အခန်း ၈၄

အခန်း (၈၄) ငါးတစ်ကောင်လုံး စားသောက်ပွဲ

ကျင်းဇွမ် ဟိုတယ်တွင် ဆွန်ဖုန်း ရောက်ရှိလာသောအခါ ဟယ်မင်ယီနှင့် အခြား မိန်းကလေးများမှာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်းက ဟိုတယ်သို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသဖြင့် လမ်းတွင် အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဆွန်ဖုန်း... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့..."

ဟွမ်ကျားချန်းက ဆွန်ဖုန်း ပခုံးပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ရေခဲသေတ္တာကြီးကို ထမ်း၍ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ ပြေးလာလေသည်။

"လမ်းမှာ နည်းနည်း ကြာသွားလို့ပါ..." ဆွန်ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်... အဲဒီ တူနာငါးကို ပြပါဦး..." ဟွမ်ကျားချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ ဤအရွယ်ရောက်သည်အထိ ယွမ်သန်းချီ တန်သော တူနာငါးကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးချေ။

"မလောပါနဲ့... မလောပါနဲ့... မီးဖိုချောင်ထဲ အရင် သွားထားလိုက်ဦးမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်ပြီး ဟွမ်ကျားချန်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့ လူတစ်စုသည် ဟိုတယ်၏ မီးဖိုချောင်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စားဖိုမှူး တစ်စုမှာ အလုပ်များနေကြလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ရေခဲသေတ္တာကို ချကာ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ၁၃၀ ကီလိုဂရမ် ရှိသော တူနာငါးကြီးမှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အပေါ်ပိုင်းမှာ အပြာရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး တောင်ပံများမှာ အမည်းရင့်ရောင် ရှိသော ဘလူးဖင် တူနာငါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ အံ့ဩသွားကြလေသည်။

"ဝါး... တကယ် ကြီးတာပဲ... အရမ်းလည်း လှတယ်..." မိန်းကလေးများ အားလုံး အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"သခင်မလေး... သခင်မလေး ပြောတဲ့ ဘလူးဖင် တူနာငါး ဆိုတာ ဒါလား..."

ထိုအချိန်တွင် အသက် ၅၀ ကျော် အရွယ် အဘိုးကြီး တစ်ဦးက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးရွှီ... ဒီမှာလေ... ဒီညတော့ ဦးလေးရွှီရဲ့ လက်ရာကို အားကိုးရတော့မယ်..."

ဟွမ်ကျားချန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စားဖိုမှူးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအဘိုးကြီးကို ဆွဲခေါ်လာလေသည်။

"သူက ကျွန်မတို့ ဟိုတယ်ရဲ့ စားဖိုမှူးကြီး ဦးလေးရွှီ ပါ... သူတို့ကတော့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ..." ဟွမ်ကျားချန်းက အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအဘိုးကြီးက ဆွန်ဖုန်းတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘလူးဖင် တူနာငါးကြီးကိုသာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေလေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒီလောက် ကြီးတဲ့ ဘလူးဖင် တူနာငါးကြီး... ငါ ဘလူးဖင် တူနာငါးကို နောက်ဆုံး မြင်ဖူးခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်ကပဲ... ဒီနေ့ ဒီလို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ငါးနဲ့ ငါးစားပွဲကြီး ပြင်ဆင်ခွင့် ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

စားဖိုမှူးကြီး ရွှီမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ရေခဲသေတ္တာ ဘေးတွင် ထိုင်ချကာ ဘလူးဖင် တူနာငါးကြီးကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"ဦးလေးရွှီ... ဦးလေးရွှီ... ဒီညအတွက်တော့ ဦးလေးရွှီကို အားကိုးရတော့မယ်နော်..." ဟွမ်ကျားချန်းက အဘိုးကြီးကို သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ပြဿနာ မရှိဘူး... ဒီည မင်းတို့ လျှာတွေပါ မျိုချချင်သွားလောက်အောင်ကို ငါ ချက်ပေးမယ်..."

စားဖိုမှူးကြီး ရွှီက နောက်ကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် စားဖိုမှူး အချို့ကို သူတို့ လုပ်နေသော အလုပ်များ ရပ်ခိုင်းကာ ငါးခွဲရန် ပြင်ဆင်ခိုင်းလေတော့သည်။

ဆွန်ဖုန်းတို့ လူတစ်စုလည်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

ကြီးမားသော သီးသန့်ခန်း တစ်ခန်း အတွင်း ဆွန်ဖုန်းတို့ လူတစ်စုသည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စကားပြောနေကြလေသည်။ ဤအခန်းမှာ လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ထိုင်၍ စားသောက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလေသည်။

"ဆွန်ဖုန်း... ဒီငါးကို နင် ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ... ငါ့ကိုလည်း တစ်ကောင်လောက် ရှာပေးလို့ ရမလား..." ဟွမ်ကျားချန်းက ဆွန်ဖုန်း အနီးသို့ တိုးလာကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟူး... ဒီငါးကို ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က ရှာပေးထားတာ... လောလောဆယ်တော့ ဒီငါးမျိုး ရဖို့ တော်တော် ခက်တယ်... အကယ်လို့ ပစ္စည်း ရှိလာခဲ့ရင်တော့ နင့်အတွက် ရှာပေးဖို့ ငါ ကြိုးစားကြည့်ပေးပါ့မယ်..." ဆွန်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဖြေလိုက်လေသည်။

"အိုကေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်..."

