘလူးဖင် တူနာငါးကြီးကို ယူလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဤငါးမှာ မည်မျှ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။

ဘေးရှိ ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီမှာလည်း အလွန် အံ့ဩသွားလေသည်။

ဟွမ်ကျားချန်းက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို လုယူကာ ဆွန်ဖုန်းအား မေးလိုက်လေသည်။

"နင် ကိုယ်တိုင် ချက်မလို့လား..."

"ဟုတ်တယ်လေ... နင်တို့လို သူဌေးသမီးတွေက ချက်တတ်လို့လား..."

ဆွန်ဖုန်းက မျက်လုံးလှန်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

နင်တို့က ငါ့အိမ်လာပြီး အမြဲတမ်း အလကား လာစားနေကြတာကိုများ၊ နင်တို့က ချက်တတ်လို့လား။

"အင်း... နင် အိမ်ချက်ဟင်းတွေ ချက်တာ အရသာ ရှိတယ် ဆိုပေမယ့် ဒီ ဘလူးဖင် တူနာငါးကိုတော့ သေသေချာချာ ချက်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီငါးက ရဖို့ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး... အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... နင် အဲဒီငါးကို ကျင်းဇွမ်ဟိုတယ်ကို ယူလာခဲ့... အဲဒီ ဟိုတယ်က ငါ့အိမ်က ဖွင့်ထားတာလေ... ဟိုတယ်က စားဖိုမှူးကြီးတွေကို ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ဟွမ်ကျားချန်းက အကြံပြုလိုက်လေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဟုတ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။ သူ တကယ်ပင် ဘလူးဖင် တူနာငါးကို တစ်ခါမှ မချက်ဖူးချေ။

ဟွမ်ကျားချန်းက ဤသို့ ပြောလာမှတော့ သူမကိုသာ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ အခုပဲ လာခဲ့မယ်..."

"ဟုတ်ပြီ... ငါတို့လည်း အခုပဲ ကျင်းဇွမ်ဟိုတယ်ကို လာခဲ့မယ်... အဲဒီကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့... ဒါနဲ့... ကီလို ၁၃၀ ရှိတဲ့ ငါးဆိုတော့ ငါတို့ချည်းပဲ စားလို့ ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့အဖေနဲ့ အမေတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေကိုပါ ခေါ်လိုက်ရင် ရမလား..."

ဟွမ်ကျားချန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အော်... ရပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါးက အရမ်းကြီးတော့ အကုန်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျန်တဲ့ အသားတွေကို နင်တို့ အိမ်ပြန်ယူသွားချင်ရင်တောင် ရပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက သဘောကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝေး... နင်က တကယ် သဘောကောင်းတဲ့ လူပဲ..."

"......"

ဖုန်းချပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ကားကို ကျင်းဇွမ်ဟိုတယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်။

"အဖေနဲ့ အမေ ထမင်းစားပြီးပြီလား... မစားရသေးဘူးလား... အဲဒါဆိုရင် ကျင်းဇွမ်ဟိုတယ်ကို လာခဲ့ကြ... ဒီည ကျွန်မတို့ ဘလူးဖင် တူနာငါး စားပွဲကြီး လုပ်မလို့... ဟုတ်တယ်... သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရလာတာ... အစ်ကို့ကိုပါ ခေါ်ခဲ့နော်..."

"ဟယ်လို ကိုကိုလား... ကျင်းဇွမ်ဟိုတယ်ကို လာခဲ့... ဒီည ဘလူးဖင် တူနာငါး စားကြမယ်..."

ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် ဟွမ်ကျားချန်းသည် သူမ၏ မိသားစုဝင်များကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက် ခေါ်လေတော့သည်။

ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီကလည်း သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် ညီမဝမ်းကွဲများကိုပါ ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဟယ်မင်ယီမှာလည်း ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် သူမ၏ ဖခင်ကိုပါ ဖုန်းဆက် ခေါ်လိုက်လေသည်။

ယနေ့ညမှာတော့ တကယ့်ကို စားကောင်းသောက်ဖွယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ညတစ်ည ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်လေသည်။