"နင်က မင်ယီကို ကနေဒါကို ခေါ်သွားတော့မယ် ဆိုတော့... နောက်ဆိုရင် ငါတို့ ညီအစ်မ သုံးယောက် တွေ့ဖို့ တော်တော် ခက်သွားတော့မှာပဲ..." ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆွန်ဖုန်းကို မျက်စောင်းထိုး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... မတတ်နိုင်ဘူးလေ... ငါ့စီးပွားရေး အများစုက ဟိုဘက်ကို ရောက်သွားပြီကိုး..." ဆွန်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ဖြေလိုက်လေသည်။

တကယ်တော့ သူလည်း ကနေဒါတွင် မနေချင်သော်လည်း မတတ်သာ၍သာ သွားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းတွင် သတ္တုတွင်း စီးပွားရေး လုပ်ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"ဟီး ဟီး... အစ်မ ရှန်ကွမ်ကလည်း လိုက်ခဲ့လို့ ရတာပဲလေ... အစ်မက အတင်းပေးစားနေတာကို ရှောင်ပြေးချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား... အဲဒီဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ရင် အစ်မ မိဘတွေလည်း အစ်မကို ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့..." ဟယ်မင်ယီက ပြုံးစိစိဖြင့် အကြံပေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလောက် မလွယ်ပါဘူးကွယ်... ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ နိုင်ငံခြား သွားခွင့်ပြုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အရင်တစ်ခေါက် ကျောင်းသွားတက်တာတောင် ငါ ခိုးသွားခဲ့ရတာ..." ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီက စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

အချင်းချင်း စကားပြောနေကြစဉ် ရှန်ကွမ်ကျစ်ရှီ၏ အစ်ကို ဖြစ်သူ ရှန်ကွမ်ကျွင်း ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူနှင့် ဆွန်ဖုန်းတို့မှာ သဘောထား တိုက်ဆိုင်ပုံရပြီး အချင်းချင်း စကားပြောရသည်မှာ အတော်လေး အဆင်ပြေကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဟွမ်ကျားချန်း၏ မိဘများလည်း ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ သူမ၏ ဖခင်အမည်မှာ ဟွမ်ရှင်းကျုံး ဖြစ်ပြီး မိခင်အမည်မှာ ကျောက်ယာမေ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဝင်လာသည်နှင့် ဆွန်ဖုန်းကို အဆက်မပြတ် ချီးကျူးစကား ဆိုကြလေသည်။

တူမလေး ဟယ်မင်ယီ တစ်ယောက် ကောင်းမွန်သော ဘဝလက်တွဲဖော်ကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဟယ်မင်ယီ၏ ဖခင် ရောက်လာပါက ဆွန်ဖုန်းဘက်မှ ကူညီ ပြောပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း အစရှိသဖြင့် ပြောဆိုကြရာ ဆွန်ဖုန်းမှာ အလွန် ကျေးဇူးတင်နေမိလေသည်။

လက်ရှိတွင် ဟယ်မင်ယီ၏ ဖခင် ဟယ်လင်း မှာ ဆွန်ဖုန်းအပေါ် အတော်လေး အမြင်မကြည် ဖြစ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

စုန်းကျဲလည်း ရောက်ရှိလာပြီး ဆွန်ဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် ဖက်၍ နှုတ်ဆက်လေသည်။ ကောင်လေး မင်းမှာ အစားအသောက်ကောင်း ရှိရင် အစ်ကိုကြီးကို မမေ့ဘူးပဲ စသဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။

နောက်ဆုံး ရောက်လာသူမှာ ဟယ်မင်ယီ၏ ဖခင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် နောက်အိမ်ထောင်နှင့် ရသော မိန်းမကို ခေါ်မလာခဲ့ချေ။ ဟယ်မင်ယီ မနှစ်သက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် ဟယ်လင်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဆွန်ဖုန်းကို အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့်သာ ဆက်ဆံလေသည်။

"အာ... ဟယ်လင်း... ခင်ဗျား သမီးလေးကတော့ တကယ် ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားကို ရသွားတာပဲ... ဆွန်ဖုန်းကို ကြည့်ပါဦး... ရုပ်ရည်လည်း သန့်တယ်၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အောင်မြင်နေတယ်၊ စီးပွားရေးလည်း ကောင်းတယ်၊ မင်ယီ့ကိုလည်း ဂရုစိုက်တတ်တယ်... ခင်ဗျားကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲဗျာ... ကျွန်တော့် သမီးကို ကြည့်ပါဦး... အခုထိ ရည်းစားတောင် မရသေးဘူး... စိတ်ညစ်ရပါတယ်ဗျာ..."

ဟွမ်ရှင်းကျုံးက ဟွမ်ကျားချန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... ဘာတွေ လောနေတာလဲ..." ဟွမ်ကျားချန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"ဘာရုပ်ရည်သန့်ပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အောင်မြင်နေတာလဲ... ဒီလောက်ပါပဲ..." ဟယ်လင်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားက ဒီသမက်ကို သဘောမကျဘူး ဆိုရင် ကျွန်တော့် သမီးနဲ့ သဘောတူပေးလိုက်မယ်လေ..." ဟွမ်ရှင်းကျုံးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ ခင်ဗျား သမီးကို ပေးရမှာလဲ... အကယ်လို့ ခင်ဗျား သမီးကို ပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော့် သမီးက ဘယ်လို လုပ်မလဲ... သူက ဒီကောင့် ကလေးတောင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရပြီလေ... အဲဒါကြောင့် မတတ်သာလို့ လက်ခံထားရတာ... မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျား သမီးကို သဘောတူပေးလိုက်တာ ကြာပေါ့..." ဟယ်လင်းက မတတ်သာသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဟွမ်ကျားချန်းမှာ သူမ ဖခင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အဖေ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

"ဟဲဟဲ... ကျွန်တော်က ဟယ်လင်း ရဲ့ စိတ်ကို စမ်းကြည့်တာပါ... ကြည့်ရတာ သူက ဆွန်ဖုန်းနဲ့ တူမလေးတို့ရဲ့ ကိစ္စကို သဘောမတူဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်..." ဟွမ်ရှင်းကျုံးက အကြံအောင်သွားသော အမူအရာဖြင့် ရယ်မော၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟွန်း..." ဟယ်လင်းက ခေါင်းမာစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ စောစောက သူပြောလိုက်မိသော စကားများကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တရနေမိလေသည်။

"ဟွန်း... အဖေ သဘောမတူလည်း ကျွန်မကတော့ ယူမှာပဲ..." ဟယ်မင်ယီက ခေါင်းမာမာဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်... နင်က တကယ်..." ဟယ်လင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာ နီရဲသွားလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလေသည်။

ဟယ်လင်း တစ်ယောက် သူနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အခြေခံအားဖြင့် လက်ခံသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။ သို့သော် မျက်နှာပျက်မည်ကို စိုးရိမ်၍သာ ခေါင်းမာနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ယခုအခါ ကလေးမှာလည်း ၄ လ၊ ၅ လခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ သဘောမတူ၍လည်း မရတော့ချေ။ မိမိ သမီးရင်းကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခိုင်းရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ငါးတစ်ကောင်လုံး ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာရာ အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြလေတော့သည်။

ထမင်းစားရင်း ဆွန်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ယောက္ခမလောင်းတို့မှာ အရက် အနည်းငယ် သောက်လိုက်ကြပြီး ဆွန်ဖုန်းကလည်း ဖားယားစကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်သဖြင့် အချင်းချင်းကြားရှိ အဖုအထစ်များ အားလုံး ပြေလည်သွားလေတော့သည်။

"ဆွန်ဖုန်း... မင်း ငါ့သမီးကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက မိခင်မေတ္တာ မရခဲ့ရှာဘူး... ငါကလည်း အလုပ်များနေတော့ သူ့ကို အချိန် သိပ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး... အခုတော့ သူ့ကို မင်းဆီ အပ်လိုက်ပြီနော်..." ဟယ်လင်းမှာ အရက် အနည်းငယ် ဝင်သွားသဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲကာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်ချပါ ယောက္ခထီး... ကျွန်တော် မင်ယီ့ကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်..." ဆွန်ဖုန်းက လေးလေးနက်နက် ကတိပေးလိုက်လေသည်။

"အင်း... ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ..."

ဤညစာ စားပွဲမှာ နှစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ပျော်ရွှင် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားလေတော့သည်။

ဆွန်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ယောက္ခမလောင်းတို့ကြားရှိ မကျေနပ်မှုများ အားလုံးလည်း ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကလေးမွေးပြီးပါက ကင်ပွန်းတပ်ပွဲနှင့် မင်္ဂလာပွဲကို တစ်ခါတည်း ပေါင်း၍ ကျင်းပရန် သဘောတူညီခဲ့ကြလေသည်။